Powiat
Wąbrzeski

Stypendium Starosty Wąbrzeskiego im. Antoniny Działowskiej dla uzdolnionych uczniów

Podczas XX sesji Rady Powiatu w Wąbrzeźnie, która odbyła się 26 marca 2026 r., radni przyjęli uchwałę w sprawie przyjęcia regulaminu przyznawania Stypendium Starosty Wąbrzeskiego im. Antoniny Działowskiej dla uzdolnionych uczniów pobierających naukę w szkołach, których organem prowadzącym jest Powiat Wąbrzeski.

Nowe stypendium ma charakter motywacyjny i będzie przyznawane uczniom szkół ponadpodstawowych za wysokie wyniki w nauce oraz osiągnięcia w działalności edukacyjnej, naukowej, artystycznej, sportowej lub społecznej. Jego celem jest wspieranie rozwoju talentów młodzieży oraz motywowanie uczniów do dalszej pracy i rozwijania swoich zainteresowań.

Stypendium przyznawane będzie raz w roku – po jednym dla każdej szkoły prowadzonej przez Powiat Wąbrzeski:

• Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Wąbrzeźnie, 
• Zespołu Szkół w Wąbrzeźnie, 
• Szkoły Specjalnej Przysposabiającej do Pracy w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym we Wroniu. 

Kandydatów do stypendium wskazywać będą dyrektorzy szkół po uzyskaniu opinii rady pedagogicznej. Ostateczną decyzję o przyznaniu stypendium podejmie Starosta Wąbrzeski. Stypendium będzie wypłacane jednorazowo, a jego wysokość będzie corocznie ustalana w budżecie Powiatu Wąbrzeskiego. 

Patronką stypendium została Antonina Działowska. Poniżej przedstawiamy notkę biograficzną przygotowaną przez regionalistę Pawła Beckera.

Antonina Działowska (1842–1884) – pochodząca z ziemiańskiej rodziny pieczętującej się herbem Prawdzic, siedzibą rodu było Mgowo w gm. Płużnica. Była córką Ksawerego i Klotyldy, siostrą znanego powstańca styczniowego i mecenasa nauki, Zygmunta. Wspierała inicjatywy naukowe i kulturalne, należała do Towarzystwa Pomocy Naukowej dla młodzieży oraz angażowała się w działalność społeczną i kulturalną. Upamiętnienie jej postaci poprzez ustanowienie stypendium jest wyrazem uznania dla jej działalności oraz inspiracją dla młodych mieszkańców powiatu.

Korespondowała z Józefem Kraszewskim. Wspierała finansowo teatr polski w Poznaniu. Określana jako "dobra obywatelka" o "niepospolitym rozumie". Zmarła w Uciążu pod opieką kuzyna Apolinarego. Pochowana w grobowcu rodzinnym w Wielkiej Łące.

Przez lata żyła w cieniu swego brata, pamięć o jego zasługach przyćmiła jej działania i niepospolity życiorys.