Starostwo Powiatowe w Wąbrzeźnie

Treść Strony

Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Dębowej Łące

Ośrodek mieści się w klasycystycznym pałacu z połowy XIX wieku z parkiem o powierzchni 9 ha. Powstał w 1984 roku na bazie rozwiązanego domu dziecka. Właścicielem jest Powiat Wąbrzeski a nadzór pedagogiczny pełni Kujawsko – Pomorski Kurator Oświaty . Obecnie w Ośrodku  uczy się  65 dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym,  uczniowie mogą być objęci opieką całodobową. Wychowankowie przebywają w Ośrodku do ukończenia 24 roku życia.

Nauka przebiega na trzech poziomach: Szkoły Podstawowej Specjalnej, Gimnazjum Specjalnego oraz Szkoły Specjalnej Przysposabiającej do Pracy. Uczniowie do Ośrodka kierowani są na podstawie orzeczenia kwalifikacyjnego do kształcenia specjalnego po uzyskaniu skierowania Starosty  Wąbrzeskiego. W pierwszej kolejności przyjmowane są dzieci z terenu powiatu wąbrzeskiego oraz województwa kujawsko-pomorskiego.

  • SZOSW
  • SZOSW

METODY STOSOWANE W SPECJALNYM OŚRODKU SZKOLNO – WYCHOWAWCZYM W DĘBOWEJ ŁĄCE

 

1. MAKATON- Makaton nie odkrywa czegoś nowego, ale wykorzystuje to, co dziecko już zna - proste gesty i rysunki graficzne. Gesty są formami wspomagającymi słowne porozumiewanie się (są stosowane symultanicznie z mową), służą jako dodatkowy środek, który wzmacnia przekazywany dziecku lub przez dziecko komunikat. Gestom zawsze towarzyszy poprawna, gramatyczna mowa! W Makatonie oprócz znaków manualnych wykorzystywane są również symbole graficzne, z których korzystają osoby, które nie są w stanie wykonać gestu, wskazują wówczas na symbol i w ten sposób sygnalizują swoje potrzeby i zainteresowania. Uczniowie opowiadają gestami o różnych wydarzeniach i piszą zdania symbolami.

2. PROGRAM AKTYWNOŚCI - ŚWIADOMOŚĆ CIAŁA, KONTAKT I KOMUNIKACJA CHRISTOPHERA KNILLA - Celem proponowanych w Programach Knillów aktywności jest rozwój kontaktów społecznych, zachęcenie do ruchu i zabawy oraz rozwijanie umiejętności komunikacji dziecka z drugim człowiekiem. Programy Aktywności opierają się na poznawaniu i doświadczaniu przez dziecko różnych rodzajów aktywności, takich jak kołysanie, wymachiwanie rękoma, zginanie i rozprostowywanie rąk, pocieranie dłoni, zaciskanie i otwieranie dłoni,  itd. i dostosowanie tych ruchów do akompaniamentu z taśmy magnetofonowej.

3. MUZYKOTERAPIA - terapię zajęciową, w której muzyka, śpiew, czy gra na instrumentach odgrywają podstawową rolę. W muzykoterapii chodzi o to, by pomóc im poprzez proste ćwiczenia osiągnąć świadomość własnego ciała. Rytm i melodia wprowadzają regularność, koncentrację uwagi i upłynniają ruchy dziecka, czyli porządkują zachowanie.

4. GRY EDUKACYJNE – doskonalą niemal wszystkie operacje intelektualne. Skutecznie przyczyniają się do rozwijania spostrzegawczości, wyobraźni i pamięci uczniów, ćwiczą koncentrację uwagi, umożliwiają wykorzystanie nabytych wiadomości i umiejętności.

5. ARTTERAPIA -  stanowi rodzaj usprawniania przez sztukę. W artterapii korzysta się z różnych jej form: z muzyki, tańca, rysunku, poezji. Sztuka spełnia tu rolę czynnika pomocniczego w samorealizacji, samoakceptacji

6. METODA WERONIKI SHERBORN’E- system ćwiczeń wywodzi się z baraszkowania, naturalnej formy kontaktu rodzic – dziecko, dziecko – dziecko. Poprzez zastosowanie odpowiednich zestawów ćwiczeń ruchowych tworzy się możliwość realizowania potrzeb psychicznych, a tym samym sposobność ujawnienia się własnej aktywności jednostki. Bodźce kinestetyczne, poczucia związane z równowagą, dotykiem, odczuwaniem ruchu leżą u podstaw kształtowania własnej tożsamości.

7. METODA PROWADZONA Z DZIEĆMI AUTYSTYCZNYMI: BEHAWIORALNA – polega ona na  wzmacniać zachowania pożądane, a wygaszać oraz redukować zachowania nieprawidłowe. Terapię behawioralną rozpoczyna się od nauki podstawowych umiejętności, czyli prawidłowej komunikacji, np. zachowywania kontaktu wzrokowego, czynności samoobsługowych, np. prawidłowego jedzenia, korzystania z toalety,  wykonywania prostych poleceń słownych np. wskazywania i przynoszenia konkretnych przedmiotów. W pracy z autystycznym dzieckiem terapeuta bazuje przede wszystkim na wzmocnieniach pozytywnych. Oznacza to, że za zachowanie, które jest pożądane, dziecko za każdym razem otrzymuje wyraźną pochwałę.

8. METODA FELICJI AFFOLTER- opiera się na działaniu, którego celem jest rozwiązywanie podstawowych codziennych zadań. Odbywa się to przez badanie wzajemnych relacji – ja a otoczenie, na bazie doznań czuciowo-dotykowych. Narzędziem badania rzeczywistości jest dłoń, polega ona na czynnym wspomaganiu fizycznym wychowanka. Odbywa się to przez kładzenie rąk terapeuty na grzbietowej stronie dłoni podopiecznego i lekkie ukierunkowanie ich na wykonanie czynności, co pozwala wychowankowi czuć się sprawcą.