Starostwo Powiatowe w Wąbrzeźnie

Treść Strony

List intencyjny do rodziców w sprawie szczepień ochronnych


Znalezione obrazy dla zapytania zaszczep w sobie chÄÄ szczepienia

Wąbrzeźno , dnia 21.11.2018 r.

 

Szanowni Państwo,

W niniejszym liście zwracam się do Państwa z gorącym apelem, o docenienie wagi problemu, jakim jest zabezpieczenie Państwa Dzieci przed skutkami zachorowań na choroby zakaźne.

Pragnę zwrócić uwagę na bieżącą sytuację dramatycznego wzrostu liczby zachorowań na odrę
w Europie.
Do 5 października 2018 r. najwięcej zachorowań wystąpiło w Rumunii (5 100 przypadków), Francji (2 702), Grecji (2 290) i Włoszech (2 248). W tym samym czasie na Ukrainie odnotowano ponad
32 000 przypadków odry. Problem odry występuje również w Czechach, Słowacji, Niemczech, Bułgarii, Litwie, Łotwie oraz na Węgrzech. Na ten obraz nakłada się sytuacja w naszym kraju. Według najnowszych danych opublikowanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego, w okresie od 1 stycznia do
31 października 2018 r. w Polsce zarejestrowano 144 przypadki zachorowań na odrę. W analogicznym okresie roku 2017 zgłoszono ich 59.
Liczby te wskazują na fakt dynamicznego rozprzestrzeniania się choroby.

Choroby nie znają granic. W każdej chwili możemy zetknąć się z patogenem wywołującym niebezpieczną infekcję. Odra jest groźna nie tylko z powodu bezpośrednich skutków zachorowania, ale również ze względu na występowanie ciężkich powikłań, w skrajnych przypadkach prowadzących do śmierci. Szczególnie zagrożone są osoby niezaszczepione, w tym dzieci do 13 miesiąca życia czy też inne osoby, które  z różnych przyczyn nie mogły zostać poddane szczepieniu.

Gwarancją bezpieczeństwa Państwa dzieci jest poddanie ich szczepieniom ochronnym. Podniesie
to również znacząco poziom bezpieczeństwa innych osób, niezaszczepionych z powodu wskazań medycznych. Pamiętajmy, że to właśnie dzięki szczepieniom udało się zmniejszyć ilość zachorowań na wiele chorób,
a niektóre z nich całkowicie wyeliminować.

Pragnę zaapelować, byście Państwo, jako Rodzice odpowiedzialni za zdrowie swoich Dzieci, ponownie przeanalizowali zasadność szczepień, w kontekście aktualnej sytuacji epidemiologicznej w kraju. Proszę pamiętać, iż pochopna decyzja odmowy poddania Dzieci szczepieniom ochronnym może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla ich zdrowia.

Licząc na Państwa rozwagę, proszę o dokonanie wyboru i podjęcie pozytywnej decyzji
o zaszczepieniu swoich Dzieci w myśl tak aktualnego obecnie powiedzenia
„lepiej zapobiegać niż leczyć".

 

                                                                                              z wyrazami szacunku

 

                                                                   Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wąbrzeźnie


 

Wytyczne Głównego Inspektora Sanitarnego i Krajowego Konsultanta w dziedzinie chorób zakaźnych dotyczące postępowania przeciwepidemicznego w związku z pojawieniem się w podmiocie leczniczym osoby z podejrzeniem zachorowania na odrę

Znalezione obrazy dla zapytania odra choroba

Odra jest wysoce zakaźną chorobą wirusową szerzącą się drogą powietrzno-kropelkową. Osoba, która wcześniej nie chorowała na odrę i nie była szczepiona przeciw odrze jest podatna na zakażenie i w przypadku styczności z osobą chorą ulegnie zakażeniu z prawdopodobieństwem wynoszącym ok. 98%. 

Osoba zakażona wirusem odry jest zakaźna dla otoczenia jeszcze przed wystąpieniem jakichkolwiek klinicznych objawów choroby (nawet do 5 dni przed wystąpieniem wysypki), 
z największym nasileniem zakaźności w okresie 2-3 dni przed wystąpieniem wysypki odrowej, tj. w okresie występowania wstępnych niecharakterystycznych objawów: gorączki, nieżytu dróg oddechowych (nieżyt nosa i suchy kaszel) i zapalenia spojówek. 

Po tym czasie zakaźność odry zmniejsza się, lecz utrzymuje się do 3 dni od pojawienia się wysypki odrowej. Rozpoznanie odry w okresie występowania wstępnych, prodromalnych objawów klinicznych oraz objawów ze strony układu oddechowego, wspólnych dla większości chorób wirusowych, jest trudne. Z tych powodów odra  ma wysoki potencjał epidemicznego szerzenia się na osoby nieuodpornione, mające styczność z osobą chorą. Tym samym zaplanowanie i wdrożenie skutecznych procedur zapobiegających szerzeniu się odry, o których mowa w art. 11-13 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2018 r. poz. 151, z późn. zm.), jest trudne w warunkach lecznictwa ambulatoryjnego.

Uwzględniając powyższe:

  1. W przypadku każdej osoby chorej z objawami wysokiej gorączki, nieżytu górnych dróg oddechowych, z zapaleniem spojówek, światłowstrętem, suchym kaszlem, następnie wysypką zaczynającą się za uszami kolejno na twarzy, w następnych dniach zajmującej tułów i kończyny (o zstępującym charakterze) grubo plamistej i ze skłonnością do zlewania się należy podejrzewać zakażenie wirusem odry.
  2. Jeśli z treści rozmowy telefonicznej prowadzonej w celu uzgodnienia terminu udzielenia porady lekarskiej wynika możliwość zachorowania na odrę najlepszym rozwiązaniem jest udzielenie porady lekarskiej w warunkach wizyty domowej, w miejscu pobytu chorego.
  3. W przypadku zgłoszenia się chorego bezpośrednio do lecznicy należy podjąć działania zmniejszające możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby jeszcze przed właściwym badaniem lekarskim.

W tym celu przy wejściu do lecznicy należy:

– w miejscu widocznym umieścić informację dla chorego o konieczności (jeśli chory podejrzewa u siebie odrę) wcześniejszego poinformowania personelu lecznicy o swoim przybyciu. Uzyskanie przez personel przychodni takiej informacji pozwala podjąć działania zmniejszające możliwość szerzenia się zakażenia wirusem odry przewidziane 
w opracowanej w tym celu procedurze wewnętrznej. Do powiadamiania personelu lecznicy można zastosować interkom, domofon przy wejściu do lecznicy lub połączenie telefoniczne na wskazany w informacji numer telefonu;

– dokonać wstępnej segregacji pacjentów podejrzewanych o chorobę zakaźną (w tym przypadku odrę). Osoba podejrzewana o odrę powinna zostać wprowadzona do pomieszczenia pełniącego funkcję filtra izolacyjnego, zlokalizowanego blisko wejścia do lecznicy, w którym będzie oczekiwać na udzielenie porady lekarskiej (obecnie nie istnieje prawny wymóg istnienia takiego pomieszczenia lecz budowane wcześniej lecznice posiadają takie pomieszczenia). W przypadku braku pomieszczenia filtra izolacyjnego może doraźnie zostać na ten cel przeznaczone inne pomieszczenie lecznicy;

– przemieszczanie się pacjenta podejrzewanego o odrę w obrębie lecznicy do gabinetu lekarskiego oraz innych gabinetów i pracowni lecznicy, a następnie po ich opuszczeniu, zorganizować wyłącznie w asyście personelu lecznicy i każdorazowo wcześniej ostrzec pozostałych pacjentów przebywających w lecznicy, w szczególności tych, którzy nie byli szczepieni przeciw odrze oraz którzy nie chorowali na odrę, aby do maksimum ograniczyć styczność osoby chorej z nieuodpornionymi;

– o ile jest to możliwe zaleca się rozdzielenie czasowe udzielania porad lekarskich i innych świadczeń zdrowotnych (tj. stosowanie odrębnych godzin przyjęć) osobom podejrzanym o zachorowanie lub chorym na odrę. Jeśli nie jest to możliwe to porada lekarska powinna tym osobom zostać udzielona w pierwszej kolejności tak, aby skrócić czas pobytu tych osób w lecznicy.

Pomieszczenia i wyposażenie lecznicy po  udzieleniu świadczenia zdrowotnego osobie chorej na odrę nie wymagają szczególnych zabiegów dekontaminacyjnych. Dezynfekcji należy poddać wyłącznie powierzchnie zabrudzone wydzielinami lub wydalinami osoby chorej.

Wirus odry ginie samoistnie poza ustrojem człowieka i nie powoduje długotrwałej kontaminacji pomieszczeń i wyposażenia lecznicy, a tym samym nie przenosi się w wyniku styczności z powierzchniami w tych pomieszczeniach i ich wyposażeniem. Działaniem wystarczającym jest odczekanie ok. 20 minut po badaniu osoby chorej na odrę zanim do pomieszczenia zostanie wpuszczony kolejny pacjent. Wietrzenie pomieszczeń w tym czasie lub ich naświetlanie promieniami UV skutecznie prowadzi do oczyszczenia pomieszczeń z wirusa odry.

Pacjent, u którego rozpoznano odrę, jeżeli nie wymaga leczenia w warunkach szpitalnych, powinien zostać pouczony o konieczności pozostawania w izolacji w warunkach domowych
do 3 dnia włącznie, liczonego od chwili pojawienia się wysypki.

Przewóz osoby chorej na odrę, w tym z lecznicy do miejsca zamieszkania, nie może odbywać się środkami zbiorowego transportu.

Osoby, które miały lub mogły mieć styczność z osobą chorą na odrę, a nie chorowały wcześniej na odrę i nie były przeciw odrze szczepione (lub nie pamiętają, czy były szczepione lub czy chorowały) powinny zostać poinformowane o możliwości wystąpienia u nich zachorowania na odrę w terminie 9-14 dni, liczonym od chwili styczności z osobą chorą oraz o konieczności skontaktowania się z lekarzem sprawującym nad nimi opiekę w celu rozważenia zastosowania wobec nich działań zapobiegawczych (np. zakwalifikowania do szczepienia przeciw odrze).

Lekarzu, zawsze pamiętaj o obowiązku zgłoszenia, w ciągu 24 godzin, przypadku podejrzenia lub rozpoznania choroby zakaźnej (tu: odry) do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, co pozwoli Inspekcji na bezzwłoczne wdrożenie nadzoru epidemiologicznego nad osobami z kontaktu, w celu skutecznego przerwania szerzenia się zakażenia.

Źródło: www.gis.gov.pl


 

Film promujący szczepienia ochronne cz.1

Film promujący szczepienia ochronne cz.2

Szczepienia przeciw grypie

Logo                                                            

 

Co to jest grypa?

Grypa jest ostrą chorobą zakaźną, wywoływaną przez wirusy grypy. Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową, a czasami także przez kontakt ze skażoną powierzchnią.

Wirusy grypy atakują komórki nabłonka dróg oddechowych, w których namnażają się. W konsekwencji powodują martwicę tychże komórek, co z kolei otwiera drogę patogenom bakteryjnym.

Okres wylęgania wynosi 1-4 dni (średnio 1-2 dni). Osoba zakażona może stanowić zagrożenie dla innych osób zanim jeszcze pojawią się objawy choroby, tj.:

  • zakażony dorosły może być źródłem zakażenia dla innych począwszy od dnia poprzedzającego wystąpienie objawów chorobowych do ok. 5-7 dni po ich wystąpieniu,
  • zakażone dziecko może być źródłem zakażenia dla innych do 3 tygodni, przy czym u małych dzieci również przez okres do 6 dni zanim wystąpią objawy,
  • zakażony z ciężkim niedoborem odporności może być źródłem zakażenia dla innych przez wiele tygodni lub miesięcy.

Wyróżnia się typy wirusów grypy: A, B, C i D. Ponadto typ A dzieli się na podtypy A/H1N1/, A/H3N2/, A/H2N2/ i inne podtypy.

Od  sezonu epidemicznego 2009/2010 w Polsce  potwierdzamy zachorowania wywołane zakażeniem spowodowanym przez wirus grypy podtypu: A/H1N1/, A/H1N1/pdm09, A/H3N2/ i typ B. Od sezonu epidemicznego 2010/2011 potwierdzamy również infekcje wywołaną różnymi wariantami mieszanego zakażenia tzw. koinfekcje nie tylko dwóch różnych szczepów wirusa grypy, ale również wirusa grypy z wirusami grypopodobnymi. Zakażenia wirusami grypy typu C mają zwykle charakter bezobjawowy, natomiast wirus grypy typu D wywołuje zakażenia u bydła.

Dlaczego warto się szczepić przeciw grypie?

Szczepienia przeciw grypie są najskuteczniejszą i najtańszą strategią zapobiegania grypie. Szczepienia zapobiegają zachorowaniom w grupie 70-90% zdrowych osób poniżej 65 roku życia. Skuteczność szczepionki zależy od sezonu grypowego.

Szczepienia przeciw grypie chronią przed powikłaniami pogrypowymi, które mogą pozostawić zdrowotne konsekwencje do końca życia np. konieczność przejścia na rentę inwalidzką, a nawet zakończyć się zgonem z powodu zaostrzenia istniejących lub pojawienia się nowych chorób przewlekłych, szczególnie ze strony układu oddechowego, krążenia, nefrologiczne, neurologiczne, ze strony ośrodkowego układu nerwowego, schorzenia naczyniowe mózgu, psychiatryczne, poronienia, jak również zakończyć się zgonem ciężarnej kobiety. Powikłania pogrypowe mogą dotknąć wszystkich bez względu na wiek.

Zgodnie z zaleceniami WHO, Komitetu Doradczego ds. Szczepień (ACIP) i wielu towarzystwa naukowych szczepienie przeciw grypie powinno obejmować  zdrowe dzieci  w wieku przedszkolnym, szkolnym, osoby starsze, pacjentów z grup podwyższonego ryzyka bez względu na wiek, kobiety w ciąży oraz pracowników ważnych służb społecznych. Należy pamiętać o szczepieniu dzieci, szczególnie w wieku przedszkolnym i szkolnym, ponieważ odgrywają bardzo ważną rolę w rozprzestrzenianiu wirusa grypy. Szczepienie to zapewnia ochronę im samym oraz pośrednio chroni osoby starsze, jak również i pacjentów z grup podwyższonego ryzyka.

Szczepienie przeciw grypie starszych pacjentów z przewlekłą chorobą płuc obniża o ponad 50% liczbę przyjęć do szpitala z powodu zapalenia płuc i grypy, oraz liczbę powikłań pogrypowych i o 70% zgonów z różnych przyczyn.

Szczepienie jest ważne ze względu na sytuację epidemiologiczną. Co sezon epidemiczny odnotowujemy kilka milionów przypadków zachorowań i podejrzeń zachorowań na grypę i kilka tysięcy hospitalizacji. Należy pamiętać także o społecznych i ekonomicznych kosztach zachorowań i powikłań pogrypowych. Szczepionka przeciw grypie to koszt około 30 zł w zależności od apteki. Należy mieć świadomość, że przeciwzapalne leki kupowane bez recepty (OTC) jedynie zmniejszają  nasilenie objawów, ale nie mają wpływu na wirusa grypy. W żadnym przypadku preparaty OTC nie stosuje się w profilaktyce grypy. Jedynymi lekami antygrypowymi nowej generacji dostępnymi w Polsce są inhibitory neuraminidazy przeznaczone do leczenia grypy, ale o zastosowaniu ich decyduje lekarz. Nie zastępują szczepień, ale są pomocne w leczeniu grypy, jak również jest zalecane ich przyjmowanie przez osoby, które miały kontakt z osobą zakażoną.

Stanowisko Zgromadzenia Ogólnego  Polskiej Akademii Nauk (PAN) z dnia 16 czerwca 2016 r. dotyczące przestrzegania zaleceń szczepień przeciw grypie oraz przestrzegania aktualnego Programu Szczepień Ochronnych (PSO) 
(ACADEMIA, Wydanie specjalne  1/2/2016 ).

Kto powinien zostać zaszczepiony przeciw grypie?

Szczepienie przeciw grypie zalecane jest:

Ze wskazań klinicznych i indywidualnych:  

  • osobom po transplantacji narządów,
  • przewlekle chorym: dzieciom (od ukończenia 6 miesiąca życia) i dorosłym,
  • osobom w stanach obniżonej odporności (w tym pacjentom po przeszczepie tkanek) i chorym na nowotwory układu krwiotwórczego,
  • dzieciom z grup ryzyka od ukończenia 6 miesiąca życia do 18 roku życia,
  • dzieciom z wadami wrodzonymi serca zwłaszcza sinicznymi, z niewydolnością serca, z nadciśnieniem płucnym,
  • kobietom w ciąży lub planującym ciążę.

Ze wskazań epidemiologicznych:

Wszystkim osobom od ukończenia 6 m.ż., a w szczególności:

  • zdrowym dzieciom w wieku od ukończenia 6 m.ż. do 18 r.ż. (ze szczególnym uwzględnieniem dzieci do 60 m.ż.),
  • osobom w wieku powyżej 55 lat,
  • osobom mającym bliski kontakt zawodowy lub rodzinny z dziećmi w wieku do ukończenia 6 m.ż. oraz z osobami w wieku podeszłym lub przewlekle chorymi,
  • pracownikom ochrony zdrowia (personel medyczny, niezależnie od posiadanej specjalizacji oraz personel administracyjny), szkół, handlu, transportu, funkcjonariuszom publicznym, w szczególności: policja, wojsko, straż graniczna, straż pożarna),
  • pensjonariuszom domu spokojnej starości, domów pomocy społecznej oraz innych placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekłe chorym lub osobom w podeszłym wieku.

Jakie ryzyko jest związane ze szczepieniem przeciw grypie?

Inaktywowane szczepionki przeciw grypie są bezpieczne. Nie są one w stanie wywołać choroby, ponieważ zawierają jedynie fragmenty inaktywowanego (zabitego) wirusa, które nie są zdolne do namnażania.

Inaktywowane szczepionki przeciw grypie mogą powodować niepożądane odczyny poszczepienne, których nie należy utożsamiać z zachorowaniem na grypę. Odczyny te mogą mieć charakter reakcji miejscowych, tj.:

  • zaczerwienienie,
  • bolesność i obrzęk w miejscu wstrzyknięcia utrzymujący się do 2-3 dni,
  • objawy grypopodobne, tj. gorączka, ból głowy, mięśni, złe samopoczucie występują rzadziej i ustępują po kilku dniach,
  • w badaniach klinicznych ciężkie niepożądane odczyny poszczepienne obserwowano u mniej niż 1% pacjentów.
  • Do ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych po szczepieniu przeciw grypie dochodzi wyjątkowo rzadko,
  • Zespół Guillaina – Barrégo zdarza się sześć razy częściej w naturalnym przebiegu grypy niż po szczepieniu przeciw grypie.

Jakie szczepionki przeciw grypie są dostępne w Polsce w sezonie 2018/2019?

W sezonie 2018/2019 w Polsce dostępne są następujące szczepionki przeciw grypie:

VaxigripTetra– szczepionka przeciw grypie inaktywowana, zawierająca jako antygeny rozszczepiony wirion uzyskany z 4 wirusów grypy, przygotowana w postaci zawiesiny do wstrzykiwań domięśniowo lub podskórnie, dawka: 0,5 ml.
Szczepionka ta należy do grupy szczepionek inaktywowanych II generacji, zawiera rozszczepiony wirion wirusa grypy, jest przygotowywana z inaktywowanych cząstek wirusa grypy (wirusy są rozbijane i oczyszczane w celu usunięcia białek pochodzenia nie wirusowego).

Charakterystyka Produktu Leczniczego Vaxigrip Tetra

 

Influvac Tetra – szczepionka przeciw grypie, inaktywowana, podjednostkowa zawierająca oczyszczone antygeny powierzchniowe 4 wirusów grypy przygotowana w postaci zawiesiny do wstrzykiwań domięśniowo lub podskórnie, dawka: 0,5 ml.
Szczepionka Influvac Tetra należy do grupy szczepionek podjednostkowych III generacji jest przygotowywana w taki sposób, że w procesie wytwarzania stosowane są dodatkowe etapy oczyszczania, w stosunku do etapów procesu wytwarzania szczepionki typu rozszczepiony wirion. W efekcie produkt końcowy szczepionki zawiera dwa oczyszczone antygeny hemaglutyninę (HA) i neuraminidazę (NA) o zachowanych właściwościach antygenowych.

Charakterystyka Produktu Leczniczego Influvac Tetra

 

Influvac – szczepionka przeciw grypie inaktywowana, podjednostkowa zawierająca oczyszczone antygeny powierzchniowe 3 wirusów grypy, przygotowana w postaci zawiesiny do wstrzykiwań domięśniowo lub podskórnie, dawka: 0,5 ml.  W procesie wytwarzania stosowane są etapy oczyszczania, dzięki czemu szczepionka zawiera dwa oczyszczone antygeny hemaglutyninę (HA) i neuraminidazę (NA) o zachowanych właściwościach antygenowych uzyskane z 3 szczepów wirusa . Charakterystyka Produktu Leczniczego – Influvac.

Jakie wirusy grypy wchodzą w skład szczepionek przeciw grypie w sezonie 2018/2019

Każdego roku pojawiają się szczepionki przeciwko grypie o zaktualizowanym składzie, ponieważ wirus charakteryzuje się dużą zmiennością. W ostatnim roku doszło do znacznych mutacji i w tegorocznej szczepionce pojawią się dwa zupełnie nowe szczepy wirusa grypy.

W sezonie 2018/2019 zgodnie z zaleceniami opracowanymi w Europejskiej Agencji Leków na podstawie obserwacji WHO, w skład szczepionek przeciw grypie dostępnych w Europie wchodzą:

– trzy wirusy grypy:

  • A/Michigan/45/2015 (H1N1)pdm09 – wirus podobny
  • A/Singapore/INFIMH-16-0019/2016 (H3N2) – wirus podobny
  • B/Colorado/06/2017 – wirus podobny (B/Victoria/2/87 lineage)1

lub

– cztery wirusy grypy:

  • A/Michigan/45/2015 (H1N1)pdm09 – wirus podobny
  • A/Singapore/INFIMH-16-0019/2016 (H3N2) – wirus podobny
  • B/Colorado/06/2017 – wirus podobny (B/Victoria/2/87 lineage)1
  • B/Phuket/3073/2013 – wirus podobny (B/Yamagata/16/88 lineage)

Kiedy najlepiej zaszczepić się przeciw grypie?

WHO informuje, że nie ma terminów wskazujących do kiedy możemy się szczepić, jednak zwłaszcza osoby z grup podwyższonego ryzyka powinny się zaszczepić przed sezonem grypowym, jak tyko szczepionka jest dostępna w aptece. Ponadto osoby nie zaszczepione mogą zaszczepić się zgodnie z informacją WHO, nawet wtedy gdy stwierdzamy wzrost zachorowań na grypę.

W Polsce szczyt zachorowań na grypę przypada między styczniem, a marcem. Na szczepienie nie jest za późno nawet w marcu.

Ile osób zaszczepiło się przeciw grypie w sezonie 2017/2018?

W sezonie 2017/2018 przeciw grypie zaszczepiło się zaledwie 3,7% Polaków – czyli tyle, ile w analogicznym okresie roku poprzedniego.

Zainteresowanie Polaków szczepieniami przeciw grypie od wielu lat jest niestety niewielkie.
Pod względem stanu zaszczepienia przeciw grypie jesteśmy na jednym z ostatnich miejsc w Europie.

Najwyższy poziom wyszczepialności odnotowano w Polsce w sezonie 2001/2002 – 10,57% populacji, natomiast w kolejnych sezonach zaobserwowano spadek procentu zaszczepionej przeciwko grypie populacji z Polsce. W ostatnim sezonie epidemicznym zaszczepiło się jedynie 3,33 %

Z sondażu prezentowanego w czasie konferencji Flu Meeting 2017 zorganizowanej w ramach Ogólnopolskiego Programu Zwalczania Grypy przeprowadzonego w marcu 2017 roku na reprezentatywnej grupie 1501 lekarzy oraz 226 pielęgniarek wynika, że poprawiła się wyszczepialność personelu medycznego. 32,2% lekarzy i 19,9% pielęgniarek zadeklarowało, że się zaszczepiło przeciw grypie w sezonie 2016/2017, co stanowiło średnio 22,6% personelu medycznego.
Spośród lekarzy najczęściej szczepili się pediatrzy (53,7%) i lekarze rodzinni (52,1%), a najmniej ortopedzi i psychiatrzy (17%). Najwięcej lekarzy i pielęgniarek szczepiło się w województwie opolskim (50,5%), a najmniej w podlaskim (zaledwie 4,8%).  Najrzadziej przeciwko grypie szczepiły się położne – zaledwie 10%.

Źródło: www.szczepienia.pzh.gov.pl

                      

Profilaktyka wszawicy

Znalezione obrazy dla zapytania wszawica

Choroba, którą trzeba leczyć i której nie należy się wstydzić! Wszawica jest chorobą pasożytniczą, wywołaną przez wesz głowową. Przez wielu, choroba ta traktowana jest jeszcze stereotypowo, jako coś wstydliwego. Należy jednak pamiętać, że wszawica nie zawsze wynika z zaniedbań higieny czy długości włosów.

Wesz ludzka, może się pojawić na każdej głowie i w każdym wieku. Problem wszawicy częściej dotyka dzieci, przebywających w dużych skupiskach: w szkołach, przedszkolach na koloniach. Dzieci nie zachowują dystansu, podczas zabawy stykają się głowami, śpią razem, pożyczają sobie szczotki czy gumki do włosów, zakładają nie swoje czapki.

Wszawica – co to za choroba

Wszawica (inaczej pedikuloza) jest chorobą pasożytniczą wywołaną przez wesz głowową (Pediculus humanus capitis). Wszawica występuje we wszystkich krajach świata. Jest to powszechny problem, który nie zawsze jest oznaką braku higieny. Do zarażenia może dojść w każdym wieku, chociaż najczęściej występuje ona u dzieci i młodzieży. Do zarażenia tymi pasożytami łatwiej dochodzi w dużych zbiorowiskach ludzkich (przedszkola, szkoły, internaty, akademiki, kolonie, obozy letnie, koszary, domy pomocy noclegownie). Wszawica nie jest chorobą skóry, lecz chorobą pasożytniczą.

Co powoduje wszawicę?

Najczęściej zarażają się dzieci w wieku 3-12 lat przez kontakty bezpośrednie w trakcie zabawy oraz nie w pełni wyrobione nawyki higieniczne, np.stosowanie wspólnych przedmiotów (szczotki, spinki, grzebienie, ubrania, nakrycia głowy, pluszowe zabawki, materace, pościel).

Jak długo trwa wszawica?

Jakie są objawy wszawicy i jak ją rozpoznać?

Pierwszym sygnałem wskazującym na obecność wszawicy jest uporczywe swędzenie, najbardziej intensywny w miejscu występowania pasożytów tj. okolicy skroniowej, ciemieniowej i potylicznej głowy. Może temu towarzyszyć zaczerwienienie głowy, szczególnie na linii włosów lub za uszami. Mogą występować przeczosy tj. drobne ranki i zadrapania spowodowane uporczywym świądem i drapaniem. Konsekwencją tego jest uszkodzenie skóry głowy, które może prowadzi do stanów zapalny i otwiera drogę do zakażeń bakteryjnych i/lub grzybiczych. W skrajnych przypadkach na głowie osoby zarażonej wszawicą pojawia się tzw. „kołtun” tj. włosy zlepione ropno-surowiczą wydzieliną.

Jak leczyć wszawicę?

W przypadku zdiagnozowania wszawicy należy bezwzględnie leczyć nie tylko samego pacjenta, ale także obserwować i ewentualnie leczyć wszystkie osoby kontaktujące się blisko z pacjentem (rodzina). Do zwalczenia wszawicy konieczne jest zastosowanie odpowiedniego preparatu, który skutecznie likwiduje pasożyty. Obecnie stosowane są preparaty w postaci lotionu, żelu, szamponu i/lub kremu, można je dostać w aptekach. W trakcie leczenia należy bezwzględnie przestrzegać zasad i zaleceń co do sposobu użycia, tj. właściwej aplikacji, czasu działania oraz powtarzania kuracji. Po użyciu preparatu należy wyczesać włosy gęstym grzebieniem (zabieg ten usuwa martwe wszy oraz odklejone gnidy). Potem grzebień należy starannie oczyścić (można wykonać to przez zamrażanie lub zanurzenie we wrzącej wodzie).

Zastosowanie preparatu należy powtórzyć po 7-10 dniach. Specjalnym czynnościom poddane powinny być również rzeczy osobiste osoby zarażonej i osób z najbliższego otoczenia. Wszelkie ozdoby do włosów, grzebienie, szczotki należy wygotować lub zniszczyć. Ubrania, pościel należy wyprać w temperaturze co najmniej 60°C (temp. 53.5°C zabija wszy i ich jaja) lub chemicznie i wyprasować żelazkiem z funkcją pary szczególnie przy szwach. Rzeczy, których nie można wyprać trzeba spryskać preparatem owadobójczym, a następnie szczelnie zamknąć na 10 dni w foliowym worku, następnie wyczyścić na sucho lub mokro. W pomieszczeniach należy odkurzyć podłogę i meble. Pluszowe zabawki wyprać lub przetrzymać w zamrażalniku ok. 24-48 godzin.

Kiedy wszawica jest wyleczona?

Czas leczenia zależy od czasu trwania kuracji. Zasady i zalecenia co do sposobu użycia, tj. właściwej aplikacji, czasu działania oraz powtarzania kuracji znajdują się na opakowaniu i/lub ulotce dołączonej do opakowania odpowiedniego preparatu.

Profilaktyka wszawicy?

Dobre nawyki higieniczne i wiedza na temat wszawicy pozwolą na wczesne wykrycie obecności pasożytów i ich szybką eliminację. Najprostszym sposobem zapobiegania wszawicy jest w pierwszej kolejności edukacja, która powinna doprowadzić do powstania właściwych nawyków higienicznych od najmłodszych lat, związanych z korzystaniem z rzeczy osobistych (grzebienie, szczotki do włosów, ozdoby do włosów, itp.), zwłaszcza na kryć głowy.

Kolejnym krokiem jest systematyczna kontrola i sprawdzanie skóry głowy, a także właściwa jej pielęgnacja poprzez mycie włosów w miarę indywidualnych potrzeb (ale nie rzadziej niż raz w tygodniu), stosowanie odżywek ułatwiających rozczesywanie, codzienne czesanie i szczotkowanie włosów, związywanie dług ich włosów lub krótkie włosy ułatwiające pielęgnację

Jak zapobiegać wszawicy?

Zastosowanie kilku prostych zasad może uchronić nas i nasze dzieci przed wszawicą:

  • dokonuj systematycznych przeglądów włosów dziecka (zwłaszcza okolic karku, skroni, za uszami),
  • staraj się pamiętać o codziennym wyczesywaniu włosów,
  • podczas zabawy z innymi dziećmi, treningów, zajęć grupowych, upinaj lub związuj włosy dziecka,
  • przypominaj dzieciom o przestrzeganiu zasad higieny osobistej,
  • uczulaj dzieci, aby nie wymieniały się z rówieśnikami rzeczami osobistymi (np. szczotką, grzebieniem, czapką).

Czego nie należy robić?

  • Nie wolno!!!

Stosować u ludzi preparatów przeciw wszawicy przeznaczonych dla zwierząt. Mogą one działać toksycznie i/lub drażniąco na skórę głowy i przynosić skutki odwrotne do zamierzonego, a tym samym przedłużać i utrudniać leczenie.

  • Bezwzględnie nie wolno!!!

Piętnować osoby dotkniętej wszawicą i jej rodziny. Wszawica może wystąpić w każdym środowisku niezależnie od statusu ekonomicznego i poziomu higieny. Powszechnie występująca stygmatyzacja pacjentów ze zdiagnozowaną wszawicą jest główną przyczyną braku wymiany informacji i tym samym utrudnia w znacznym stopniu podjęcie czynności mających na celu leczenie i zapobieganie tym pasożytom.

Dlaczego wszawica powraca?

Dbałość o higienę osobistą i status społeczny nie mają wpływu na częstość występowania wszawicy. Może się nią zarazić każda osoba przez kontakt z chorym lub jego rzeczami osobistymi. Zarażenie następuje w wyniku bliskiego kontaktu z chorym lub jego rzeczami osobistymi, ponadto zarażeniu się wszawicą sprzyjają duże skupiska ludzi.

Mity i fakty o wszawicy

Mity Fakty
Wszawica wynika z brudu i braku higieny. Dbałość o higienę osobistą i status społeczny nie mają wpływu na częstość występowania wszawicy. Może się nią zarazić każda osoba przez kontakt z chorym lub jego rzeczami osobistymi.
Wszy potrafią skakać i pływać. Pasożyty te poruszają się wyłącznie poprzez pełzanie. Zarażenie następuje w wyniku bliskiego  kontaktu z chorym lub jego rzeczami osobistymi.
Osobie dotkniętej wszawicą należy ogolić głowę. Nie należy golić głowy chorego. Powstające przy okazji golenia mikro uszkodzenia skóry głowy mogą stanowić wrota zakażeń bakteryjnych i/lub grzybiczych i przedłużenie procesu leczenia.

 

Wystarczy zastosować dostępne preparaty zwalczające pasożyty.

Wszawica jest wyłącznie problemem estetycznym. Wszawica jest także problemem zdrowotnym. Powoduje wystąpienie swędzących grudek zapalnych, które po zdrapaniu mogą ulec wtórnym zakażeniom bakteryjnym.
Zwierzęta domowe mogą być źródłem. Wesz ludzka nie bytuje na zwierzętach, dlatego nie jest konieczne przeglądanie sierści zwierząt w obawie, że mogą być przyczyną zakażenia.
Dokładne umycie głowy szamponem pozwoli pozbyć się wszy. Wszy dzięki specjalnym odnóżom i pazurkom czepnym silnie przytwierdzają się do włosów. Gnidy są przyczepiane do włosów specjalną wydzieliną, która nie rozpuszcza się w wodzie i jest trud na do usunięcia.
Wszy mają tylko dzieci.

Zarażeniu się wszawicą sprzyjają duże skupiska ludzi. Dlatego choroba ta jest szczególnie popularna wśród dzieci uczęszczających do przedszkoli czy szkół.

 

 

Źródło: www.gis.gov.pl 

Zadania szkoły w walce z wszawicą

Problem wszawicy, powraca do placówek oświatowych jak bumerang. Mimo, że na rynku dostępnych jest wiele skutecznych preparatów zwalczających wszy, problem występuje cyklicznie a stereotypowe myślenie o wszawicy jako chorobie wstydliwej nie pomaga w eliminacji tego zjawiska.

Działania szkoły w ramach profilaktyki wszawicy

Zapewnienie warunków do bezpiecznego i higienicznego pobytu dzieci w placówkach oświatowych i opiekuńczych jest obowiązkiem dyrektora placówki.

Co robić jeśli wykryto wszawicę u dziecka?

Schemat postępowania placówki, jeśli w szkole wykryto wszawicę.

Źródło: www.gis.gov.pl


 

Profilaktyka HCV


Znalezione obrazy dla zapytania HCV jestem Åwiadom

 

Znalezione obrazy dla zapytania HCV jestem Åwiadom

Co to jest HCV ?

HCV (ang. Hepatitis C Virus) jest to wirus wywołujący wirusowe zapalenie wątroby typu C. Współczesnej medycynie znane są również inne wirusy wywołujące zapalenia wątroby (np. HBV, HAV, HEV). Typową cechą zakażeń powodowanych przez wirusy hepatotropowe jest uszkodzenie miąższu wątroby, jednak zakażenie wirusem HCV w odróżnieniu od pozostałych przebiega w większości przypadków bez charakterystycznych objawów i może ujawnić się po wielu latach trwania w postaci marskości lub raka wątrobowokomórkowego. Według badań epidemiologicznych szacuje się, że w Polsce wirusem HCV zakażonych jest ok. 200 tys. osób dorosłych (w zależności od badań zakres ten wynosi od 150 do 250 tys.), co oznacza, że wśród 100 dorosłych osób 1 osoba może być zakażona wirusem HCV. Niestety dostępne dane pokazują, że tylko co 10 dorosła osoba zakażona wirusem HCV wie o swojej chorobie. 

Co to jest WZW C ?

WZW C - wirusowe zapalenie wątroby typu C jest to choroba zakaźna wywołana wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV). We wczesnej fazie, która występuje od 2 tygodni do 6 miesięcy od zakażenia, może przebiegać gwałtownie - w postaci ostrego zapalenia wątroby. 
W ostrej postaci choroby objawy mogą być bardziej nasilone – najczęściej są to objawy dyspeptyczne, uczucie zmęczenia, rzadziej żółtaczka. Aktywność enzymów wątrobowych wskazujących na uszkodzenie miąższu wątroby - aminotransferazy alaninowej (ALT) i aminotransferazy asparaginianowej (AST) wzrasta kilkakrotnie powyżej górnej granicy normy, zwykle nie przekraczając 1000 j.m. Częściej jednak na tym etapie choroby nie występują żadne objawy. Niezależnie od przebiegu we wczesnej fazie zakażenia, u większości nieleczonych pacjentów rozwija się postać przewlekła choroby, rozpoznawana po upływie 6 miesięcy od zakażenia, w której objawy są mało nasilone lub w ogóle nie występują, a przebieg jest powolny. W przewlekłym zakażeniu aktywność transaminaz może wzrastać okresowo, jednak w wielu przypadkach nie obserwuje się uchwytnego wzrostu aktywności ALT i AST. Dochodzi jednak do uszkodzenia miąższu wątroby, co może prowadzić do marskości wątroby, niewydolności tego narządu a także rozwinięcia się pierwotnego raka wątroby (wątrobowokomórkowego).

Jakie są objawy choroby ?

Najczęściej podawanymi dolegliwościami są:

  • osłabienie
  • przewlekłe się zmęczenie
  • nadmierna senność
  • depresja
  • objawy grypopodobne: bóle mięśni, bóle stawów, stany podgorączkowe
  • utrata apetytu
  • nudności 
  • wymioty
  • wzdęcia 
  • zmniejszenie masy ciała
  • powiększenie wątroby i śledziony
  • świąd skóry
  • zażółcenie białkówek
  • zażółcenie skóry

Niestety powyższe objawy występują jedynie u niewielkiej mniejszości zakażonych osób. Około 80% osób zakażonych nie dostrzega u siebie żadnych szczególnych objawów choroby. Dlatego choroba jest trudna do rozpoznania - przypomina tlący się ogień w podściółce lasu, bez widocznego ognia.

Jak może dojść do zakażenia wirusem HCV ?

Wirus HCV znajduje się we krwi i innych tkankach osoby zakażonej. Wirus może przenosić się na inne osoby bezpośrednio przez przetoczenie skażonej krwi lub pośrednio, poprzez wspólnie użytkowane przedmioty zanieczyszczone krwią. Warunkiem przeniesienia zakażenia na inną osobę jest naruszenie ciągłości tkanek (przekłucie lub obecność uszkodzenia skóry lub błony śluzowej), przez które wirus może dostać się do organizmu osoby zdrowej. Do zakażenia innej osoby dochodzi, gdy wirus HCV przedostanie się do krwi:

  • podczas zabiegów medycznych i pozamedycznych związanych z naruszeniem ciągłości tkanek, jeśli nie są przestrzegane procedury zapobiegające zakażeniom (Zabiegi medyczne związane z naruszeniem ciągłości tkanek to np: zastrzyki, pobranie krwi, zabiegi stomatologiczne, operacje chirurgiczne) ;
  • Podczas wstrzykiwania substancji odurzających (narkotyków) lub innych substancji w celach niemedycznych bez zachowania zasad bezpieczeństwa iniekcji;
  • w trakcie zabiegów kosmetycznych wykonywanych z użyciem niesterylnych ostrych narzędzi, zabiegów medycyny estetycznej jak nakłucia kosmetyczne, piercing, tatuaż itp.);
  • przy kontakcie z krwią – zawodowo bądź przypadkowo, np. podczas wypadku, bójki, w sportach kontaktowych (np. boks, judo);
  • podczas wspólnego używania przyborów kosmetyczno-higienicznych (np. maszynki do golenia i inne ostre narzędzia kosmetyczne) ;


Grupą szczególnie podatną na wszelkie zakażenia krwiopochodne, w tym zakażenie HCV są osoby, które stale lub okazjonalnie przyjmują narkotyki w formie iniekcji, zwłaszcza gdy robią to używanym sprzętem lub gdy robią to wspólnie dzieląc się sprzętem do wstrzyknięć. Dotyczy to w sposób szczególny igieł i strzykawek, lecz HCV może się również przenosić poprzez inne przedmioty, np. garnki, filtry, woda do rozpuszczenia narkotyku.
Uwaga: ryzyko zakażenia drogą kontaktów seksualnych jest oceniane jako znikome. Jednak wzrasta ono w przypadku uszkodzeń oraz stanów zapalnych skóry i błon śluzowych okolic narządów płciowych , odbytu i jamy ustnej. Jest wyższe w przypadku stosunków analnych oraz praktyk związanych z możliwością uszkodzenia błon śluzowych. Transmisji zakażenia HCV sprzyja istniejące lub współistniejące zakażenie HIV. 
Wirus HCV może również przenosić się z matki na dziecko w czasie ciąży i porodu, ryzyko oceniane jest na około 6% i zależy od poziomu wiremii (ilości wirusa) we krwi matki, genotypu wirusa i przebiegu porodu. Wirus nie przenosi się w trakcie karmienia piersią.

Jak można wykryć zakażenie wirusem HCV ?

Aby stwierdzić zakażenie wirusem HCV należy wykonać w pierwszej kolejności badanie krwi mające na celu wykrycie przeciwciał anty-HCV. Jeżeli wynik badania przeciwciał anty-HCV jest dodatni, oznacza to, że pacjent miał kontakt z wirusem, jednak nie zawsze dodatni wynik tego badania świadczy o aktualnym zakażeniu wirusem HCV. Dlatego, w celu potwierdzenia zakażenia wirusem HCV należy wykonać dodatkowe badanie krwi w celu wykrycia obecności wirusa. Takim badaniem jest test molekularny na obecność materiału genetycznego wirusa HCV (HCV RNA). Jeżeli wynik testu molekularnego jest dodatni (tzn. we krwi wykazana została obecność materiału genetycznego wirusa HCV), oznacza to, że pacjent jest zakażony wirusem HCV.
Wynik ujemny badania HCV RNA (tzn. we krwi nie wykazano obecności materiału genetycznego wirusa HCV) najczęściej świadczy o tym, że badana osoba nie jest zakażona wirusem HCV, nawet gdy wcześniej we krwi tej osoby stwierdzono obecność przeciwciał anty-HCV. Taki wynik badań diagnostycznych uzyskać mogą osoby, u których doszło do samoistnej eliminacji wirusa HCV.

Schemat postępowania diagnostycznego w zakażeniach HCV . Opracowanie własne – zespół Projektu 5 

Kiedy zalecane jest wykonanie badania krwi w kierunku wykrycia przeciwciał anty-HCV?

Badanie krwi w kierunku wykrycia przeciwciał anty-HCV zalecane są między innymi osobom które:

  • mają podwyższoną aktywność enzymów aminotransferazy alaninowej (ALT) i aminotransferazy asparaginianowej (AST) we krwi,
  • kiedykolwiek przyjmowały narkotyki drogą dożylną,
  • są przewlekle dializowane,
  • są dziećmi matek, u których wykryto zakażenie wirusem HCV w czasie ciąży,
  • miały przetaczaną krew lub były biorcami narządów przed lipcem 1992r.,
  • chorują na hemofilię i urodziły się przed 1991 r.,
  • wykonują prace związane z narażeniem na zakażenie po zawodowej ekspozycji na patogeny krwiopochodne (w tym lekarze i pielęgniarki zabiegowe, ratownicy medyczni, pracownicy laboratoriów diagnostycznych),
  • są zakażone wirusem HIV.


Jak można zapobiegać zakażeniu wirusem HCV ?

Prewencja!! Należy zwracać szczególną uwagę na przestrzeganie w placówkach medycznych i pozamedycznych (gabinetach kosmetycznych, salonach tatuażu) procedur zapobiegających zakażeniom, ze szczególnym zwróceniem uwagi na zasady bezpiecznych iniekcji w tym używanie jałowego sprzętu jednorazowego użytku i właściwe postępowanie z opakowaniami wielodawkowymi, zachowanie zasad aseptyki (otwieranie sprzętu jałowego bezpośrednio przed zabiegiem, mycie rąk i używanie rękawic jednorazowych zmienianych do każdego zabiegu, rozdzielenie obszaru przygotowania leków od obszaru przechowywania zużytego sprzętu), właściwa sterylizacja narzędzi wielokrotnego użytku, odpowiednie postępowanie ze zużytym sprzętem, odpowiednia dezynfekcja powierzchni, które uległy skażeniu materiałem biologicznym.
Szybkie wykrywanie i skuteczne leczenie osób zakażonych zapobiega zakażaniu kolejnych osób i jest również uznawane za formę profilaktyki.
W przypadku grupy osób przyjmujących narkotyki, ograniczenie szerzenia się HCV można uzyskać poprzez zmniejszenie częstości przyjmowania narkotyku we wstrzyknięciach, stosowanie jałowego, jednorazowego sprzętu do wstrzyknięć (nie dzielenie się nim) i leczenie osób już zakażonych. Takie efekty dają szeroko stosowane programy redukcji szkód, obejmujące leczenie substytucyjne uzależnienia od opiatów, programy zwiększające dostępność sterylnego sprzętu do wstrzyknięć, edukację i możliwość badania w kierunku chorób zakaźnych przenoszonych przez krew (w tym HCV).
Profilaktyka? Obecnie nie istnieje szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C. Prace nadal trwają…

Czy wirusowe zapalenie wątroby typu C można leczyć?

Współczesna medycyna daje szansę na wyleczenie 98%-99% chorych. Stosunkowo niedawno opracowane leki bezpośrednio działające na wirusy (DAA) stanowiły przełom w leczeniu w odniesieniu do wcześniej stosowanej terapii interferonowej. Są nie tylko znacznie skuteczniejsze, ale też nie mają tylu działań niepożądanych,  terapia jest krótsza i lepiej tolerowalna przez pacjentów. Obecnie celem leczenia jest wyleczenie zakażenia HCV, co w konsekwencji zapobiega powikłaniom wątrobowym i pozawątrobowym wzw C, a także dalszej transmisji wirusa.

Skuteczność leczenia jest nieco tylko niższa w przypadku zaawansowanego zwłóknienia, nieskutecznego leczenia zakażenia w przeszłości oraz genotypów 3 i 4. Nowoczesne leczenie polega na przyjmowaniu tabletek i trwa 8-12 tygodni do 24 tygodni. Plan leczenia dobiera indywidualnie specjalista. Osoby, u których rozpoznano WZW C, powinny udać się po poradę do lekarza chorób zakaźnych (ze skierowaniem od lekarza rodzinnego).

Źródło; http://hcv.pzh.gov.pl

Jak się nie zakazić HCV


Znalezione obrazy dla zapytania HCV jestem Åwiadom

ABC – jak się nie zakazić HCV?

Do zakażenia wirusem HCV może dojść wszędzie tam, gdzie wykonywane są zabiegi związane z naruszeniem ciągłości skóry i błon śluzowych, jeżeli nie są przestrzegane procedury zapobiegające zakażeniom. Miejscami w których może dojść do zakażania są gabinety kosmetyczne, studia tatuażu i salony fryzjerskie podczas:

  • Zabiegów kosmetycznych, np. manicure, pedicure, wykonywanych z użyciem ostrych narzędzi zabiegów medycyny estetycznej, np. likwidacji zmarszczek (botulina, kwas hialuronowy), mezoterapii;
  • Zabiegów piercingu i tatuażu;
  • Usług golenia.

Salon kosmetyczny:

  • Gabinet jak i stanowisko gdzie odbywają się zabiegi powinien być utrzymany w czystości i porządku.
  • Osoba wykonująca zabieg/usługę nie powinna nosić na rękach biżuterii i zegarków, paznokcie osoby wykonującej zabieg powinny być krótkie i zaokrąglone.
  • W przypadku drobnych uszkodzeń skóry na dłoniach np. skaleczeń, zadrapań, pęknięć, skóra osoby wykonującej zabieg powinna być zabezpieczona wodoodpornym plastrem opatrunkowym. Opatrunek powinien być zmieniany regularnie aby był czysty i suchy. Unikaj kontaktu w przypadku gdy na dłoniach osoby wykonującej zabieg występują zmiany sączące, rozległe i trudno gojące lub inne choroby skóry, paznokci.
  • Osoba wykonująca zabieg powinna umyć ręce przed rozpoczęciem pracy z klientem i po zakończeniu pracy z klientem.
  • Osoba wykonująca usługę powinna stosować jednorazowe rękawice ochronne do każdego zabiegu kosmetycznego. Rękawice powinny być zmieniane gdy dojdzie do ich uszkodzenia podczas wykonywania zabiegu. Po założeniu rękawic osoba wykonująca zabieg nie powinna dotykać niczego co nie jest związane z wykonywaniem zabiegu (np. swoich włosów, twarzy, telefonu, stołu, i stołka, fotela zabiegowego, ubrania, klamki itp.).
  • Osoba wykonująca zabieg powinna pracować w odzieży roboczej.
  • Fotele/leżanki powinny być każdorazowo bezpośrednio po każdym kliencie umyte i zdezynfekowane lub pokryte jednorazową podkładką zabezpieczającą.
  • Bezpieczne narzędzia.

Narzędzia kosmetyczne wielorazowego użytku, naruszające ciągłość skóry lub błony śluzowej np.: cążki do skórek, nożyczki do skórek, nożyczki do paznokci, nożyki do pielęgnacji stóp, spychacze do skórek, trymery do skórek, ścinaki do pięt, pęsety, kolczyki POWINNY BYĆ STERYLNE i bezpośrednio przed zabiegiem wyjęte ze sterylnego opakowania. Po użyciu umyte, zdezynfekowane, wysuszone i poddane sterylizacji w autoklawie, przechowywane w sterylnym opakowaniu. Narzędzia kosmetyczne jednorazowego użytku np. pilniczki, patyczki do odsuwania skórek POWINNY BYĆ UŻYTE JEDEN RAZ DLA JEDNEGO KLIENTA.

Salon fryzjerski:

  • Gabinet jak i stanowisko gdzie odbywają się zabiegi powinien być utrzymany w czystości i porządku.
  • Osoba wykonująca zabieg/usługę nie powinna nosić na rękach biżuterii i zegarków, paznokcie osoby wykonującej zabieg powinny być krótkie i zaokrąglone.
  • W przypadku drobnych uszkodzeń skóry na dłoniach np. skaleczeń, zadrapań, pęknięć, skóra osoby wykonującej zabieg powinna być zabezpieczona wodoodpornym plastrem opatrunkowym. Opatrunek powinien być zmieniany regularnie aby był czysty i suchy. Unikaj kontaktu w przypadku gdy na dłoniach osoby wykonującej zabieg występują zmiany sączące, rozległe i trudno gojące lub inne choroby skóry, paznokci.
  • Osoba wykonująca zabieg powinna umyć ręce przed rozpoczęciem pracy z klientem i po zakończeniu pracy z klientem.
  • Narzędzia fryzjerskie takie jak: szczotki, grzebienie, wałki do włosów, pędzle do nakładania farb, henny, nakładki do maszynek do golenia, nożyczki, brzytwy muszą być poddane działaniu preparatu myjąco-dezynfekcyjnego.
  • W przypadku używania przez fryzjera standardowych ręczników (bawełnianych, wymagających prania) dla każdego klienta musi być użyty ręcznik czysty i świeży.

Salon tatuażu: 

  • Gabinet jak i stanowisko gdzie odbywają się zabiegi powinien być utrzymany w czystości i porządku.
  • Osoba wykonująca zabieg/usługę nie powinna nosić na rękach biżuterii i zegarków, paznokcie osoby wykonującej zabieg powinny być krótkie i zaokrąglone.
  • W przypadku drobnych uszkodzeń skóry na dłoniach np. skaleczeń, zadrapań, pęknięć, skóra osoby wykonującej zabieg powinna być zabezpieczona wodoodpornym plastrem opatrunkowym. Opatrunek powinien być zmieniany regularnie aby był czysty i suchy. Unikaj kontaktu w przypadku gdy na dłoniach osoby wykonującej zabieg występują zmiany sączące, rozległe i trudno gojące lub inne choroby skóry, paznokci.
  • Osoba wykonująca zabieg powinna umyć ręce przed rozpoczęciem pracy z klientem i po zakończeniu pracy z klientem.
  • Narzędzia i materiały takie jak: igły (zawsze sterylne), ampułkostrzykawki (zawsze sterylne), końcówki, tuby, kubeczki na farbę, maszynki do golenia, żyletki, waciki, gaziki, tampony, wata, lignina, podkłady medyczne, serwety papierowe, patyczki higieniczne zawsze muszę być jednorazowe.
  • Osoba wykonująca usługę powinna pracować w odzieży roboczej.

Placówki medyczne:

Wszyscy lekarze oraz osoby ze średniego personelu medycznego są szkolone w zakresie możliwości i sposobów szerzenia się zakażeń, w tym HCV. W interesie lekarza, pielęgniarki i innych przedstawicieli placówki medycznej jest takie postępowanie, aby nie doprowadzić do zakażenia pacjenta. Jak w każdym zawodzie nie wszyscy w sposób jednakowo staranny przestrzegają ustalonych zasad postępowania i wykazują się pełnym profesjonalizmem.

Pacjent ma ograniczone możliwości oceny właściwości postępowania i nie jest naszym celem, aby do tego nakłaniać. Natomiast istnieje kilka elementarnych zasad, których naruszenie powinno budzić sprzeciw i reakcję pacjenta:

  • Ważny jest ogólny stan sanitarno-higieniczny gabinetu (lekarskiego, stomatologicznego, zabiegowego, itp.). Nie chodzi to poziom wyposażenia i względy wizualne, ale ład i porządek panujący w placówce.
  • W przypadku iniekcji lub innych procedur zabiegowych powinien być stosowany sprzęt jednorazowy lub wtedy, kiedy nie jest to możliwe poddany sterylizacji – rozpakowywany z pakietu sterylizacyjnego dla każdego pacjenta.
  • Leżanka, fotel dentystyczny powinny być okryte jednorazowym nakryciem ochronnym – niedopuszczalne jest zajmowanie miejsca na powierzchni noszącej ślady materiału biologicznego.
  • Przy zabiegach konieczne jest stosowanie rękawic ochronnych przeznaczonych dla każdego pacjenta, po uprzednim myciu i dezynfekcji rąk.
  • Niedopuszczalne jest dotykanie tymi samymi rękawicami telefonów, torebek, klamek, itp. przedmiotów i następnie wykonywanie zabiegu np., przez stomatologa. Każdorazowo po uszkodzeniu rękawic powinny być one zmieniane.
  • Igły i inne ostre narzędzia powinny być po zabiegu umieszczane w specjalnym sztywnym opakowaniu na odpady medyczne.

Do zakażenia wirusem HCV nie dochodzi  w sytuacjach:

  • podania ręki
  • całowania
  • korzystania ze wspólnej kuchni
  • korzystania ze wspólnych naczyń i sztućców
  • korzystania ze wspólnej łazienki
  • korzystania ze wspólnej toalety
  • karmienia piersią dziecka

 

Źródło: http://www.jestemswiadom.org