Starostwo Powiatowe w Wąbrzeźnie

Treść Strony

Kampania edukacyjna Krajowego Centrum ds. AIDS "Mam czas rozmawiać"

 

mamczsbaner.png

 

 

Mam czas rozmawiać o teście na HIV

 

W piątek,23 listopada 2018 r.,rusza Europejski Tydzień Testowania na HIV, a wraz z nim kolejna odsłona kampanii edukacyjnej Krajowego Centrum ds. AIDS „Mam czas rozmawiać (#mamczasrozmawiac)”, promująca dialog o tym dlaczego, kiedy i po co powinniśmy wykonać test.

 

 

Warszawa, 20 listopada 2018 r. –Europejski Tydzień Testowania w kierunku HIV, rozpoczynający się w najbliższy piątek 23 listopada i 1 grudnia - Światowy Dzień AIDS,są doskonałą okazją, żeby wykonać test w kierunku HIV. Badanie można zrobić anonimowo, bezpłatnie i bez skierowania w jednym z 30 punktów konsultacyjno - diagnostycznych (PKD) w całej Polsce, które w tych dniach będą pracowały częściej oraz dłużej.

Startująca tego samego dnia kampania Krajowego Centrum ds. AIDS „Mam czas rozmawiać (#mamczasrozmawiac),inspiruje do rozmowy z bliskimi o HIV i zachęca do wykonania testu. Obok aktorki Marii Seweryn, blogerkilek. Katarzyny Woźniak, autorki bloga „Mama i stetoskop”, czy vlogerki Karoliny Sobańskiej,w działania informacyjno – promocyjne zaangażowali się eksperci:seksuolog i pedagog Profesor Zbigniew Izdebski oraz psycholog Małgorzata Ohme.

„Test powinien zrobić każdy, tylko nie ja” – taka postawa Polaków wobec testu w kierunku HIV wyłania się niestety z wieloletnich badań Krajowego Centrum ds. AIDS. Wskutek takiego myślenia w Polsce codziennie około 3 osoby zakażają się HIV. Od 1985 r. rozpoznano już blisko 23 tys. zakażeń, a tylko co druga zakażona osoba wie, że żyje z wirusem. Choć wciąż za mało osób decyduje się na zrobienie badania, to jednak prawdą jest też, że z roku na rok liczba wykonanych testów jest coraz większa.

„Należy szukać pretekstów do rozmowy. Przykładowo, Polacy często oglądają seriale telewizyjne, w których m.in. podejmowana jest tematyka seksualności, zdrady, używania narkotyków, przemocy, zawodów miłosnych, ciąży itp. To wszystko są według mnie preteksty dla rodziców czy dziadków do tego, aby ten temat w domu wywołać i zachęcić do wyrażenia poglądu przez innych domowników. Chodzi o to, żeby nie pytać wprost, czy dziecko doświadcza takich sytuacji, ale czy to, co pokazywane jest w serialu, bądź w reportażu też go dotyczy. Co ono o tym sądzi” –powiedział Profesor Zbigniew Izdebski, seksuolog,Kierownik Zakładu Poradnictwa i Seksuologii Uniwersytetu Zielonogórskiego.

Kampania edukacyjna „Mam czas rozmawiać” pokazuje, że rozmowa na temat HIV i testowania jest normalnym i naturalnym sposobem dbania o zdrowie swoje i swoich bliskich oraz elementem edukacji zdrowotnej w rodzinie. Spoty telewizyjne z Marią Seweryn, a przede wszystkim eksperci i blogerzy, którzy do takich rozmów oraz testowania zachęcają, instruują jak podjąć ten trudny dialog. Najważniejsze informacje o HIV oraz przykładowe „Minirozmówki rodzinne” są dostępne na stronie internetowej kampanii tj. https://mamczasrozmawiac.aids.gov.pl

„Bardzo często życzymy sobie zdrowia, ale za tym powinny iść także czyny. Na przykład rozmowa o bezpieczniejszych zachowaniach seksualnych lub wykonaniu testu w kierunku HIV.Problem nadal istnieje, bo milczenie o HIV i innych zakażeniach przenoszonych drogą płciową (STI), nie pozwala nam traktować bezpieczniejszych zachowań seksualnych jako elementu osobistej odpowiedzialności, a badań w kierunku HIV i innych STI jako normalnej diagnostyki” - powiedziała Małgorzata Ohme, psycholog, pisarka i dziennikarka, wykładowca Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie oraz redaktor naczelna serwisu internetowego Onet Kobieta.

Od wdrożenia badań w 1985 r. do 30 czerwca 2018 r.stwierdzono w Polsce 23.233 zakażenia HIV, odnotowano 3.619 zachorowań na AIDS, a 1.398 chorych zmarło – wynika ze statystyk Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny. W 2017 r. rozpoznano 1.193 nowe przypadki zakażenia. Do zdecydowanej większości z nich dochodzi w Polsce drogą kontaktów seksualnych.

„Strach i wypieranie faktu, że ten problem może nas dotyczyć, to wciąż częsta reakcja wielu osób, kiedy przychodzi do rozmowy o zapobieganiu zakażeniu HIV lub wykonaniu testu. Lepiej z tym lękiem radzą sobie osoby, które wiedzą, że zakażenie nie jest już wyzwaniem dla medycyny i że można z nim żyć wiele lat, a po osiągnięciu niewykrywalnej wiremii, stać się całkowicie niezakaźnym dla innych osób. Szerzenie tej właśnie wiedzy to jeden z celów kampanii #mamczasrozmawiac” – podsumowała Anna Marzec-Bogusławska, dyrektor Krajowego Centrum ds. AIDS.

Warto pamiętać, że test w kierunku HIV można wykonać bezpłatnie, anonimowo i bez skierowania w 30 punktach w całej Polsce przez cały rok, a nie tylko w czasie Tygodnia Testowania. Pracują w nich wysoko wykwalifikowani doradcy niosący profesjonalną pomoc. Każdy z odwiedzających Punktma możliwość poufnej rozmowy zarówno przed, jak i po wykonaniu testu. Adresy i godziny otwarcia punktów konsultacyjno - diagnostycznych są dostępne na stronie: aids.gov.pl/pkd

Konkurs na Hasło promujące zdrowy styl życia

Znalezione obrazy dla zapytania zdrowy styl życia

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy zaprasza uczniów szkół podstawowych z terenu województwa kujawsko - pomorskiego do wzięcia udziału w konkursie na Hasło Promujące Zdrowy Styl Życia.

 

List intencyjny do rodziców w sprawie szczepień ochronnych


Znalezione obrazy dla zapytania zaszczep w sobie chÄÄ szczepienia

Wąbrzeźno , dnia 21.11.2018 r.

 

Szanowni Państwo,

W niniejszym liście zwracam się do Państwa z gorącym apelem, o docenienie wagi problemu, jakim jest zabezpieczenie Państwa Dzieci przed skutkami zachorowań na choroby zakaźne.

Pragnę zwrócić uwagę na bieżącą sytuację dramatycznego wzrostu liczby zachorowań na odrę
w Europie.
Do 5 października 2018 r. najwięcej zachorowań wystąpiło w Rumunii (5 100 przypadków), Francji (2 702), Grecji (2 290) i Włoszech (2 248). W tym samym czasie na Ukrainie odnotowano ponad
32 000 przypadków odry. Problem odry występuje również w Czechach, Słowacji, Niemczech, Bułgarii, Litwie, Łotwie oraz na Węgrzech. Na ten obraz nakłada się sytuacja w naszym kraju. Według najnowszych danych opublikowanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego, w okresie od 1 stycznia do
31 października 2018 r. w Polsce zarejestrowano 144 przypadki zachorowań na odrę. W analogicznym okresie roku 2017 zgłoszono ich 59.
Liczby te wskazują na fakt dynamicznego rozprzestrzeniania się choroby.

Choroby nie znają granic. W każdej chwili możemy zetknąć się z patogenem wywołującym niebezpieczną infekcję. Odra jest groźna nie tylko z powodu bezpośrednich skutków zachorowania, ale również ze względu na występowanie ciężkich powikłań, w skrajnych przypadkach prowadzących do śmierci. Szczególnie zagrożone są osoby niezaszczepione, w tym dzieci do 13 miesiąca życia czy też inne osoby, które  z różnych przyczyn nie mogły zostać poddane szczepieniu.

Gwarancją bezpieczeństwa Państwa dzieci jest poddanie ich szczepieniom ochronnym. Podniesie
to również znacząco poziom bezpieczeństwa innych osób, niezaszczepionych z powodu wskazań medycznych. Pamiętajmy, że to właśnie dzięki szczepieniom udało się zmniejszyć ilość zachorowań na wiele chorób,
a niektóre z nich całkowicie wyeliminować.

Pragnę zaapelować, byście Państwo, jako Rodzice odpowiedzialni za zdrowie swoich Dzieci, ponownie przeanalizowali zasadność szczepień, w kontekście aktualnej sytuacji epidemiologicznej w kraju. Proszę pamiętać, iż pochopna decyzja odmowy poddania Dzieci szczepieniom ochronnym może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla ich zdrowia.

Licząc na Państwa rozwagę, proszę o dokonanie wyboru i podjęcie pozytywnej decyzji
o zaszczepieniu swoich Dzieci w myśl tak aktualnego obecnie powiedzenia
„lepiej zapobiegać niż leczyć".

 

                                                                                              z wyrazami szacunku

 

                                                                   Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wąbrzeźnie


 

Ogólnopolski Dzień Szczepień 7 grudnia 2018 roku

Znalezione obrazy dla zapytania szczepienia

Choroby zakaźne cały czas zagrażają naszemu zdrowiu i życiu. Najskuteczniejszym i najbezpieczniejszym sposobem ochrony przed tymi chorobami, powikłaniami związanymi z nimi, trwałym uszczerbkiem zdrowia lub śmiercią z ich powodu są szczepienia ochronne.

Przy okazji Ogólnopolskiego Dnia Szczepień resort zdrowia po raz kolejny przypomina, że szczepionki należą do najściślej kontrolowanej grupy produktów leczniczych dostępnych na rynku. Podlegają rygorystycznej kontroli w czasie ich rejestracji i cały czas są kontrolowane wszystkie serie szczepionek wprowadzanych na rynek – szczególnie pod względem występowania działań niepożądanych.

Eksperci oceniają, że około 122 milionów osób zawdzięcza życie szczepionkom – bez nich nie mieliby szansy przeżyć nawet okresu dzieciństwa.

Każdego roku na świecie jest podawanych około miliarda dawek szczepionek, które ratują przed śmiercią 2-3 miliony osób. Dane epidemiologiczne są jednoznaczne – warto się zaszczepić, żeby uniknąć groźnej choroby zakaźnej i związanych z nią powikłań, które mogą doprowadzić nawet do zgonu.

W Polsce mamy mamy wciąż wysoki stan zaszczepienia populacji (93-98%). Szczepienia chronią nie tylko osoby zaszczepione (które uzyskują odporność indywidualną), lecz także całe społeczeństwo – tworzy się tzw. odporność zbiorowiskowa.

Aby tak się stało, potrzeby jest wysoki procent zaszczepionych osób. Dzięki temu chronione są także osoby, które:

  • nie mogą być szczepione ze względu na przeciwwskazania zdrowotne,
  • nie wykształciły odporności immunologicznej pomimo prawidłowo przeprowadzonego szczepienia.


Szczepienia mogą całkowicie wyeliminować choroby zakaźne (tzw. eradykacja)
Szczepionki chronią nas przed 26 chorobami zakaźnymi. Dzięki masowym programom szczepień zlikwidowaliśmy jedną z najgroźniejszych chorób zakaźnych – ospę prawdziwą.

Ten sukces stał się inspiracją dla WHO do opracowania kolejnych programów dotyczących odry, różyczki i porażenia dziecięcego (poliomyelitis).

Szczepienia

Szczepienia ochronne są najbezpieczniejszym i najskuteczniejszym sposobem ochrony dziecka przed wieloma groźnymi chorobami zakaźnymi. Nowoczesne szczepionki są dobrze tolerowane, a efekty uboczne występują bardzo rzadko.

Pamiętaj, że szczepienia są tańsze niż leczenie powikłań chorób zakaźnych, a szczepienia obowiązkowe są bezpłatne.

Szczepienia jako czynniki przeciwepidemiczne

Regularne stosowanie szczepień ochronnych na masową skalę wpływa na zahamowanie krążenia zarazków. Ogranicza więc lub uniemożliwia szerzenie się chorób zakaźnych i zakażeń. Dzięki obowiązkowym szczepieniom udało się zmniejszyć zapadalność na groźne i powszechne niegdyś choroby, takie jak krztusiec czy błonica. Badania nad szczepionkami i wprowadzaniem nowych rodzajów szczepionek, hamują rozprzestrzenianie się chorób zakaźnych.

Szczepienie dziecka u lekarza

  1. Przed każdym szczepieniem lekarz bada dziecko, aby stwierdzić, czy może być zaszczepione.  Lekarz może zlecić dodatkowe badania, które potwierdzą stan zdrowia dziecka lub skierować je na konsultację do specjalisty.
  2. Lekarz może też zdecydować o zmianie terminu szczepienia lub o niezaszczepieniu dziecka ze względu na stan zdrowia.
  3. Lekarz decyduje o odstępach między kolejnymi szczepieniami.
  4. Dzieci, które nie mogły być systematycznie szczepione w pierwszym roku życia, mają tzw. indywidualny kalendarz szczepień, tworzony przez ich lekarza.

Niezaszczepione dziecko jest bardziej narażone na choroby zakaźne i związane z nimi powikłania, niż dziecko, które jest szczepione.

Czy szczepienie może wywołać niepożądany odczyn

Szczepienia zwykle nie wywołują powikłań.  Jednak czasem  po szczepieniu u dziecka mogą wystąpić:

  • podwyższona temperatura,
  • obrzęk w okolicy podania szczepionki,
  • niechęć do jedzenia lub luźny stolec.

Gdy objawy po szczepieniu niepokoją rodziców, należy natychmiast zgłosić się z dzieckiem do lekarza.

Warto wiedzieć

  • Szczepienia ratują życie.
  • Epidemie chorób zakaźnych nadal stanowią poważne zagrożenie, pomimo zmniejszenia zapadalności na groźne i powszechne niegdyś choroby.
  • Choroby, którym można zapobiegać za pomocą szczepień ochronnych, nadal prowadzą do zgonów.
  • Za pomocą szczepień można wyeliminować choroby zakaźne.

Źródło: www.mz.gov.pl


 

Światowy Dzień AIDS 1 grudnia 2018 roku

Znalezione obrazy dla zapytania Swiatowy DzieÅ aids

 

Światowy Dzień AIDS obchodzony jest już od 1988 roku. W Polsce połączony jest z ogólnopolską kampanią społeczną dotyczącą profilaktyki HIV/AIDS.

HIV jest skrótem od angielskiego określenia dla wirusa wywołującego brak odporności immunologicznej (Human Immunodeficiency Virus).
Nasz organizm wyposażony jest w mechanizm obronny - system immunologiczny,który zwalcza atakujące nas infekcje oraz choroby. HIV powoli osłabia ten system, aż do jego ostatecznego zniszczenia. Wirus może przez wiele lat dokonywać uszkodzeń w systemie immunologicznym, zanim osoba zakażona zacznie chorować. Osoba żyjąca z HIV może mieć dobre samopoczucie i nie wiedzieć nawet o tym, że jest zakażona wirusem. To, że ktoś jestzakażony HIV, nie musi oznaczać, iż ma AIDS ani że wkrótce będzie poważnie chory.   

AIDS jest skrótem od angielskiego określenia dla nabytego zespołu niedoboru odporności (Acquired Immune Deficiency Syndrome).

AIDS nie jest pojedynczą chorobą, lecz zespołem objawów różnych chorób, które w charakterystyczny sposób atakują osoby zakażone HIV. Wiele z tych chorób występuje powszechnie i nie są one specjalnie szkodliwe dla osób z nieuszkodzonym systemem immunologicznym. Niemniej jednak dla kogoś, kto ma poważnie uszkodzony system odpornościowy, niektóre z tych chorób mogą być nawet śmiertelne. Lekarze posługują się listą tak zwanych warunków określających występowanie AIDS. W przypadku, gdy u kogoś zakażonego HIV rozwinie się stan chorobowy określony jako czynnik warunkujący AIDS, zostaje uznany za chorego na AIDS. Niektóre z opisanych stanów wiążą się z poważnymi chorobami. Inne natomiast są mniej groźne dla ogólnego zdrowia pacjenta. W wielu przypadkach, nawet gdy system odpornościowy jest poważnie uszkodzony oraz gdy wiadomo już, że mamy do czynienia z AIDS, duża liczba osób czuje się na tyle dobrze, aby wykonywać swoją normalną pracę. Z naszej dotychczasowej wiedzy wynika, że przeważająca większość osób zakażonych HIV ostatecznie choruje na AIDS. Czas trwania tego procesu jest różny i zależy od wielu indywidualnych czynników organizmu.

W jaki sposób można zakazić się HIV?
Istnieją trzy główne drogi zakażenia HIV.

  • Podczas kontaktów seksualnych bez zastosowania zabezpieczenia
  • Przez przedostanie się zakażonej krwi innej osoby do naszego krwioobiegu.
    Dzieje się tak często, gdy strzykawki i igły są wykorzystywane nie jednorazowo lub poprzez transfuzję krwi, szczególnie w krajach, gdzie zapasy krwi nie zostały przebadane na obecność HIV.
  • W czasie ciąży, podczas porodu lub karmienia dziecka piersią przez matkę zakażoną HIV.

W NORMALNYCH, CODZIENNYCH KONTAKTACH (ZARÓWNO ZAWODOWYCH, JAK I TOWARZYSKICH) NIE MA RYZYKA ZAKAŻENIA SIĘ HIV.

HIV nie zakazimy się:

  • Poprzez dotykanie drugiej osoby, podawanie ręki, ściskanie lub całowanie nowo
    poznawanej osoby. Łzy drugiej osoby także nie spowodują zakażenia HIV.
  • Nie można zakazić się wirusem poprzez pływanie w tym samym basenie, korzystanie ze wspólnej toalety, dzielenie się jedzeniem, wspólne korzystanie ze sztućców, naczyń, ręczników oraz książek.
  • Można bez obaw mieszkać w jednym mieszkaniu, domu lub razem pracować.
  • HIV nie przenosi się poprzez kaszel lub kichanie.
  • Nie można zakazić się HIV od psów, kotów lub innych zwierząt.
  • Ukąszenia komarów bądź innych owadów nie rozprzestrzeniają zakażenia HIV.

Możliwe natomiast jest zakażenie się HIV poprzez korzystanie ze wspólnej maszynki do golenia lub szczoteczki do zębów ze względu na to, że może znajdować się na nich krew - nawet, jeżeli nie widać jej gołym okiem.

Kiedy zdecydować o zrobieniu testu na HIV?
Zrobienie sobie testu jest bardzo osobistą decyzją. Jedynie bezpośrednio zainteresowana osoba powinna zadecydować o tym, czy wykonać to badanie oraz bardzo poważnie przemyśleć swoje postanowienie.
Poznanie prawdy i stwierdzenie, że jest się zakażonym HIV może całkowicie zmienić nasze
dotychczasowe życie. Bardzo istotna jest wówczas pomoc doświadczonego lekarza lub innej osoby profesjonalnie zajmującej się poradnictwem w tej dziedzinie. Uświadomi ona w pełni, co oznacza przeprowadzenie testu.

Na czym polega test na HIV?
Test polega na badaniu próbki krwi pobranej zazwyczaj z żyły na przedramieniu. Próbkę krwi przesyła się następnie do laboratorium w celu przeprowadzenia testu na obecność przeciwciał HIV.
Wyniki testu znane są zwykle po upływie tygodnia, choć niektóre przychodnie oferują możliwość odebrania wyników badania już następnego dnia. Jeżeli sądzisz, że mogłeś zakazić się HIV, powinieneś skorzystać z porady lekarza. Test wykrywa obecność lub brak przeciwciał anty-HIV w naszej krwi.
Przeciwciała wytwarzane są przez nasz system immunologiczny jako odpowiedź organizmu
na zakażenie. Mają za zadanie zwalczanie wszelkich czynników chorobowych. Zadaniem testu jest stwierdzenie, czy nasz organizm wyprodukował przeciwciała - reakcję na obecność HIV.

Test nie stwierdza AIDS, daje nam jedynie odpowiedź, czy zostaliśmy zakażeni HIV. Test nie odpowie na pytanie, czy mamy AIDS.Również w przypadku, gdy zostało wykryte zakażenie HIV nie można określić, kiedy nastąpi u badanej osoby rozwój AIDS.

Z zakażeniem HIV można żyć wiele lat, średnio 10 - 12, bez żadnych objawów. W tym czasie wirus niszczy wolno i systematycznie układ odpornościowy. Jeżeli osoba zakażona HIV wie o swoim zakażeniu, możliwe jest wczesne objęcie jej opieką lekarską i rozpoczęcie leczenia, zanim HIV zniszczy układ odpornościowy i przestanie chronić przed tak zwanymi infekcjami oportunistycznymi, które zwykle nie zagrażają osobom zdrowym. Dostępne obecnie leki antyretrowirusowe nie usuwają wprawdzie wirusa z organizmu, ale hamują jego namnażanie się. Zapobiega to dalszemu niszczeniu układu immunologicznego, pozwala też na jego odtworzenie.
Leki wydłużają życie z HIV, a także życie po rozpoznaniu AIDS, który jest ostatnim stadium infekcji. Jeśli kobieta, planująca zajście w ciążę lub będąca w ciąży, świadoma jest zakażenia HIV i pozostaje pod opieką, zarówno lekarza położnika, jak i specjalisty, zajmującego się problemem HIV, ma ogromne szanse za urodzenie zdrowego dziecka.

Nie żyj w niepewności.Wykonaj test na HIV.

Szczegółowych informacji na temat problematyki HIV/AIDS oraz testów na HIV udzielają:
•    wojewódzkie stacje sanitarno epidemiologiczne
•    Ogólnopolski Telefon Zaufania AIDS, tel.: 22 692 82 26; 801 888 448
•    AIDS - Zielona Linia, tel. 22 621 33 67
•    Poradnia Internetowa HIV/AIDS: www.aids.gov.pl


Źródło: informacje zawarte na stronach internetowych Krajowego Centrum ds. AIDS 



 

Sezon na grypę

Znalezione obrazy dla zapytania grypa

O chorobie

Co to jest grypa?

Grypa jest ostrą chorobą zakaźną, wywoływaną przez wirusy grypy. Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową, a czasami także przez kontakt ze skażoną powierzchnią.

Wirusy grypy atakują komórki nabłonka dróg oddechowych, w których namnażają się. W konsekwencji powodują martwicę tychże komórek, co z kolei otwiera drogę patogenom bakteryjnym.

Okres wylęgania wynosi 1-4 dni (średnio 1-2 dni). Osoba zakażona może stanowić zagrożenie dla innych osób zanim jeszcze pojawią się objawy choroby, tj.:

  • zakażony dorosły może być źródłem zakażenia dla innych począwszy od dnia poprzedzającego wystąpienie objawów chorobowych do ok. 5-7 dni po ich wystąpieniu,
  • zakażone dziecko może być źródłem zakażenia dla innych do 3 tygodni, przy czym u małych dzieci również przez okres do 6 dni zanim wystąpią objawy,
  • zakażony z ciężkim niedoborem odporności może być źródłem zakażenia dla innych przez wiele tygodni lub miesięcy.

Wyróżnia się typy wirusów grypy: A, B, C i D. Ponadto typ A dzieli się na podtypy A/H1N1/, A/H3N2/, A/H2N2/ i inne podtypy.

Od  sezonu epidemicznego 2009/2010 w Polsce  potwierdzamy zachorowania wywołane zakażeniem spowodowanym przez wirus grypy podtypu: A/H1N1/, A/H1N1/pdm09, A/H3N2/ i typ B. Od sezonu epidemicznego 2010/2011 potwierdzamy również infekcje wywołaną różnymi wariantami mieszanego zakażenia tzw. koinfekcje nie tylko dwóch różnych szczepów wirusa grypy, ale również wirusa grypy z wirusami grypopodobnymi. Zakażenia wirusami grypy typu C mają zwykle charakter bezobjawowy, natomiast wirus grypy typu D wywołuje zakażenia u bydła.

Jakie są objawy grypy?

Objawy grypy nie są na tyle charakterystyczne, by bez wykonania badań laboratoryjnych stwierdzić, że mamy do czynienia z tą właśnie chorobą. Podobne objawy mogą bowiem wywoływać także inne wirusy oddechowe. Jednak grypy nie należy mylić z przeziębieniem, jako, że jest ona poważną chorobą, zwłaszcza ze względu na możliwe wystąpienie groźnych powikłań.

Charakterystyczne dla grypy jest to, że choroba najczęściej pojawia się nagle, charakteryzuje się dużą zakaźnością i towarzyszą jej:

  • objawy ze strony układu oddechowego: kaszel, ból gardła, katar,
  • objawy ogólnoustrojowe: wysoka gorączka powyżej 38ºC, dreszcze, ból/sztywność mięśni, ból głowy, ból w klatce piersiowej, złe samopoczucie, brak łaknienia, nudności, wymioty.

W zależności od wieku pacjenta i jego ogólnego stanu zdrowia przebieg choroby może być różny. U osób powyżej 65 roku życia objawy często nie pojawiają się tak nagle jak u osób młodszych. Objawy ogólnoustrojowe rozwijają się dłużej niż u osób młodszych i są lżejsze (np. gorączka może być mniejsza lub w ogóle nieobecna). Z kolei objawy tj. nudności i wymioty częściej obserwuje się u dzieci niż osób dorosłych i starszych.

Choroba trwa, o ile nie dojdzie do powikłań, około 7 dni (średnio 3-5 dni). Kaszel i złe samopoczucie mogą utrzymywać się ponad 2 tygodnie.

Jak poważne mogą być objawy grypy?

Powodem ciężkiego przebiegu grypy jest zaostrzenie chorób przewlekłych już istniejących lub wystąpienie  nowej choroby, wielonarządowe powikłania pogrypowe mogące prowadzić do stałego inwalidztwa lub zakończyć się zgonem,

Najczęstsze powikłania pogrypowe występują:

  • ze strony układu oddechowego: grypowe zapalenie płuc i oskrzeli, wtórne bakteryjne zapalenie płuc, zapalenie oskrzelików  szczególnie u niemowląt i u dzieci,
    np. zakażenie , pneumokokowe, meningokokowe, zaostrzenie astmy
  • ze strony układu nerwowego (poprzeczne zapalenie rdzenia, zapalenie mózgu, opon mózgowych),
  • ze strony innych układów: zapalenie ucha środkowego (zwłaszcza u dzieci), zapalenie mięśnia serca i osierdzia, zaostrzenie istniejących chorób przewlekłych (np. zastoinowej niewydolności serca), drgawki gorączkowe, zespół wstrząsu toksycznego, zespół Rey`a, zapalenie mięśni i mioglobinuria mogąca prowadzić do niewydolności nerek, możliwość częstszego występowania schizofrenii w przypadku zakażenia wewnątrzmacicznego w czasie ciąży, zakażenia meningokokowe).

Powikłania pogrypowe mogą wystąpić u każdego, niezależnie od wieku i stanu zdrowia. Ryzyko powikłań jest szczególnie wysokie w następujących grupach:

  • osoby po przeszczepach,
  • osoby starsze,
  • chorzy na astmę i inne przewlekłe schorzenia układu oddechowego,
  • osoby z chorobami serca i układu krążenia,
  • osoby z chorobami nerek,
  • osoby o obniżonej odporności (np. zakażeni HIV).

Jak wiele zachorowań na grypę występuje w Polsce?

Zakażenia wirusem grypy występują powszechnie w Polsce przez cały sezon epidemiczny. Zachorowania mają miejsce przede wszystkim w okresie od października do kwietnia. Sezon epidemiczny trwa od października do września następnego roku. Sporadyczne zachorowania mogą też występować w miesiącach letnich z powodu zawleczenia zakażenia z terenu, gdzie aktualnie trwa sezon epidemiczny grypy. I tak np. w sezonie epidemicznym 2015/2016 w Zakładzie Badania Wirusów Grypy, Krajowy Ośrodek ds. Grypy w NIZP-PZH laboratoryjne potwierdzono infekcję grypową u pacjenta dnia 29 lipca 2016 r.

W zależności od sezonu epidemicznego w Polsce rejestruje się od kilkuset tysięcy do kilku milionów zachorowań i podejrzeń zachorowań na grypę. Szczyt zachorowań ma miejsce zwykle między styczniem, a marcem.  Dane dotyczące liczby zachorowań na grypę mogą być zaniżone ze względu na niedoskonałości systemu rejestracji przypadków chorób zakaźnych, jak i fakt, że nie każdy chory udaje się do lekarza.
Liczba zgonów w naszym Kraju jest trudna do oszacowania, ale zdecydowanie niedoszacowana. Grypa wielokrotnie nie jest także umieszczana w akcie zgonu jako jego przyczyna, choćby dlatego, że wiele zgonów faktycznie związanych z zakażeniem wirusem grypy następuje w wyniku powikłań, a w akcie zgonu wpisywana jest jednostka chorobowa z jaką pacjent został przyjęty.

Informacje na temat liczby zachorowań na grypę i zachorowania grypopodobne można znaleźć na stronie NIZP-PZH- Meldunki o zachorowaniach na grypę w Polsce.

Ile zachorowań na grypę wystąpiło w Polsce w sezonie grypowym 2017/2018?

danych epidemiologicznych NIZP-PZH wynika, że w sezonie 2016/2017 odnotowano rekordową liczbę zachorowań na grypę i choroby grypopodobne. Zachorowało 5 385 962  osób, tj. o blisko 10% więcej niż analogicznym okresie poprzedniego sezonu grypowego, kiedy odnotowano 4 919 110 przypadków zachorowań. O ciężkim przebiegu zachorowań na grypę oraz choroby grypopodobne w tym sezonie świadczą dane o wzroście liczby skierowań do szpitali o 9% w porównaniu z sezonem ubiegłym (w sezonie 2017/2018 odnotowano 18 561 hospitalizacji z podejrzeniem grypy).

Odnotowano również 47 przypadków zgonów z powodu grypy i jej powikłań. Najczęściej zdarzały się one u osób po 65. roku życia, które są najbardziej narażone na powikłania grypy. Dominującym szczepem wirusa grypy w sezonie 2017/2018 był szczep typu B (występował w 70% badanych próbek).

Gdzie i jak często grypa występuje na świecie?

Grypa powoduje zachorowania o charakterze:

  • epidemii, występujących każdego sezonu epidemicznego,
  • pandemii, powtarzających się co kilkanaście-kilkadziesiąt lat, które mają zasięg ogólnoświatowy. Wywoływane są przez nowy wariant wirusa grypy o wysokiej patogenności, na który większość populacji nie jest uodporniona, a który z łatwością przenosi się z człowieka na człowieka.

W strefie umiarkowanej półkuli północnej i południowej zachorowania na grypę występują sezonowo w okresie zimy, natomiast w strefie tropikalnej w ciągu całego roku. Według WHO co roku na świecie choruje na grypę około 5 -10% osób dorosłych i 20-30% dzieci. W ciągu roku rejestruje się 3 -5 mln ostrych przypadków choroby, a umiera 250 000 -500 000 osób, w tym 28 000 -111 500 stanowią dzieci poniżej 5 roku życia.

Europie w sezonie 2016/2017 dominował wirus subtypu A(H3N2), wywołujący zachorowania głównie wśród osób starszych. Było to odmienne w stosunku do sezonu 2015/2016, kiedy dominującym wirusem był subtyp A(H1N1)pdm09, kiedy to 60% zachorowań na grypę potwierdzono w grupie osób w wieku 15-64 lata. W Europie w sezonie 2016/2017 odnotowano 7 400 hospitalizacji z powodu grypy, w tym blisko połowę stanowili pacjenci hospitalizowani na oddziałach intensywnej terapii.

Zachorowania na grypę rejestruje się w każdej grupie wiekowej. Największą zapadalność notuje się zwykle u dzieci i nastolatków, podczas gdy najwięcej zgonów występuje u ludzi starszych. Nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie wirusa grypy ze środowiska ze względu na jej zdolności mutacji czyli zmian oraz, że występuje również u ptaków i wielu ssaków (m.in. świń, koni, norek, waleni a ostatnio potwierdzono również u roślinożernych nietoperzy), które stanowią olbrzymi, niemożliwy do kontrolowania, rezerwuar tych wirusów.

Dlaczego warto się szczepić przeciw grypie?

Szczepienia przeciw grypie są najskuteczniejszą i najtańszą strategią zapobiegania grypie. Szczepienia zapobiegają zachorowaniom w grupie 70-90% zdrowych osób poniżej 65 roku życia. Skuteczność szczepionki zależy od sezonu grypowego.

Szczepienia przeciw grypie chronią przed powikłaniami pogrypowymi, które mogą pozostawić zdrowotne konsekwencje do końca życia np. konieczność przejścia na rentę inwalidzką, a nawet zakończyć się zgonem z powodu zaostrzenia istniejących lub pojawienia się nowych chorób przewlekłych, szczególnie ze strony układu oddechowego, krążenia, nefrologiczne, neurologiczne, ze strony ośrodkowego układu nerwowego, schorzenia naczyniowe mózgu, psychiatryczne, poronienia, jak również zakończyć się zgonem ciężarnej kobiety. Powikłania pogrypowe mogą dotknąć wszystkich bez względu na wiek.

Zgodnie z zaleceniami WHO, Komitetu Doradczego ds. Szczepień (ACIP) i wielu towarzystwa naukowych szczepienie przeciw grypie powinno obejmować  zdrowe dzieci  w wieku przedszkolnym, szkolnym, osoby starsze, pacjentów z grup podwyższonego ryzyka bez względu na wiek, kobiety w ciąży oraz pracowników ważnych służb społecznych. Należy pamiętać o szczepieniu dzieci, szczególnie w wieku przedszkolnym i szkolnym, ponieważ odgrywają bardzo ważną rolę w rozprzestrzenianiu wirusa grypy. Szczepienie to zapewnia ochronę im samym oraz pośrednio chroni osoby starsze, jak również i pacjentów z grup podwyższonego ryzyka.

Szczepienie przeciw grypie starszych pacjentów z przewlekłą chorobą płuc obniża o ponad 50% liczbę przyjęć do szpitala z powodu zapalenia płuc i grypy, oraz liczbę powikłań pogrypowych i o 70% zgonów z różnych przyczyn.

Szczepienie jest ważne ze względu na sytuację epidemiologiczną. Co sezon epidemiczny odnotowujemy kilka milionów przypadków zachorowań i podejrzeń zachorowań na grypę i kilka tysięcy hospitalizacji. Należy pamiętać także o społecznych i ekonomicznych kosztach zachorowań i powikłań pogrypowych. Szczepionka przeciw grypie to koszt około 30 zł w zależności od apteki. Należy mieć świadomość, że przeciwzapalne leki kupowane bez recepty (OTC) jedynie zmniejszają  nasilenie objawów, ale nie mają wpływu na wirusa grypy. W żadnym przypadku preparaty OTC nie stosuje się w profilaktyce grypy. Jedynymi lekami antygrypowymi nowej generacji dostępnymi w Polsce są inhibitory neuraminidazy przeznaczone do leczenia grypy, ale o zastosowaniu ich decyduje lekarz. Nie zastępują szczepień, ale są pomocne w leczeniu grypy, jak również jest zalecane ich przyjmowanie przez osoby, które miały kontakt z osobą zakażoną.

Stanowisko Zgromadzenia Ogólnego  Polskiej Akademii Nauk (PAN) z dnia 16 czerwca 2016 r. dotyczące przestrzegania zaleceń szczepień przeciw grypie oraz przestrzegania aktualnego Programu Szczepień Ochronnych (PSO) 
(ACADEMIA, Wydanie specjalne  1/2/2016 ).

Kto powinien zostać zaszczepiony przeciw grypie?

Szczepienie przeciw grypie zalecane jest:

Ze wskazań klinicznych i indywidualnych:  

  • osobom po transplantacji narządów,
  • przewlekle chorym: dzieciom (od ukończenia 6 miesiąca życia) i dorosłym,
  • osobom w stanach obniżonej odporności (w tym pacjentom po przeszczepie tkanek) i chorym na nowotwory układu krwiotwórczego,
  • dzieciom z grup ryzyka od ukończenia 6 miesiąca życia do 18 roku życia,
  • dzieciom z wadami wrodzonymi serca zwłaszcza sinicznymi, z niewydolnością serca, z nadciśnieniem płucnym,
  • kobietom w ciąży lub planującym ciążę.

Ze wskazań epidemiologicznych:

Wszystkim osobom od ukończenia 6 m.ż., a w szczególności:

  • zdrowym dzieciom w wieku od ukończenia 6 m.ż. do 18 r.ż. (ze szczególnym uwzględnieniem dzieci do 60 m.ż.),
  • osobom w wieku powyżej 55 lat,
  • osobom mającym bliski kontakt zawodowy lub rodzinny z dziećmi w wieku do ukończenia 6 m.ż. oraz z osobami w wieku podeszłym lub przewlekle chorymi,
  • pracownikom ochrony zdrowia (personel medyczny, niezależnie od posiadanej specjalizacji oraz personel administracyjny), szkół, handlu, transportu, funkcjonariuszom publicznym, w szczególności: policja, wojsko, straż graniczna, straż pożarna),
  • pensjonariuszom domu spokojnej starości, domów pomocy społecznej oraz innych placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekłe chorym lub osobom w podeszłym wieku.

Źródło: www.szczepienia.pzh.gov.pl


 

Europejski Dzień Wiedzy o Antybiotykach 18 listopada 2018 roku

Znalezione obrazy dla zapytania narodowy program ochrony antybiotyków

Co roku w dniu 18 listopada obchodzimy Europejski Dzień Wiedzy o Antybiotykach.
W 2018 r. głównym tematem Europejskiego Dnia Wiedzy o Antybiotykach, w dalszym ciągu będzie propagowanie racjonalnego stosowania antybiotyków zarówno wśród społeczeństwa jak i profesjonalistów medycznych.

NA CZYM POLEGA PROBLEM

Bakterie oporne na antybiotyki są stałym problemem występującym w szpitalach w całej Europie.

  • Występowanie bakterii opornych na antybiotyki stało się codziennym problemem szpitali w całej Europie.
  • Niewłaściwe stosowanie antybiotyków może powodować infekcję bądź kolonizację pacjentów bakteriami opornymi na antybiotyki, takimi jak: Staphylococcus aureus (MRSA) opornymi na meticylinę, enterokokami (VRE) wankomycynoopornymi oraz wieloopornymi pałeczkami Gram-ujemnymi.
  • Niewłaściwe stosowanie antybiotyków wiąże się z podwyższoną częstością pojawiania się zakażeń Clostridium difficile.
  • Występowanie, selekcja oraz rozprzestrzenianie opornych bakterii stanowi zagrożenie bezpieczeństwa pacjentów w szpitalach:
    • Zakażenia wywołane bakteriami opornymi na antybiotyki powodują wzrost zachorowalności i śmiertelności pacjentów jak również wydłużenie okresu hospitalizacji.
    • Oporność na antybiotyki często prowadzi do opóźnienia włączania właściwej terapii antybiotykowej.
    • Niewłaściwa bądź opóźniona terapia antybiotykowa u pacjentów z ciężkimi zakażeniami wiąże się z gorszymi wynikami leczenia oraz niejednokrotnie śmiercią pacjenta.
    • Liczba antybiotyków będących w badaniach klinicznych jest niewielka i, jeśli oporność na antybiotyki będzie nadal wzrastać, nie będzie antybiotyków gwarantujących efektywną terapię.


W jaki sposób stosowanie antybiotyków wiąże się z powyższym problemem?

  • Pacjenci hospitalizowani z dużym prawdopodobieństwem zostaną poddani terapii antybiotykowej, która w 50% przypadków może być nieskuteczna.
  • Niewłaściwe stosowanie antybiotyków w szpitalach jest jednym z głównych czynników, powodujących powstawanie oporności na antybiotyki.
  • Niewłaściwe stosowanie antybiotyków może przejawiać się w następujących działalniach:
    • Gdy antybiotyki przepisywane są na wyrost;
    • Gdy terapia antybiotykowa włączana jest zbyt późno u poważnie chorych pacjentów;
    • Gdy spektrum terapii antybiotykowej jest zbyt wąskie bądź zbyt szerokie;
    • Gdy dawka antybiotyku jest zbyt niska bądź zbyt wysoka w porównaniu z dawką właściwą dla danego pacjenta;
    • Gdy trwanie terapii antybiotykowej jest zbyt krótkie bądź zbyt długie;
    • Gdy terapia antybiotykowa nie zmienia się na celowaną wraz z dostępnością wyniku badania mikrobiologicznego.

DLACZEGO NALEŻY PROPAGOWAĆ ROZWAŻNE STOSOWANIE ANTYBIOTYKÓW

  • Rozważne stosowanie antybiotyków może zapobiegać występowaniu oraz selekcji bakterii opornych na antybiotyki.
  • Zmniejszenie zużycia antybiotyków prowadzi do ograniczenia zakażeń Clostridium difficile.


W jaki sposób promować rozważne stosowanie antybiotyków? 
Wielorakie strategie takie jak edukacja, stosowanie rekomendacji terapeutycznych opartych na faktach naukowych (EBM) i polityki antybiotykowe, konsultowanie lekarzy specjalistów chorób zakaźnych, mikrobiologów lub farmaceutów, mogą skutkować prowadzeniu lepszej terapii antybiotykowej a tym samym zmniejszeniem oporności na antybiotyki.

  • Monitorowanie oporności na antybiotyki oraz ich zużycia w szpitalach dostarczyło pożytecznych informacji przydatnych w empirycznej terapii antybiotykowej u ciężko chorych pacjentów.
  • Właściwa profilaktyka antybiotykowa w chirurgii (odpowiedni czas rozpoczęcia oraz trwania kuracji) wiąże się z niższym ryzykiem zakażeń ran pooperacyjnych oraz niższym ryzykiem pojawienia się bakterii opornych na antybiotyki.
  • Badania wskazują, iż w niektórych przypadkach można zalecić krótszy czas leczenia bez wpływu na wynik leczenia, co również wpływa na niższą frekwencję oporności na antybiotyki.
  • Pobieranie próbek mikrobiologicznych przed rozpoczęciem empirycznej terapii antybiotykowej, monitorowanie wyników posiewów oraz uaktualnianie leczenia antybiotykami w oparciu o wyniki badań stanowią czynniki zmniejszające nadmierne i niewłaściwe stosowanie antybiotyków.

Definicje

Co to są antybiotyki?
Antybiotyki, występujące również pod nazwą leków przeciwdrobnoustrojowych, są lekami mającymi zdolność zabijania bakterii lub hamowania ich wzrostu w celu leczenia zakażeń u ludzi, zwierząt niekiedy roślin. Antybiotyki są lekami do leczenia zakażeń bakteryjnych (na przykład pneumokokowego zapalenia płuc lub gronkowcowego zakażenia krwi); leki przeciwdrobnoustrojowe charakteryzujące się aktywnością wobec wirusów nazywane są zazwyczaj lekami przeciwwirusowymi (jak leki przeciwko grypie, zakażeniu wirusem HIV czy opryszczce). Nie wszystkie antybiotyki działają na wszystkie bakterie. Istnieje ponad 15 różnych klas antybiotyków różniących się pomiędzy sobą strukturą chemiczną i działaniem przeciwbakteryjnym. Dany antybiotyk może być skuteczny względem jednego lub wielu gatunków bakterii.

Co to jest antybiotykooporność?
Bakterie charakteryzują się antybiotykoopornością w przypadku, gdy dany antybiotyk traci zdolność ich zabijania lub hamowania ich wzrostu. Niektóre bakterie są w naturalny sposób oporne względem niektórych antybiotyków (antybiotykooporność naturalna). Poważniejszy problem pojawia się w przypadku, gdy bakterie zazwyczaj wrażliwe na działanie antybiotyków stają się oporne w wyniku zajścia zmian genetycznych (antybiotykooporność nabyta). Bakterie oporne przeżywają w obecności antybiotyku i w dalszym ciągu namnażają się, powodując przedłużającą się chorobę, a niekiedy śmierć. Zakażenia wywołane bakteriami opornymi mogą wymagać dodatkowej opieki, jak również zastosowania alternatywnych i droższych antybiotyków, które mogą także wywoływać większą liczbę działań niepożądanych.

Przyczyny antybiotykooporności

Jaka jest najważniejsza przyczyna powstawania antybiotykooporności?
Antybiotykooporność jest naturalnym zjawiskiem powstającym w wyniku zmian w DNA bakterii (mutacje, pozyskiwanie obcego DNA). Nadmierne i niewłaściwe stosowanie antybiotyków przyspiesza pojawianie się i rozprzestrzenianie bakterii antybiotykoopornych. Przy ekspozycji na antybiotyk wrażliwe bakterie giną, bakterie oporne zaś mogą kontynuować wzrost i namnażanie się. Takie antybiotykooporne bakterie mogą rozprzestrzeniać się i wywoływać zakażenia u innych osób, które nie przyjmowały żadnych antybiotyków.

Co to jest "niewłaściwe" stosowanie antybiotyków?
Stosowanie antybiotyków z niewłaściwych powodów: większość przeziębień oraz grypa wywoływane są przez wirusy, przeciwko którym antybiotyki NIE DZIAŁAJĄ. W takich przypadkach stan chorego nie poprawia się pod wpływem przyjmowania antybiotyku: antybiotyki nie obniżają gorączki ani nie łagodzą objawów, np. kataru.
W przypadku nieprawidłowego stosowania antybiotyków: na skutek skracania czasu leczenia, obniżania dawki, nieprzestrzegania właściwej częstości dawkowania (przyjmowanie leku raz na dobę zamiast, zgodnie z zaleceniami, 2 do 3 razy na dobę) stężenie leku w organizmie będzie niewystarczające; bakterie przeżyją i mogą stać się oporne.
Należy zawsze przestrzegać zaleceń lekarza, co do sposobu , dawki i czasu trwania przyjmowania antybiotyków.

Jakie choroby wywołują bakterie antybiotykooporne?
Bakterie z wieloantybiotykoopornością mogą wywoływać szerokie spektrum zakażeń: zakażenia dróg moczowych, zapalenie płuc, zakażenia skóry, biegunkę, zakażenia krwi. 
Pacjenci w szpitalach narażeni są często na zakażenia niezwiązane z przyczyną przyjęcia do szpitala, w tym zakażenia krwi i zakażenia miejsca operowanego, na przykład zakażenia wywołane przez szczepy Staphylococcus aureus (gronkowca złocistego) oporne na meticylinę (MRSA), zakażenia krwi wywołane przez szczepy Enterobacteriaceae, ESBL-dodatnie wytwarzające beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym ESBL lub karbapenemazy (MDR, KPC, NDM-1)- mogące niszczyć cząsteczki niektórych antybiotyków, zakażenia zastawek sercowych wywołane przez enterokoki oporne na wankomycynę oraz zakażenia miejsca operowanego i ran wywołane przez szczepy Acinetobacter baumannii oporne na karbapenemy.

Problem antybiotykooporności

Dlaczego antybiotykooporność stanowi problem?
Leczenie zakażeń wywoływanych przez bakterie antybiotykooporne stanowi duże wyzwanie: dotychczas stosowane antybiotyki nie są skuteczne, a lekarze muszą dobierać inne antybiotyki. Może to opóźnić rozpoczęcie właściwego leczenia pacjenta i prowadzić do wystąpienia powikłań, w tym zgonu. Pacjenci mogą także wymagać bardziej intensywnej opieki, jak również zastosowania alternatywnych i droższych antybiotyków, które mogą wywoływać większą liczbę działań niepożądanych.

Jak poważnym problemem jest antybiotykooporność?
Sytuacja pogarsza się w miarę pojawiania się nowych szczepów bakterii opornych względem kilku antybiotyków równocześnie (bakterie wielooporne). Bakterie takie mogą w końcu stać się oporne względem wszystkich istniejących antybiotyków. Bez antybiotyków moglibyśmy powrócić do epoki przedantybiotykowej", w której niemożliwe byłoby wykonywanie przeszczepów narządów, stosowanie chemioterapii w leczeniu nowotworów, prowadzenie intensywnej opieki medycznej i innych zabiegów medycznych. Choroby bakteryjne rozprzestrzeniałyby się bez możliwości leczenia i prowadziły do zgonów.

Czy problem jest poważniejszy obecnie niż w przeszłości?
Przed odkryciem antybiotyków tysiące ludzi umierało z powodu chorób wywoływanych przez bakterie, np. na zapalenie płuc lub na zakażenia pooperacyjne. Od czasu odkrycia i wprowadzenia antybiotyków coraz większa liczba bakterii, początkowo wrażliwych, wykształciła oporność, wypracowując liczne sposoby walki z antybiotykami. Ponieważ skala oporności wzrasta, a w ostatnich latach odkryto i wprowadzono do obrotu niewiele nowych antybiotyków, problem antybiotykooporności stał się poważnym zagrożeniem dla zdrowia publicznego.

Co można zrobić, by rozwiązać ten problem?
Każdy z nas jest odpowiedzialny za utrzymanie skuteczności antybiotyków. Odpowiedzialne stosowanie antybiotyków może pomóc w powstrzymaniu rozwoju opornych bakterii i utrzymaniu skuteczności antybiotyków na użytek przyszłych pokoleń. W związku z tym ważne jest, by wiedzieć, kiedy stosowanie antybiotyków jest właściwe i jak stosować je w sposób odpowiedzialny. Zorganizowane już w niektórych krajach kampanie zwiększania świadomości społecznej zaowocowały zmniejszeniem zużycia antybiotyków.
Każdy z nas może odegrać ważną rolę w zmniejszaniu antybiotykooporności:

Pacjenci:

  • Przyjmując antybiotyki, należy przestrzegać zaleceń lekarza.
  • Jeśli to możliwe, należy zapobiegać zakażeniom, poprzez szczepienia.
  • Należy regularnie myć ręce oraz ręce dzieci, na przykład po kichnięciu lub zakasłaniu, przed dotknięciem innych przedmiotów lub ludzi.
  • Antybiotyki należy stosować wyłącznie na podstawie recepty, nie używać pozostałości z poprzedniej kuracji, ani antybiotyków nabytych bez recepty.
  • Należy zapytać farmaceutę co zrobić z niewykorzystanym lekiem.
     

Lekarze:

  • Należy przepisywać antybiotyki wyłącznie wówczas, gdy jest to konieczne, na podstawie rekomendacji opracowanych zgodnie z EBM opartych na dowodach. Jeśli to możliwe, należy przepisywać antybiotyk o wąskim spektrum działania, a nie antybiotyk o szerokim spektrum .
  • Antybiotyk w Polsce może być przepisany wyłącznie przez lekarza.
  • Należy wyjaśniać pacjentom, jak uzyskać ulgę w objawach przeziębienia i grypy bez stosowania antybiotyków.
  • Należy tłumaczyć pacjentom, dlaczego ważne jest przestrzeganie zaleceń lekarza dotyczących leczenia antybiotykiem.
     

Antybiotykooporność w Europie

Czy antybiotykooporność stanowi problem w Europie?
Dane uzyskane z monitorowania pokazują, że antybiotykooporność jest narastającym problemem zdrowia publicznego w Europie zarówno w szpitalach jak i poza nimi. W prawie wszystkich krajach Europy rośnie oporność szczepów Escherichia coli na główne grupy antybiotyków. Bakterie E. coli powodują zakażenia dróg moczowych oraz inne, cięższe zakażenia. Są one jednymi z bakterii najczęściej wywołujących zakażenia.

W odpowiedzi na powyższy problem zdrowia publicznego Rada Unii Europejskiej wydała w 2001 roku zalecenie, w którym zobowiązała państwa członkowskie do podjęcia działań mających zapewnić racjonalne stosowanie antybiotyków (zalecenie Rady nr 2002/77/WE z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie racjonalnego stosowania leków przeciwdrobnoustrojowych w leczeniu ludzi). W niektórych państwach kilka lat temu uruchomiono krajowe programy obejmujące również kampanie zwiększania świadomości społecznej. W wyniku tych działań zaobserwowano spadek zarówno spożycia antybiotyków, jak i antybiotykooporności.

Dlaczego niektóre kraje są bardziej narażone niż inne? 
Odmienny poziom oporności w różnych krajach ma wiele przyczyn, które mogą obejmować zużycie antybiotyków, rodzaj chorób podstawowych, jakość opieki szpitalnej, dostęp do diagnostyki mikrobiologicznej, programy szczepień oraz czynniki społeczne. Nie zawsze możliwe jest ustalenie odsetka zakażeń bakteriami opornymi spowodowanych pojedynczym czynnikiem. Dane z Europejskiego Systemu Monitorowania Oporności na Antybiotyki (EARSS do 2009) (http://www.rivm.nl/earss/) obecnie ECDC EARS-Net wykazują istnienie gradientu wzdłuż osi północ-południe, z niskimi odsetkami zakażeń w krajach skandynawskich i Holandii i wysokimi odsetkami w Europie Południowej. Kraje o niższym udziale szczepów antybiotykoopornych w zakażeniach charakteryzują się z reguły niższym zużyciem antybiotyków, podczas gdy kraje o wyższych wskaźnikach zakażeń szczepami antybiotykoopornymi stosują więcej antybiotyków. 

Jak wygląda problem antybiotykooporności w innych rejonach świata?
Niewłaściwe stosowanie antybiotyków jest problemem na całym świecie. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) opublikowała globalną strategię oraz wytyczne mające pomóc poszczególnym krajom w opracowaniu systemów monitorowania antybiotykooporności i wdrożeniu skutecznych działań (na przykład zapewnienia zakupu antybiotyków wyłącznie na receptę). Choć w krajach rozwijających się nadal dochodzi do zgonów ludzi z braku odpowiedniego leczenia antybiotykami, antybiotykooporność wynikająca z niewłaściwego stosowania tych leków stanowi problem na każdym kontynencie.

Antybiotykooporność a zwierzęta gospodarskie
Które antybiotyki są stosowane u zwierząt gospodarskich? Czy są one podobne do antybiotyków stosowanych u ludzi?
Antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych i zapobieganiu im u zwierząt należą do tych samych grup związków chemicznych, co antybiotyki stosowane u ludzi, tj. do makrolidów, tetracyklin, chinolonów, beta-laktamów, aminoglikozydów. W związku z tym zwierzęta mogą nabywać bakterie oporne na antybiotyki stosowane również u ludzi.

Czy stosowanie antybiotyków u zwierząt gospodarskich pogłębia problem?
Niektóre oporne bakterie związane ze spożywanymi pokarmami, na przykład zakażenia szczepami Campylobacter czy Salmonella, mogą zostać przeniesione ze zwierząt na ludzi przez żywność. Ludzie mogą również nabyć antybiotykooporne bakterie w wyniku bezpośredniego kontaktu ze zwierzętami. Jednakże główną przyczyną antybiotykooporności pozostaje stosowanie antybiotyków w medycynie ludzkiej.

MRSA

Co to jest MRSA?
Staphylococcus aureus, czyli gronkowiec złocisty, jest powszechnie występującą bakterią, obecną na skórze i śluzówce 20% do 30% zdrowych ludzi. Wprowadzony do organizmu, może niekiedy wywoływać zakażenia. Gronkowiec złocisty wywołuje zazwyczaj zakażenia skóry i ran, jednak może wywoływać również zapalenia płuc, zakażenia miejsca operowanego, zakażenia krwi, serca, kości oraz inne zakażenia o charakterze inwazyjnym. W przypadku, gdy gronkowiec jest oporny na meticylinę (lub na oksacylinę - rodzaje penicyliny), określany jest akronimem MRSA ( ang. methicillin-resistant Staphylococcus aureus). MRSA spotykany w szpitalach jest zawsze oporny na wszystkie antybiotyki B-laktamowe (penicyliny, cefalosporyny, połączenia penicylin z inhibitorami) i często oporny na wiele innych antybiotyków. 

Jakie są przyczyny zakażeń MRSA?
Zakażenia MRSA przenoszone są głównie poprzez bezpośredni kontakt międzyludzki lub poprzez sprzęt lub przyrządy medyczne. Z podwyższonym ryzykiem zakażenia MRSA wiąże się również stosowanie antybiotyków.

Jakie jest ryzyko zakażenia MRSA w szpitalach?
W szpitalu MRSA może zostać wprowadzony do krwi lub do innych tkanek w różnych sytuacjach, ale zwłaszcza w przypadku inwazyjnych zabiegów, takich jak operacje chirurgiczne, zastrzyki lub wentylacja. Gronkowiec może wywoływać w takim przypadku miejscowe zakażenia skóry lub bardziej zagrażające życiu zakażenia, takie jak zapalenie płuc, zakażenia krwi czy zakażenia miejsca operowanego. W celu obniżenia tego ryzyka szpitale podejmują działania zapobiegawcze: mycie rąk lub dezynfekcja roztworem alkoholowym, antyseptyka przed zabiegami chirurgicznymi, badania przesiewowe i izolowanie pacjentów o wysokim ryzyku nosicielstwa opornych bakterii oraz racjonalne stosowanie antybiotyków.

Jakie jest zagrożenie zakażeniami MRSA w środowisku pozaszpitalnym?
Do zakażeń MRSA w środowisku pozaszpitalnym może dochodzić w przypadku wprowadzenia bakterii MRSA do organizmu przez uszkodzoną skórę. Opisano przypadki pozaszpitalnych zakażeń MRSA (CA-MRSA) w kilku krajach, np. w drużynach sportowców i wśród więźniów w Ameryce Północnej; udokumentowano również przypadki przenoszenia zakażenia pomiędzy członkami rodziny. Wspólną cechą wszystkich przypadków wydają się bliskie kontakty międzyludzkie. Zakażenia CA-MRSA to głównie zakażenia skóry (czyraki), ropnie; czasami mogą wystąpić poważniejsze zakażenia (np. zakażenia krwi), przede wszystkim, gdy szczep CA-MRSA wytwarza toksyny, na przykład leukocydynę Panton - Valentine'a (PLV).

Jak można chronić siebie i rodzinę przed zakażeniami MRSA?
Najistotniejszym elementem ochrony własnej i ochrony swojej rodziny przed zakażeniami MRSA jest przestrzeganie prostych zaleceń higieny osobistej: przemywanie i opatrywanie ran, zacięć i zadrapań, utrzymywanie rąk w czystości do czasu ich zagojenia oraz unikanie wspólnego korzystania z przedmiotów użytku osobistego, np. maszynek do golenia czy ręczników. W przypadku zakażenia spowodowanego MRSA należy zapytać lekarza lub pielęgniarkę o środki zachowania higieny, które osoba chora i jej rodzina będą musiały stosować w szpitalu i po powrocie osoby chorej do domu.

Escherichia coli

Co to jest Escherichia coli?
Escherichia coli lub w skrócie E. coli to jedna z bakterii najpowszechniej występujących w przewodzie pokarmowym każdego z nas. Należy ona do rodziny bakterii o nazwie Enterobacteriaceae (razem z bakteriami Klebsiella, Enterobacter). E. coli jest z reguły nieszkodliwa, jednak niekiedy może wywoływać zakażenia, zwłaszcza zakażenia dróg moczowych. W ostatnich latach odnotowano wzrost liczby zakażeń wywołanych przez E. coli oporne jednocześnie względem wielu antybiotyków, w tym fluorochinolonów i cefalosporyn trzeciej generacji.

Jakie są przyczyny oporności u E. coli?
Z podwyższonym ryzykiem oporności u E. coli związane jest wcześniejsze leczenie antybiotykami, np. fluorochinolonami. Oporne szczepy E. coli mogą przenosić się pomiędzy ludźmi.

Jakie jest ryzyko zakażenia antybiotykoopornymi szczepami E. coli w szpitalach?
Ryzyko zakażenia w szpitalu polega na możliwości przeniesienia bakterii E. coli z przewodu pokarmowego pacjenta do krwi lub innych tkanek podczas wykonywania inwazyjnych procedur, takich jak zabiegi chirurgiczne. Zakażenie może również być przenoszone poprzez bezpośredni kontakt między ludźmi (np. dłonie). Bakterie mogą wywoływać szeroki zakres zakażeń, na przykład zakażenia dróg moczowych, zapalenie płuc, zakażenia krwi i zakażenia miejsca operowanego. W celu obniżenia tego ryzyka szpitale podejmują działania zapobiegawcze: racjonalne stosowanie antybiotyków, antyseptyka przed zabiegami chirurgicznym, antyseptyczne zabiegi zapobiegające zakażeniom dróg moczowych, higiena rąk oraz badania przesiewowe pacjentów o wysokim ryzyku nosicielstwa opornych bakterii.

Jakie jest ryzyko zakażenia antybiotykoopornymi szczepami E. coli w środowisku pozaszpitalnym?
Głównymi czynnikami ryzyka w przypadku zakażeń E. coli w środowisku pozaszpitalnym są przebyte antybiotykoterapie. Zastosowanie skutecznego leku przeciwko zakażeniu dróg moczowych wywołanemu przez antybiotykooporne szczepy E. coli może ulec opóźnieniu, co może prowadzić do poważnych powikłań, na przykład zakażeń nerek lub krwi.

źródło: www.antybiotyki.edu.pl


 

Światowy Dzień Rzucania Palenia 15 listopada 2018 roku


Znalezione obrazy dla zapytania Åwiatowy dzieÅ rzucania palenia

Dzień ten, przypadający w trzeci czwartek listopada, ma już ponad 30-letnią tradycję. Pomysł zrodził się w USA w Californii, gdzie w 1974 roku zachęcono ponad milion palaczy do odstawienia papierosów na jeden dzień. Oczywiście 24 godziny nie wystarczą – mają jedynie zachęcić do całkowitego porzucenia nałogu. Z czasem do walki z tytoniem dołączył cały świat – zaczęły pojawiać się podobne inicjatywy, jak na przykład Dzień bez Papierosa (obchodzony 31 maja).

Na całym świecie tytoń zabija ponad 5 milionów osób każdego roku – w tym ponad 600 tysięcy osób, które palą biernie, wdychając dym osób palących w najbliższym otoczeniu. Choć śmiertelne skutki tego nałogu są powszechnie znane, głównym problemem związanym z rzucaniem palenia jest fakt, iż papierosy zabijają powoli – palacz może nie odczuwać skutków swojego nałogu przez wiele lat. Niestety, kiedy już się pojawią, często bywa za późno.

Choć ostrzeżenia „Palenie zabija” widoczne jest na każdej paczce papierosów, informacja ta – z racji swojej powszechności – szybko traci swój wydźwięk. Jak się jednak okazuje, dość skuteczne są „odstraszacze” graficzne – na przykład zdjęcia, nieraz makabryczne, zniszczonych organów wewnętrznych skutecznie zniechęcają młodzież do sięgania po papierosy oraz zwiększają liczbę palaczy, którzy decydują się zerwać z nałogiem. W wielu krajach – również w Polsce – wprowadza się współcześnie zakazy palenia w miejscach publicznych. Niestety, jak wskazuje badanie CBOS-u, zmiany te nie wpłynęły na zmniejszenie liczby palaczy. Zakazy odgórne ogrywają zwykle niewielką rolę – znacznie lepiej działa bowiem motywacja wewnętrzna, którą każdy powinien odnaleźć w sobie. Każdy palący, czyli co trzeci Polak.

Dym tytoniowy składa się z prawie 4.000 związków chemicznych, z tego ponad 40 to substancje rakotwórcze. Ich działanie nie jest ograniczone jedynie do palaczy tytoniu, ale także dotyczy wszystkich tych osób, które przebywają w pomieszczeniach, gdzie występuje dym tytoniowy.

Oto przykłady niektórych substancji występujących w dymie tytoniowym:

  • aceton - rozpuszczalnik, składnik farb i lakierów,
  • amoniak - stosowany w chłodnictwie, składnik nawozów mineralnych,
  • arsen - stosowany jako popularna trutka na szczury i inne gryzonie,
  • benzopiren - związek o właściwościach rakotwórczych, wykorzystywany w przemyśle chemicznym,
  • butan - gaz pędny, używany do wyrobu benzyny,
  • chlorek winylu - związek używany np. do produkcji plastiku posiadający właściwości rakotwórcze,
  • ciała smołowate - są odpowiedzialne za powstawanie nowotworów złośliwych u człowieka,
  • cyjanowodór - kwas pruski, gaz używany przez hitlerowców w komorach gazowych do masowego ludobójstwa,
  • DDT - insektycyd polichorowy,
  • dibenzoakrydyna - używana przy produkcji barwników,
  • dimetylonitrozoamina - związek wykorzystywany w przemyśle chemicznym,
  • fenole - niszczą rzęski nabłonka wyściełającego oskrzela,
  • formaldehyd - związek stosowany m.in. do konserwacji preparatów biologicznych,
  • kadm - silnie trujący metal o właściwościach rakotwórczych,
  • metanol - silne trujący związek chemiczny, używany do produkcji benzyn silnikowych,
  • naftyloamina - wchodzi w skład barwników, używanych w przemyśle drukarskim,
  • nikotyna - działa obkurczająco na ściany naczyń krwionośnych (w tym także naczyń wieńcowych zaopatrujących serce), zwiększa ciśnienie krwi, jest odpowiedzialna za niefizjologiczne przyspieszenie akcji serca oraz zaburzenia jego rytmu, wpływa również negatywnie na gen p53, który powstrzymuje niekontrolowany rozwój komórek, czyli powstawanie nowotworów,
  • piren - związek używany w syntezie organicznej,
  • polon – pierwiastek radioaktywny,
  • tlenek węgla (czad, CO) - zmniejszając zawartość tlenu we krwi, w znaczny sposób utrudnia pracę serca i dotarcie tlenu do różnych części i narządów organizmu człowieka,
  • toluidyna - stosowana w syntezie chemicznej,
  • uretan - związek o właściwościach rakotwórczych.

Zanim powstanie papieros, do tytoniu dodaje się wiele aromatów, a także substancji konserwujących, często o nieznanym, utajnionym przez producentów składzie chemicznym. Na przykład specjalne sole powodują, że papieros stale się tli, amoniak zmieniając pH biologicznie uaktywnia nikotynę, cukier i lukrecja poprawiają smak, a gliceryna dłużej zachowuje świeżość tytoniu.

Choroby mające istotny związek z paleniem tytoniu:

  •     nowotwory złośliwe: płuc, wargi, języka, jamy ustnej, przełyku, krtani, pęcherza moczowego, nerki, trzustki
  •     choroby układu sercowo-naczyniowego: choroba niedokrwienna serca, zawał serca, miażdżyca naczyń krwionośnych, nadciśnienie tętnicze
  •     choroby układu oddechowego: przewlekłe zapalenie oskrzeli, gruźlica
  •     choroby układu nerwowego: udar mózgu
  •     choroby układu pokarmowego: wrzody żołądka oraz dwunastnicy, przepukliny jelitowe


Wdychanie dymu tytoniowego, czyli bierne palenie, jest równie niebezpieczne jak samo palenie. Boczny strumień dymu tytoniowego zawiera 35 razy więcej dwutlenku węgla i 4 razy więcej nikotyny niż dym wdychany przez aktywnych palaczy. Specjaliści odnotowują wiele przypadków zachorowań na choroby odtytoniowe wśród osób, które nigdy nie paliły tytoniu. Wdychanie bocznego strumienia dymu tytoniowego (ulatniającego się z papierosa) lub dymu wydychanego przez palaczy, zwiększa ryzyko wystąpienia raka płuc i chorób serca (np. choroby niedokrwiennej serca) u osób niepalących.
Boczny strumień dymu tytoniowego zawiera także wiele substancji alergizujących, powodujących łzawienie oczu, podrażnienie błony śluzowej nosa, kaszel, nawracające zakażenia układu oddechowego, a także uczulenia i w konsekwencji astmę.
Bierne palenie niesie więc za sobą identyczne skutki zdrowotne, co aktywne palenie papierosów. Powoduje nieżyt oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie migdałków podniebiennych, zapalenie zatok obocznych nosa, wysiękowe zapalenie ucha, obturacyjne zapalenie oskrzeli i astmę oskrzelową.

Dlaczego rzucenie palenia jest takie trudne?

1.    Nawet osobom, które mają silną motywację, trudno jest zerwać z paleniem, ponieważ zawarta w tytoniu nikotyna mocno uzależnia. Nikotyna w przeciwieństwie do heroiny czy kokainy, nie wywołuje widocznego odurzenia, toteż łatwo zlekceważyć jej siłę działania.
2.    Palenie jest czynnością nawykową. Oprócz tego, że palacze są uzależnieni od nikotyny, często mają swój utarty, wielokrotnie powtarzany nawyk postępowania.
3.    Palenie jest nieodłącznym elementem codziennego życia. Potwierdza to fakt, iż przemysł tytoniowy wydaje rocznie prawie 6 mld dolarów na kampanie reklamowe papierosów.
4.    Wyroby tytoniowe są sprzedawane legalnie i niemal wszędzie dostępne. Większość z nas jest stale narażona na kontakt z jakimś palaczem. Od tych wpływów nie sposób się odizolować.

Główne objawy towarzyszące rzucaniu palenia

Rozdrażnienie, niepokój, depresja. Uświadom sobie, że wszystkie te objawy są przejściowe i żaden z nich nie stanowi zagrożenia dla życia, w przeciwieństwie do kontynuowania palenia!

Rzucamy palenie, czyli 15 sposobów na przetrwanie trudnych chwil:

1.    W ciągu pierwszych dni po rzuceniu palenia staraj się spędzać jak najwięcej wolnego czasu w miejscach, gdzie palenie jest zabronione.
2.    Pij duże ilości wody (niegazowanej) i soków owocowych.
3.    Staraj się unikać alkoholu i innych rzeczy, związanych często z paleniem papierosów.
4.    Jeśli nie wiesz, co robić z rękami, naucz się zajmować ręce innymi przedmiotami.
5.    Jeśli brakuje Ci trzymania czegoś w ustach, spróbuj żuć gumę lub ssać cukierki.
6.    Śpij długo.
7.    Stosuj właściwą dietę. Przynajmniej przez 6 miesięcy ogranicz spożycie mięsa, tłuszczów zwierzęcych, cukru, mocnej kawy i piwa.
8.    Uprawiaj sport.
9.    Przebywaj dużo na świeżym powietrzu.
10.  Unikaj przemęczenia.
11.  Rozmawiaj o swoim sukcesie (kłopotach) z rodziną, przyjaciółmi.
12.  Unikaj spotkań z palącymi osobami.
13.  Wierz, że uwolnisz się od nałogu.
14.  Bądź w kontakcie z osobą, która chce i może Ci pomóc.
15.  Staraj się być zajęty, pracuj intensywnie, ale w zorganizowany sposób
.


 

Apel profesora Witolda Zatońskiego i Fundacji "Promocja Zdrowia" z okazji Światowego Dnia Rzucania Palenia

Znalezione obrazy dla zapytania witold zatoÅski

 

 

 

 

 

 

 

 

Apel Fundacji „Promocja Zdrowia” z okazji Światowego Dnia Rzucania Palenia

 

W ostatnich dziesięcioleciach osiągnęliśmy w Polsce niezwykły postęp w walce z chorobami odtytoniowymi [1]. Na początku lat 90. spożycie tytoniu w Polsce należało do najwyższych na świecie. Rocznie sprzedawano ponad 100 mld papierosów. Od tego czasu poziom palenia spadł o ponad połowę, a w 2017 konsumpcja papierosów wyniosła około 40 mld sztuk [2]. Od kiedy Polacy zaczęli masowo rzucać palenie, gwałtownie spadać zaczęły również zachorowania i umieralność na choroby przyczynowo związane z papierosami, między innymi raka płuca, zawały serca, czy POChP (przewlekła obturacyjna choroba płuc) [1]. U mężczyzn w wieku 20-64 lata współczynnik umieralności z powodu raka płuca spadł w latach 1990-2017 o ponad połowę [3].

 

Ciągle jesteśmy jednak na początku drogi do zdrowia. Papierosy nadal pali około 8 mln Polek i Polaków [1].

 

Jedną z najważniejszych inicjatyw prowadzących do zerwania z tytoniem jest akcja „Rzuć palenie razem z nami”, stworzona w oparciu o odbywający się w Stanach Zjednoczonych od początku lat 70. „Great American Smokeout”. W Polsce akcja ta jest prowadzona od początku lat 90. przez Fundację „Promocja Zdrowia”. Historycznie jest jedną z najskuteczniejszych inicjatyw zdrowotnych w naszym kraju. W niektórych latach nawet do pół miliona byłych palaczy deklarowało, że zerwało z nałogiem właśnie dzięki akcji „Rzuć palenie razem z nami”. W jej wyniku miliony ekspalaczy w Polsce zyskało średnio o 10 lat życia [4].

 

Od samego początku specjalną grupą, do których skierowana jest nasza akcja, są rodziny spodziewające się dziecka. Z jednej strony postęp w walce z paleniem wśród kobiet w ciąży w Polsce jest niezwykły. Polska stała się krajem o jednej z najniższych częstości palenia kobiet w ciąży. Badania przeprowadzone w 1990 roku, obejmujące wszystkie kobiety rodzące w 3 województwach: olsztyńskim, białostockim i poznańskim, pokazały, że prawie 30% kobiet paliło w okresie ciąży [5]. W 2017 roku, 27 lat później, w badaniu przeprowadzonym na ogólnopolskiej próbie, w ciąży paliło już tylko ok. 6% kobiet [6]. Z drugiej strony, 6% kobiet palących w okresie ciąży to nadal około 25 tysięcy noworodków bezpośrednio eksponowanych na dym tytoniowy już w łonie matki. Badania naukowe wykazały, że ponad 50% czynników rakotwórczych znajdujących się w dymie papierosowym przenika przez łożysko i dostaje się do organizmu dziecka. Wykazano je między innymi w pierwszej porcji moczu, którą oddaje dziecko po urodzeniu. Dzieci te rodzą się zawsze mniejsze, gorzej przygotowane do życia, obciążone ryzykiem wielu schorzeń wynikających z palenia, takich jak nowotwory czy astma. Gdy ktoś z rodziny pali papierosy w domu, stanowi to dodatkową ekspozycję na dym poprzez wymuszone bierne palenie matki.

 

Fundacja „Promocja Zdrowia” proponuje, aby w tegoroczny „Światowy Dzień Rzucania Palenia” w Polsce, który przypada w czwartek 15 listopada, to właśnie rodziny spodziewające się dziecka uczynić głównym tematem akcji. Dzieci powinny być bezwzględnie chronione przed dymem papierosowym. Apelujemy do wszystkich Polaków, organizacji i instytucji, również do Państwa, o poparcie akcji i zaoferowanie wsparcia w rzucaniu palenia rodzinom, które oczekują dziecka.

 

Z poważaniem,

                                                                      

prof. dr hab. n. med. Witold Zatoński


 

Konferencja naukowo-szkoleniowa pn. „Szczepienia ochronne – jak zachęcić nieprzekonanych”

Zapraszamy do wzięcia udziału w konferencji "Szczepienia ochronne - jak zachęcić nieprzekonanych"

29 września 2018 roku w Instytucie Matki i Dziecka, przy ulicy Kasprzaka 17a w Warszawie odbędzie się konferencja "Szczepienia ochronne – jak zachęcić nieprzekonanych". Sobotnie wydarzenie organizowane jest przez Ministerstwo Zdrowia i Instytut Matki i Dziecka.

Konferencja szkoleniowo-naukowa, oparta na rzetelnej, usystematyzowanej wiedzy ekspertów dotyczącej szczepień, skierowana jest w szczególności do lekarzy rodzinnych i pediatrów. Organizatorami merytorycznymi wydarzenia są prof. Ewa Helwich - Krajowy Konsultant ds. Neonatologii oraz Kierownik Kliniki Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego - prof. dr hab. n. med. Magdalena Marczyńska.  

W trakcie spotkania zostaną poruszone następujące zagadnienia: rola i skuteczność szczepień ochronnych w zapobieganiu chorobom zakaźnym, bezpieczeństwo szczepień ochronnych, korzyści i zagrożenia związane ze szczepieniem szczególnych grup pacjentów, groźba nawrotu chorób zakaźnych wyeliminowanych przez szczepienia oraz poprawa komunikacji pomiędzy lekarzem a rodzicem.

Zapraszamy wszystkich zainteresowanych! Liczba miejsc jest ograniczona, dlatego prosimy o zapisanie się do udziału w konferencji. Można zrobić to również mailowo lub telefonicznie pod nr 22 32 77 423.

Poniżej program konferencji:

Otwarcie konferencji

9:00-9:10 prof. E. Helwich, prof. M. Marczyńska

SESJA I: Rola i skuteczność szczepień ochronnych w zapobieganiu chorobom zakaźnym; Przewodniczący: Prof. E. Helwich, Prof. M. Marczyńska

9:10-9:40 prof. M. Marczyńska:
Choroby zakaźne, których powinno nie być - skutki odmowy szczepienia dzieci 

9:40-10:10 prof. E. Helwich:
Szczepienia noworodków - konieczność czy nadgorliwość? 

10:10-10:40 dr M. Pokorska-Śpiewak:
Szczepienia dzieci i młodzieży w obecnej sytuacji epidemiologicznej chorób zakaźnych

SESJA II: Bezpieczeństwo szczepień ochronnych Przewodniczący: Prof. E. Helwich, Dr Maria Pokorska-Śpiewak

11:00-11:30 dr A. Ołdakowska:
Czy szczepienia mogą zaszkodzić? Prawda o niepożądanych odczynach poszczepiennych (NOP)

11:30-12:00 dr M. Pokorska-Śpiewak
Najczęstsze obawy związane ze szczepieniem dziecka. Ruchy antyszczepionkowe

12:00-12:30 prof. M. Marczyńska
Dziecko nieszczepione - i co dalej?

SESJA III: Korzyści i zagrożenia związane ze szczepieniem szczególnych grup pacjentów Przewodniczący: Prof. M. Marczyńska, dr A. Ołdakowska

13:00-13:30 prof. E. Helwich:
Szczepienie wcześniaków 

13:30-14:00 dr A. Ołdakowska
Szczepienia dzieci z chorobami przewlekłymi (niedoborami odporności, chorobami alergicznymi i neurologicznymi)

14:00-14:30 dr M. Pluta:
Szczepienie dzieci przed podróżą 

14:30-15:00 dyskusja:
Jak zachęcić do szczepienia osoby nieprzekonane?

Źródło: www.gov.pl


 

Promocja zdrowego stylu życia na Dożynkach Wojewódzko - Diecezjalnych w Wąbrzeźnie

W niedzielę 2 września odbyły się Dożynki Wojewódzko-Diecezjalne  w trakcie, których mieszkańcy województwa wspólnie świętowali zakończenie żniw i dziękowali za plony.

W uroczystościach dożynkowych wzięli również udział przedstawiciele Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w Wąbrzeźnie, którzy korzystając z okazji przybycia tak wielu osób promowali zdrowy styl życia. Pracownicy PIS przygotowali materiały z zakresu profilaktyki nowotworowej, profilaktyki zakażeń krwiopochodnych, profilaktyki zagrożeń wynikających ze stosowania różnorodnych substancji psychoaktywnych oraz promowali szczepienia ochronne jako podstawową metodę zapobiegania chorobom zakaźnym.

Stoisko przygotowane przez PIS cieszyło się sporym zainteresowaniem uczestników imprezy - sprawiło nam to ogromną satysfakcję bo zależy nam aby mieszkańcy naszego województwa świadomie dbali o własne zdrowie oraz zdrowie swoich rodzin.


 

Zalecenia GIS dotyczące tornistrów szkolnych

Znalezione obrazy dla zapytania tornister

Tornister stanowi nieodzowny atrybut każdego ucznia. Jego waga, odpowiednie  dopasowanie oraz właściwe użytkowanie odgrywają ogromną rolę w utrzymaniu prawidłowej postawy oraz zapobieganiu skrzywienia kręgosłupa.

W wieku szkolnym ma miejsce pierwszy okres krytyczny dla postawy fizycznej dziecka. W okresie tym następuje wzmożony wzrost ciała dziecka, w związku, z czym uczniowie bardziej narażeni są na wykształcenie się u nich wady postawy. Rozpoczynając naukę, dziecko zmienia swój dotychczasowy tryb życia spędzając w szkolnej ławce – w pozycji siedzącej – dziennie powyżej 4 godzin. Dodatkowo w wieku 6–9 lat organizm wykazuje ogromną biologiczną potrzebą ruchu, co prowadzi do częstej zmiany pozycji podczas lekcji.

  • Zbyt ciężki plecak może powodować niekorzystne, bolesne napięcia w mięśniach i stawach, oraz bóle bioder i kolan.
  • Noszenie nieodpowiedniego plecaka wymusza nieprawidłową postawę – pochylanie sylwetki do przodu, a także bóle w okolicach karku.
  • Nadmierne obciążenie źle wpływa również na ramiona, które są nieprzystosowane do noszenia ciężarów.
  • Zgodnie z zaleceniami Głównego Inspektora Sanitarnego waga plecaka nie powinna przekraczać 10-15 proc. masy ciała ucznia.

Źródło: www.gis.gov.pl

Sezon na grzybobranie! Apelujemy o szczególną ostrożność podczas zbierania grzybów

Znalezione obrazy dla zapytania grzybobranie

Sezon na grzybobranie i piesze wycieczki do lasów w pełni. W Polsce ten sposób spędzania wolnego czasu jest bardzo popularny.

Zatrucia grzybami

Zgodnie z danymi obejmującymi wszystkie województwa w Polsce w roku 2017, zatruciu grzybami uległy 24 osoby – w tym wszystkie hospitalizowano. Główną przyczyną zatrucia grzybami jest niewłaściwe rozpoznanie jadalnych i trujących grzybów oraz nieodpowiednie przygotowanie potraw z niektórych jadalnych grzybów.

Pierwsze objawy zatrucia grzybami mogą pojawić się już po kilku godzinach od ich zjedzenia, jednak w zależności od rodzaju, symptomy zatrucia mogą wystąpić nawet po kilkunastu godzinach od spożycia grzybów.

Najczęstsze objawy zatrucia grzybami:

  • nudności,
  • wymioty,
  • ból brzucha i głowy,
  • podwyższona temperatura ciała.

Przy zatruciu grzybami możemy na początku mieć objawy podobne jak przy niestrawności lub infekcji przewodu pokarmowego.

Niejednorodność objawów zatrucia grzybami wynika z zawartości różnych toksyn w poszczególnych odmianach. Rodzaje objawów oraz ich intensywność zależą od predyspozycji organizmu oraz ilości spożytych toksyn.

Pierwsza pomoc:

Jeśli po zjedzeniu grzybów pojawiają się oznaki zatrucia, należy niezwłocznie zapewnić pomoc lekarską, skontaktować się z numerem alarmowym 999 lub 112 albo przewieźć chorego do szpitala.

Czekając na pomoc medyczną można sprowokować wymioty.

Osobie z objawami zatrucia nie należy podawać mleka i alkoholu, ponieważ płyny te przyśpieszają przenikanie toksyn do krwiobiegu.

Leczenie:

Bardzo często pacjenci nie kojarzą swoich dolegliwości ze spożyciem grzybów i bagatelizują objawy.

Zbyt późna reakcja i brak właściwego leczenia może prowadzić do powstania nieodwracalnych zmian w organizmie, a nawet śmierci.

Leczenie polega na płukaniu żołądka, podawaniu węgla aktywnego oraz uzupełnianiu płynów i elektrolitów. Stosowane jest również leczenie objawowe.

Najczęstsze i najbardziej niebezpieczne zatrucia spowodowane są na skutek spożycia Muchomora sromotnikowego, który mylony jest z takimi grzybami jadalnymi jak: Kania czubajka, Gąska zielona.

Hospitalizacja w przypadku zatruć trwa od kilku do kilkunastu tygodni a badaniu i leczeniu powinny się poddać wszystkie osoby, które jadły potrawę z trującymi grzybami, a nie tylko te, które mają objawy zatrucia.

Spożywanie grzybów:

Nie zaleca się jedzenia grzybów:

  • kobietom w ciąży i karmiącym,
  • dzieciom,
  • osobom starszym,
  • osobom z zaburzeniami pracy przewodu pokarmowego.

Rozpoznawanie grzybów

Zbieranie grzybów wymaga wiedzy oraz doświadczenia.

Pomoc w rozpoznawaniu:

  • Grzyboznawcy – posiadają uprawnienia do oceny grzybów świeżych i suszonych,
  • Klasyfikatorzy grzybów – posiadają uprawnienia do oceny wyłącznie grzybów świeżych.

Grzyboznawcy oraz klasyfikatorzy grzybów uzyskują uprawnienia w drodze decyzji administracyjnej Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, która poprzedzona jest odpowiednim kursem specjalistycznym oraz egzaminem.

  • Atlas grzybów – zawierający szczegółowe informacje o grzybach, miejscach ich występowania oraz zdjęcia przedstawiające poszczególne gatunki.
  • Aplikacje mobilne – ułatwiające identyfikację grzybów za pośrednictwem smartfonu, dostępne w postaci mobilnych atlasów grzybów lub identyfikujące grzyby na podstawie zrobionego zdjęcia.

Pamiętaj!

Zbieraj grzyby, co, do których masz całkowitą pewność. Jeżeli masz wątpliwości, nie ryzykuj, przynieś grzyby do najbliższej siedziby stacji sanitarno-epidemiologicznej, w której dyżury pełnią grzyboznawcy lub klasyfikatorzy grzybów. Specjalista bezpłatnie oceni czy grzyby są jadalne, niejadalne czy też trujące.

Jak się przygotować do grzybobrania:

  • odpowiednie ubranie: bluza lub kurtka, spodnie z długimi nogawkami, peleryna przeciwdeszczowa, kalosze lub buty z wyższą cholewką, czapka lub kapelusz – zabezpieczy nas przed wilgocią oraz ukąszeniem owadów i żmij;
  • koszyk na grzyby najlepiej wiklinowy – w foliowej torebce grzyby zaczynają parować, co sprzyja ich psuciu;
  • nożyk do oczyszczania grzybów – zbierając grzyby delikatnie je wykręcamy z podłoża a pozostałości ściółki czyścimy za pomocą noża;
  • środek odstraszający owady – stanowi dodatkową ochronę przed komarami i kleszczami.

Źródło: www.gis.gov.pl

Światowy Dzień Walki z Wirusowym Zapaleniem Wątroby

Znalezione obrazy dla zapytania wzw

28 Lipca – Światowy dzień WZW

Światowy Dzień Wirusowych Zapaleń Wątroby przypada na 28 lipca. Święto to obchodzone jest corocznie w dniu urodzin prof. Barucha Samuela Blumberga, lekarza, laureata Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny za odkrycie wirusowego zapalenia wątroby typu B oraz opracowanie szczepionki przeciwko niemu. Formalnie taką datę zatwierdziła WHO w maju 2010 r. (wcześniej był 1 października) a dzień ma być przyczynkiem do podniesienia świadomości zdrowotnej społeczeństw oraz zintensyfikowania walki z WZW.

Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) jest to grupa chorób zakaźnych wywołanych przez wirusy hepatotropowe, których wspólną cechą jest powodowanie zapalenia wątroby. We wszystkich typach mogą występować zakażenia pełnoobjawowe, skąpoobjawowe jak i bezobjawowe. Przy zaburzeniach czynności wątroby dochodzi do objawów żółtaczki, podwyższenia temperatury ciała, utraty apetytu, nudności, ogólnego niedomagania i osłabienia oraz podwyższenia enzymów wątrobowych. Jest to schorzenie występujące dość często, a wywołane jest przez wiele czynników etiologicznych takich jak: alkohol, leki, różnorodne substancje chemiczne występujące w środowisku człowieka oraz wiele drobnoustrojów. Ogólnie można podzielić je na wirusy pierwotnie hepatotropowe, wśród których znamy co najmniej 5 typów: A, B, C, D, E oraz wirusy cytomegalii (CMV), herpes (HSV), Epsteina-Barr (EBV).

Ogólnie można powiedzieć, że wirusy wywołujące WZW typu A szerzą się drogą pokarmową, przebieg choroby okresu ostrego jest lżejszy, z mniejszą śmiertelnością. Typy wirusów B, C i D przenoszą się drogą parenteralną a także drogą seksualną i drogą zakażenia wertykalnego, przebieg jest na ogół cięższy z większą śmiertelnością, a u części ozdrowieńców występują następstwa o charakterze organicznym (przewlekłe zapalenia wątroby, marskość wątroby, pierwotny rak wątroby).

W chwili obecnej według oszacowań Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), w skali globalnej około 2-3% populacji (130-150 mln) jest przewlekle zakażonych wirusem HCV, choć dane te mogą być nieco zawyżone. Według najnowszych badań, w których uwzględniono osoby, u których wykrywa się wirusa, a nie jedynie ślad jego obecności w postaci przeciwciał anty-HCV, liczba osób zakażonych HCV to 80 mln. Istotne, że corocznie notuje się ok. 500 000 zgonów z powodu zakażenia wirusem HCV na świecie.

W Polsce natomiast nawet do 200 tys. osób może być zakażonych HCV (obecność wirusa w organizmie). Wyniki badań prowadzonych w ramach Projektu „Zapobieganie zakażeniom HCV” wskazują, że przeciwciała anty-HCV występują u 1,11% populacji osób dorosłych w Polsce (ok. 350 tys. osób). Odsetek osób zakażonych HCV (obecność HCV RNA) dotyczy 0,52% populacji osób dorosłych, tj. ok. 165 tys. (od 125 do 215 tysięcy). HCV rzadziej występuje wśród dzieci, ale dokładne dane nie są dostępne. Rozpowszechnienie zakażeń HCV jest wyższe wśród mężczyzn niż kobiet (0,70% vs 0,35%) oraz w grupie wieku 18-24 (1,02%). Wyniki naszych badań są alarmujące, gdyż wskazują, że w Polsce 80% osób zakażonych HCV o tym nie wie, a świadomość na temat zakażeń HCV w społeczeństwie jest wciąż zbyt niska. Ponad połowa osób (55%) deklaruje, że nigdy nie słyszała o wirusie HCV.

Najlepszym sposobem zapobiegania Wirusowym zapaleniom wątroby są szczepienia, są onew Polsce obowiązkowe. Należy je podawać przede wszystkim dzieciom w ciągu 24 godzin od urodzenia, studentom uczelni medycznych i osobom, które nigdy nie były szczepione przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby.

Źródło: www.e-medycyna.pl


 

Sezon kąpielowy 2018 już otwarty! Sprawdź jakość wody w kąpieliskach w Polsce

Znalezione obrazy dla zapytania kÄpielisko

Sprawdź czy w wybranym przez Ciebie miejscu można się bezpiecznie kąpać i ciesz się wypoczynkiem nad wodą!

W trakcie sezonu letniego często wybieramy odpoczynek np. nad morzem czy jeziorem. Można łatwo sprawdzić, jaka jest jakość wody w wybrany przez was kąpielisku oraz dowiedzieć się np. czy na jego teren można wprowadzać zwierzęta?

Wejdź na Serwis Kąpieliskowy prowadzony przez Główny Inspektorat Sanitarny. Dane, w trakcie sezonu, aktualizowane są na bieżąco i obejmują wszystkie wyznaczone uchwałami Rad gmin kąpieliska.

Sprawdź aktualną listę miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli, którą możesz pobrać z sekcji Może Ci się przydać. Lista zawiera istotne informacje m.in. nazwę stacji sanitarno-epidemiologicznej nadzorującej miejsce, nazwę i kontakt do organizatora  oraz adres strony internetowej z aktualnym komunikatem jakości wody.

Źródło: www.gis.gov.pl


 

Mam czas rozmawiać - kampania Krajowego Centrum ds. AIDS

mamczasrozmawiac jak kobieta z kobietą

W piątek 8 czerwca rusza nowa odsłona kampanii edukacyjnej Krajowego Centrum ds. AIDS „Mam czas rozmawiać (#mamczasrozmawiac)” promująca dialog międzypokoleniowy, o zdrowiu, w tym o tematach trudnych, takich jak
choroby przenoszone drogą płciową np.AIDS.

 

Warszawa, 6.06.2018 r. – „Ginekolog już potwierdził ciążę. Zlecił mi różne badania. Nawet na HIV. HIV może dotyczyć każdego”– informuje „filmową córkę” bohaterka kampanijnego spotu edukacyjnego Krajowego Centrum ds. AIDS, grana przez Marię Seweryn. Aktorka bez wahania zaangażowała się w kampanię #mamczasrozmawiac. „Mam nadzieję, że kobiety, które planują ciążę lub oczekują  narodzin dziecka, podobnie jak moja bohaterka, bez wahania wykonają wszystkie zalecane badania  - w tym także test na HIV –oraz, że będą potrafiły o tym rozmawiać ze swoimi córkami, siostrami, czy mamami” – powiedziała.

Kampania #mamczasrozmawiac zachęca kobiety do testowania się w kierunku HIV i międzypokoleniowego dialogu o zdrowiu z bliskimi. Przypomina kobietom o znaczeniu wzięcia pełnej odpowiedzialności za zdrowie własne i dziecka. Pomaga przełamać opór przed trudnymi rozmowami na ten temat. Tłumaczy, że taka wymiana myśli i wiedzy wcale nie musi być krępująca.

„Zleceniekobiecie ciężarnej testu w kierunku HIV jest obowiązkiem lekarza prowadzącego ciążę” podkreśla Prof. dr hab. n. med. Mirosław Wielgoś, Krajowy konsultant w dziedzinie perinatologii, Kierownik Kliniki Położnictwa i Ginekologii WUM, Rektor WUM.

„Wszystkim ciężarnym pacjentkom zlecam wykonanie testu w kierunku HIV. Najlepiej badanie to wykonać dwukrotnie: przed 10-tym a także między 33 a 37 tyg. ciąży. Coraz więcej lekarzy rozumie i akceptuje potrzebę takiego badania. To prosty test, który może uchronić dziecko przed zakażeniem. Lekarz ginekolog mając na uwadze zdrowie rodziny powinien już na etapie planowania ciąży podkreślić konieczność wykonania testu w kierunku HIV przez przyszłą matkę oraz ojca dziecka” – podkreśla Profesor Wielgoś.

Z konsekwencjami pominięcia tego badania przez lekarzy lub przyszłe mamy boryka się na co dzień Profesor Magdalena Marczyńska – kierownik Kliniki Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego WUM w Warszawie.

„Od 1985 roku w Polsce zarejestrowano około 195 zakażeń wertykalnych, 15 dzieci zmarło z powodu AIDS. Od czasu obowiązywania standardów opieki okołoporodowej, czyli po 2011 roku, 70% dzieci trafiających do diagnostyki wrodzonego zakażenia HIV otrzymało profilaktykę. Nie oznacza to, że taki jest odsetek testowania ciężarnych w Polsce. Nadal szacuje się że tylko 25-30% kobiet było w czasie ciąży badanych w kierunku HIV i otrzymało pełną profilaktykę. Z pilotażowego badania ankietowego, przeprowadzonego w kierowanym przeze mnie ośrodku, wynika, że 33% kobiet miało dwukrotnie, czyli zgodnie ze standardami, wykonany test w czasie ciąży. Nadal zdarza się, że zakażenie HIV jest wykrywane dopiero u kilku- lub kilkunastolatków. Dziecko powinno być zdiagnozowane i leczone przed ukończeniem 3 miesięcy życia. Wczesna terapia daje szansę ograniczenia mnożenia się wirusa,  zmniejsza ryzyko uszkodzeń wielonarządowych. Dzieci starsze nadal trafiają do nas już z AIDS – tj. w bardzo zaawansowanym okresie choroby” – tłumaczy Profesor Marczyńska.

W ponad 90% przypadków do zakażenia dzieci HIV dochodzi w czasie ciąży, porodu i karmienia piersią, a można temu przecież zapobiec. Każda kobieta oczekująca narodzin dziecka powinna zrobić wszystkie badania, w tym na HIV. Ginekolog ma obowiązek zaproponować badanie w kierunku HIV każdej ciężarnej pacjentce. Nie oznacza to, że  zlecenie tego testu, to ocena, jaką lekarz wystawia jej dotychczasowemu życiu.

„Badanie w kierunku HIV znajduje się w koszyku świadczeń lekarza prowadzącego ciążę w ramach opieki zdrowotnej nad ciężarną, finansowanej z Narodowego Funduszu Zdrowia, zatem jest zupełnie bezpłatne. Wykrycie HIV i włączenie leczenia antyretrowirusowego (ARV) u matki sprawia, że ryzyko zakażenia dziecka jest praktycznie eliminowane. Należy dodać, że leczenie ARV jest w Polsce bezpłatne i finansowane przez Ministra Zdrowia, jako Program polityki zdrowotnej– przypomina Anna Marzec-Bogusławska, dyrektor Krajowego Centrum ds. AIDS, Agendy Ministra Zdrowia.

W roku 2017, w ramach Programu profilaktyki zakażeń wertykalnych, leczeniem zostało objętych 46 kobiet ciężarnych zakażonych  HIV. Odbyło się 35 porodów kobiet z tej grupy, wszystkie noworodki, które otrzymały profilaktycznie leki antywirusowe, urodziły się zdrowe. 11 spośród zakażonych kobiet miało poród planowany w 2018 roku.

Niestety testy na HIV wykonujemy ciągle zbyt rzadko. Taki test wykonał, według szacunków, zaledwie co dziesiąty dorosły Polak. Co roku, powinno go wykonywać blisko400 tys. kobiet ciężarnych i tyle samo mężczyzn, ponieważ test na HIV powinienzrobićrównież przyszły tata. To standardowy element dbania o zdrowie powiększającej się rodziny. Ojciecdziecka może wykonać test anonimowo i bezpłatnie w jednym z punktów konsultacyjno-diagnostycznych (PKD).AdresyPKD są dostępne nastronieinternetowej Krajowego Centrum ds. AIDS: www.aids.gov.pl/pkd

Żeby zachęcić przyszłe mamy do międzypokoleniowych rozmów na temat chorób przenoszonych drogą płciową, w tymHIV, oraz wesprzeć lekarzy w edukowaniu pacjentów na temat wirusa, przez najbliższy tydzień w telewizji, kinach, komunikacji miejskiej, oraz na portalach informacyjnych emitowane będą spoty z Marią Seweryn w roli głównej. Wpisy zamieszczane przez blogerów – Macademian Girl, Matkę Wariatkę i Zapytaj Położną oraz inne osoby, które przyłączą się do akcji na Facebooku i Instagramie pomogą zrozumiećdlaczegoz bliskimi warto i trzeba rozmawiać o wszystkim. Źródłemrzetelnej wiedzy o HIV/AIDS będziestrona kampanii:mamczasrozmawiac.aids.gov.pl.

 

 

20 maja - Dzień Pamięci o Zmarłych na AIDS

     


Dzieà PamiÃci ZmarÃych na AIDS (Memorial AIDS Day).          20 MAJA 2018 R. DZIEŃ PAMIĘCI O ZMARŁYCH NA AIDS

W tym roku po raz 35. zostaną zapalone lampki w czasie Międzynarodowego Dnia Pamięci o Zmarłych na AIDS. Święto to, poświęcone pamięci osób zmarłych z powodu HIV/AIDS, obchodzone jest zawsze w trzecią niedzielę maja – w tym roku jest to 20 maja –  i stanowi okazję do zademonstrowania wsparcia dla osób żyjących z HIV i chorych na AIDS oraz zmobilizowania społeczności lokalnych w walce przeciwko HIV/AIDS.

Na całym świecie Dzień Pamięci obchodzić będzie 1200 organizacji ze 115 krajów.

Mimo, że w różnych krajach dzień ten wygląda inaczej, jedno jest wspólne: wszędzie płonie światło świec i lampek oliwnych, zapalonych z myślą o wszystkich, którzy stracili życie z powodu AIDS.

PODSTAWOWE INFORMACJE EPIDEMIOLOGICZNE

HIV i AIDS w Polsce – dane od początku epidemii (1985 r.) do 31 sierpnia 2017 r. roku

22 164 zakażonych ogółem

3 514 zachorowań na AIDS

1 375 chorych zmarło

Do 31.08.2017 r. zakażenie rozpoznano u 849 osób, najczęściej u osób młodych, w wieku od 20 do 39 lat, częściej u mężczyzn. Zakażenie rozpoznano też u 15 osób w wieku 60 i więcej lat, w tym u 2 kobiet.

Źródło: www.aids.gov.pl

Uroczystości I - komunijne bez zatruć pokarmowych


Maj miesiącem organizacji przyjęć I-komunijnych - uważajmy na zatrucia pokarmowe

Zatrucia pokarmowe

Zatruciem pokarmowym nazywamy ostre schorzenie przewodu pokarmowego, występujące w krótkim czasie po spożyciu potraw lub produktów spożywczych zawierających chorobotwórcze bakterie, toksyny, pasożyty, rotawirusy lub zanieczyszczenia chemiczne. Najczęstszą przyczyną zatruć pokarmowych w Polsce są bakterie i wirusy: salmonella, campylobacter, pałeczka czerwonki, pałeczka okrężnicy, gronkowiec złocisty, laseczka jadu kiełbasianego, listeria oraz rotawirusy.

Chorobotwórcze drobnoustroje, a zwłaszcza wytwarzane przez nie toksyny wywołują zwykle podrażnienie i ostry stan zapalny błony śluzowej żołądka i jelit. Stan zapalny powoduje wzrost przepuszczalności ściany jelit. Woda z osocza krwi przechodzi wówczas z naczyń krwionośnych do światła jelita, a drobnoustroje i ich toksyny są usuwane z wymiotami i biegunką. Czas, jaki upływa od chwili spożycia zatrutego pokarmu do wystąpienia objawów, różni się w zależności od rodzaju drobnoustroju.  Najczęściej wynosi 6-36 godzin.

 

W ciepłej porze roku bakterie rozwijają się szybciej i zakażają tzw. wrażliwe surowce dla przetwórstwa spożywczego – np. jaja, mięso, mleko, itp. Najwięcej zatruć pokarmowych powodują nieświeże wyroby cukiernicze z dodatkiem kremów, lody przygotowywane metodą nieprzemysłową (nie z proszku), garmażeryjne sałatki jarzynowe z majonezem oraz potrawy   z jaj, mięsa, ryb, ich przetwory i konserwy. Są one narażone na szybkie zepsucie ze względu na dużą zawartość wody i skład chemiczny, stanowiący dobre podłoże do rozwoju mikroorganizmów. W związku z tym latem zdarza się więcej zaburzeń przewodu pokarmowego związanych ze spożyciem pokarmów zawierających substancje szkodliwe dla zdrowia.

Zasady samoobrony przed zakażeniami pokarmowymi

§  codzienna ostrożność

§  zakażone produkty mają czasem smak i zapach zjełczałego tłuszczu – takich unikajmy!

§  unikajmy puszek, które mają wzdęte wieczka

§  najtańszy "antybiotyk" to mycie rąk po wyjściu z ubikacji i przed przygotowaniem posiłków

 

Bezpieczne przechowywanie żywności

Prawidłowe przechowywanie żywności w lodówce

Przechowywanie w lodówce jest ważnym sposobem utrzymywania żywności w sposób bezpieczny. Niska temperatura  ułatwia utrzymanie świeżości i spowalnia wzrost szkodliwych mikroorganizmów. Ten sposób przechowywania nie zmienia właściwości żywności.

Właściwa temperatura wewnątrz lodówki  to 50 C na środkowej półce.  Jednak temperatura nie jest taka sama w każdym miejscu wewnątrz lodówki. Uwzględniając te różnice, możesz przechowywać swą żywność w optymalnych warunkach.
Najbardziej zimnym miejscem w lodówce jest dolna półka znajdująca się ponad pojemnikami dla warzyw (20 C). Jest to miejsce przeznaczone dla świeżego mięsa i ryb. Ułożenie tych produktów na dole ma dodatkowe znaczenie – zapobiega to skapywaniu z nich treści na inne produkty.

Jaja, produkty mleczne, wędliny, ciastka oraz produkty oznakowane przy użyciu zwrotu „po otworzeniu przechowuj w lodówce” powinny być przechowywane na środkowych półkach (4-50 C) oraz na półce górnej (80 C). Szuflady na dole (do 100 C) są przeznaczone dla warzyw i owoców, które w niższych temperaturach mogłyby być uszkodzone. Pojemniki lub półki na wewnętrznej stronie drzwi lodówki (10 – 150 C) są przeznaczone dla produktów, które wymagają tylko lekkiego schłodzenia. Dotyczy to np. napojów, musztardy i masła.

Nie wkładaj do lodówki zbyt dużo pożywienia. Jeżeli jest ona przeciążona, co oznacza, że nie ma przestrzeni pomiędzy poszczególnymi produktami, to wtedy dochodzi do zaburzeń cyrkulacji powietrza, co z kolei zaburza osiągnięcie właściwej temperatury. Lodówka nie będzie pracować efektywnie,  jeżeli doprowadzimy do zbieranie się w niej szronu. Należy ją regularnie rozmrażać przy użyciu ciepłej wody z dodatkiem odrobiny octu, aby usunąć zapachy.

Zwróć uwagę, że niektóre produkty nie wymagają przechowywania w lodówce, a nawet w takich warunkach tracą swą jakość. Są to np. egzotyczne owoce, pomidory, rośliny strączkowe, ogórki i cukinia.  Chleb przetrzymywany w lodówce szybciej czerstwieje. Warzywa i owoce, które powinny dojrzeć przed spożyciem, również powinny być przechowywane w temperaturze pokojowej.

W lecie należy pokrętło temperatury nastawić na silniejsze działanie niż w zimie. Zawsze upewniaj się, czy drzwi lodówki są szczelnie zamknięte. Otwieraj lodówkę tylko wtedy, gdy jest to niezbędne i zamykaj jak najszybciej.

Przed umieszczeniem w lodówce produkty należy owinąć lub przykryć, aby zapobiegać utracie wilgoci i smaku. Resztki jedzenia należy wkładać do czystych, szczelnych pojemników. Nie wkładaj do lodówki dużych ilości ciepłego pożywienia, ponieważ to podwyższa temperaturę w całej lodówce; najpierw schłódź żywność w temperaturze pokojowej (ale pamiętaj, że pozostałości produktów gotowanych powinny być umieszczane w lodówce w ciągu 2 godzin po ich przygotowaniu).

 

Zamrażanie produktów spożywczych

Dlaczego zamrażanie jest dobrym sposobem przechowywania produktów spożywczych?

Zamrożenie opóźnia psucie się produktów spożywczych zmniejszając aktywność enzymów uczestniczących w procesach prowadzących do zepsucia oraz zapobiega namnażaniu się w nich mikroorganizmów. Woda zawarta w produktach zamarzając tworzy drobne kryształki i staje się nieosiągalna dla bakterii, które potrzebują jej w swoich procesach metabolicznych. Jednak większość mikroorganizmów (poza pasożytami) przeżywa zamrażanie. Dlatego należy zachować ostrożność zarówno przed zamrożeniem jak i po rozmrożeniu produktu spożywczego.

Jak długo można trzymać produkty spożywcze w zamrażalniku?

W domowej zamrażarce produkty spożywcze mogą być bezpiecznie przechowywane przez 3 do 12 miesięcy bez pogorszenia ich jakości. W indywidualnych przypadkach ten okres może się różnić. Dlatego najlepiej sprawdzić informację umieszczoną na etykiecie produktu.
 

Pamiętaj:
•  Zamrażalnik należy nastawić na temperaturę -180C lub niższą.

•  W odróżnieniu od lodówki, produkty spożywcze przechowywane w zamrażarce należy układać ciasno aby urządzenie pracowało sprawnie.

•  Korzystne jest zastosowanie odpowiednich opakowań, takich jak torby do zamrażarki lub plastikowe pojemniki, aby  przechowywane produkty nie uległy uszkodzeniu.

•  Unikaj wkładania do zamrażalnika gorących produktów, ponieważ to powoduje wzrost temperatury w zamrażalniku i może uszkodzić inne produkty.

•   Przed zamrożeniem produkty powinny być schłodzone.  Upewnij się przed rozpoczęciem gotowania, że wyjęty z zamrażalnika produkt spożywczy całkowicie rozmroził się. Produkty spożywcze, które były zamrażane a następnie odmrażane, nie mogą być zamrażane ponownie.

 Jak postępować z resztkami posiłków...

Najważniejszą sprawą jest pamiętanie, że żywność po przyrządzeniu powinna być przechowywana w lodówce lub zamrożona w ciągu dwóch godzin. Te dwie godziny obejmują okres, w którym potrawa jest już poza lodówką lub kuchenką czy piecykiem, zanim zostanie podana i okres przebywania na stole podczas posiłku. Pozostawienie żywności w temperaturze pokojowej przez ponad dwie godziny (lub jedną godzinę w upale), przyspiesza rozwój bakterii, stanowiąc zagrożenie dla zdrowia. Takiej żywności nie powinno się wykorzystywać ponownie i najbezpieczniej jest ją wyrzucić.   
Jedzenie, które stało w temperaturze pokojowej niespełna dwie godziny może być wykorzystane, jeśli było przygotowane z zachowaniem zasad higieny. Należy używać czystych naczyń, myć często ręce i nie dopuszczać aby żywność miała kontakt z nieumytymi powierzchniami.

Nigdy nie zjadajmy resztek, co do których nie jesteśmy pewni, jak długo były przechowywane i w jakich warunkach. Również jeśli mamy wątpliwości co do wyglądu lub zapachu – bez wahania wyrzućmy taką żywność !

 

Europejski Tydzień Szczepień 2018


 

24-30-560x437.png

 

 

Europejski Tydzień Szczepień

"Szczepienia działają. Szczepmy Europę".

 

23-29 kwietnia obchodzimy, już po raz XIII, Europejski Tydzień Szczepień. Jest to inicjatywa Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), realizowana i koordynowana na poziomie lokalnym przez poszczególne państwa. Celem Tygodnia jest podkreślanie znaczenia szczepień  po to, by chronić ludność przed chorobami, którym można zapobiec właśnie poprzez szczepienia.

Europejski Tydzień Szczepień to inicjatywa:

  • kierowana i koordynowana przez Światową Organizację Zdrowia,
  • realizowana i wspierana na poziomie krajowym i lokalnym przez państwa, a także przez organizacje międzynarodowe i pozarządowe oraz inne podmioty działające w obszarze ochrony zdrowia.

Celem Tygodnia Szczepień w Polsce jest podkreślanie roli szczepień – powszechnych i indywidualnych – poprzez:

 

  • podnoszenie świadomości potrzeby i prawa każdego dziecka do ochrony przed chorobami, którym można zapobiegać za pomocą szczepień ochronnych,
  • zwracanie szczególnej uwagi na szczepienie pacjentów z grup wysokiego ryzyka.

     

Pamiętajmy:

  • Szczepienia ratują życie.
  • Epidemie chorób zakaźnych nadal stanowią poważne zagrożenie, także dla Europejczyków.
  • Powikłania chorób, którym można zapobiegać za pomocą szczepień ochronnych, wciąż grożą śmiercią – szczególnie małym dzieciom.
  • Szczepienia eliminują groźne choroby z naszego otoczenia.
  • Szczepienia są tańsze niż leczenie powikłań chorób zakaźnych.
  • Szczepienia obowiązkowe są bezpłatne.

     

Czym jest szczepienie?

Szczepienie polega na podaniu pacjentowi (przez uprawniony do tego personel medyczny) szczepionki przeciw chorobie zakaźnej, by organizm pacjenta się na nią uodpornił. Szczepienie ochronne jest świadczeniem zdrowotnym z zakresu profilaktyki. Szczepienia mogą być wykonywane w podmiotach prowadzących działalność leczniczą (w przychodniach podstawowej opieki zdrowotnej i praktykach lekarskich). Procedura szczepienia zawsze obejmuje dwie podstawowe czynności: badanie lekarskie, na podstawie którego lekarz kwalifikuje pacjenta do szczepienia (lub podejmuje decyzję o odroczeniu) oraz podanie szczepionki. W zależności od rodzaju danej szczepionki, jest ona podawana albo poprzez iniekcję (zastrzyk) albo w formie doustnej.

 

Czym są szczepionki?

Szczepionki to produkty lecznicze podawane osobom zdrowym w celu ochrony przed chorobami zakaźnymi. Są to produkty pochodzenia biologicznego, zawierające antygeny zdolne do indukcji określonych procesów immunologicznych, warunkujących powstanie trwałej odporności bez wywoływania działań toksycznych.

Dlaczego warto się szczepić?

Szczepienia ochronne to najskuteczniejszy – biorąc pod uwagę odsetek zachorowań, których można uniknąć szczepiąc całą populację – i najbardziej efektywny sposób zapobiegania wielu chorobom zakaźnym. Zapewniając odporność na te choroby, chronią nas przed ich groźnymi skutkami. Szczepiąc siebie i swoich bliskich chronimy przed ciężkimi zachorowaniami także te osoby, których nie można zaszczepić z przyczyn medycznych.

Czy szczepienia są bezpieczne?

Bezpieczeństwo każdej szczepionki jest oceniane na wszystkich etapach badań, które są nad nią prowadzone, a także w trakcie produkcji oraz podczas stosowania zarejestrowanych i dopuszczonych do obrotu preparatów.

Badania kliniczne potwierdzają, że wszystkie dostępne w Polsce szczepionki spełniają standardy jakości, bezpieczeństwa i skuteczności. Każda szczepionka wprowadzona na polski rynek musi pozytywnie przejść badania laboratoryjne. Kontrolowane są wszystkie serie szczepionek wprowadzane do obrotu w Polsce. Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych stale monitoruje niepożądane odczyny poszczepienne. Przestrzeganie tych wysokich standardów przez podmioty działające w systemie ochrony zdrowia gwarantuje bezpieczeństwo osób poddawanych szczepieniom.

 

O czym musisz poinformować lekarza przed szczepieniem?

Koniecznie poinformuj lekarza o:

  • przebytych chorobach,
  • przyjmowanych lekach (mogą one wpływać na działanie szczepionki, np. osłabić jej działanie lub wywołać reakcję alergiczną);
  • przebywaniu lub bliskim kontakcie z osobą chorą,
  • niepokojących objawach, jeśli pojawiły się po podaniu poprzednich szczepionek.

Jakie czynności muszą być wykonane przed szczepieniem?

Wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego musi być poprzedzone badaniem lekarskim, które ma na celu wykluczenie ewentualnych przeciwwskazań. O wykonaniu lub przesunięciu terminu szczepienia zawsze decyduje lekarz, po zbadaniu pacjenta oraz uzyskaniu informacji dotyczących jego stanu zdrowia. W przypadku dziecka takich informacji mają obowiązek udzielić lekarzowi rodzice lub opiekunowie prawni.

Pamiętaj!

  • Badanie kwalifikujące do szczepienia przeprowadza lekarz.
  • Lekarz kwalifikuje do szczepienia na podstawie badania pacjenta i zebranego wywiadu (czyli informacji od pacjenta lub jego przedstawiciela prawnego).
  • Lekarz musi uzyskać zgodę pacjenta na wykonanie szczepienia.

     

Kto może wykonać szczepienie?

Szczepienia ochronne mogą wykonywać lekarze i felczerzy, pielęgniarki, położne, a także higienistki szkolne.

Gdzie można wykonać szczepienia ochronne?

Szczepienia ochronne (obowiązkowe i zalecane) są realizowane przez podmioty wykonujące działalność leczniczą (np. przychodnie), które udzielają świadczeń medycznych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej (POZ). Osoby, które planują podróż za granicę (szczególnie do krajów tropikalnych), powinny przed wyjazdem skontaktować się z personelem medycznym w punktach szczepień związanych z medycyną podróży. Takie punkty działają m.in. przy Wojewódzkich Stacjach Sanitarno-Epidemiologicznych.

O czym lekarz musi poinformować rodzica/opiekuna, gdy dziecko ma zostać poddane obowiązkowemu szczepieniu?

  • O terminach innych szczepień obowiązkowych dziecka.
  • O zalecanych szczepieniach.
  • O czynnościach podejmowanych podczas przeprowadzania szczepienia.
  • O możliwości wystąpienia u dziecka niepożądanego odczynu poszczepiennego (NOP) i konieczności natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza w takim przypadku.
  • O tym, jak zapobiegać wystąpieniu odczynów poszczepiennych.

Jakie czynności musi wykonać osoba, która szczepi pacjenta?

  • Musi przygotować szczepionkę do podania oraz poinformować pacjenta (lub jego przedstawiciela ustawowego) o sposobie, w jaki zostanie podana szczepionka.
  • Musi zapisać wszystkie niezbędne informacje w dokumentacji dotyczącej szczepień.

     

Jakie informacje musi zawierać dokumentacja przeprowadzenia szczepienia ochronnego?

  • Datę szczepienia.
  • Nazwę szczepionki.
  • Numer serii szczepionki.
  • Informacje o miejscu i sposobie podania szczepionki.
  • Nazwisko lekarza, który zlecił szczepienie oraz nazwisko osoby, która je wykonała.

     

Więcej na temat akcji „Zaszczep w sobie chęć szczepienia” na stronie www.szczepienia.gis.gov.pl

 

Światowy Dzień Zdrowia 2018 pod hasłem"Zdrowie dla wszystkich"

 


 

 

Znalezione obrazy dla zapytania Åwiatowy dzieÅ zdrowia 2018 zdrowie dla wszystkich

 

 

ŚWIATOWY DZIEŃ ZDROWIA 2018

 

„Zdrowie dla wszystkich”

 

 

 

 

 

 

 

Każdego roku Światowa Organizacja Zdrowia wybiera priorytetowy obszar ważny z punktu widzenia zdrowia publicznego, jako temat przewodni Światowego Dnia Zdrowia, który przypada na dzień 7 kwietnia, w rocznicę powstania WHO.

 

 

 

Najważniejsze przesłania Światowego Dnia Zdrowia 2018:
- Powszechna opieka zdrowotna polega na zapewnieniu wszystkim ludziom dostępu do świadczeń zdrowotnych na odpowiednim poziomie tam, gdzie i kiedy jest to konieczne bez generowania dodatkowego obciążenia finansowego.
- Nikt nie powinien wybierać między dobrym stanem zdrowia, a innymi życiowymi potrzebami.
- Powszechna opieka zdrowotna jest kluczem do zdrowia i dobrostanu ludzi i narodów.
- Powszechna opieka zdrowotna jest osiągalna. Niektóre kraje poczyniły w drodze do jej osiągnięcia ogromne postępy. Wyzwanie to utrzymać jej dostępność na poziomie oczekiwanym przez obywateli.
- Różne kraje podchodzą do problemu powszechności opieki zdrowotnej w różny sposób, nie ma uniwersalnych rozwiązań. Jednak każdy kraj może zrobić coś, by poprawić powszechny dostęp do opieki zdrowotnej.
- Aby opieka zdrowotna miała charakter prawdziwie powszechny, konieczna jest zmiana w myśleniu o systemie opieki zdrowotnej z tej zorientowanej na choroby i instytucje na zorientowaną na ludzi i dla ludzi.
- Każdy może mieć wpływ na sposób osiągnięcie powszechnej opieki zdrowotnej poprzez wzięcie udziału w dyskusji o powszechnej opieki zdrowotnej.
Zbyt wielu ludzi jest pomijanych w opiece zdrowotnej „Powszechny” oznacza „dla wszystkich”, bez dyskryminacji i pominięcia kogokolwiek.
Wszyscy i wszędzie mają prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych, których potrzebują bez jednoczesnego spychania na skraj ubóstwa. Oto niektóre fakty i liczby opisujące obecny stan powszechnej opieki zdrowotnej:
- Co najmniej połowa światowej populacji nie ma dostępu do niezbędnych usług medycznych.
- Niemal 100 milionów ludzi zostaje zepchniętych do skrajnego ubóstwa, zmuszona do przeżycia za 1,9 dolara dziennie lub mniej z powodu konieczności płacenia za usługi medyczne z własnej kieszeni.
- Ponad 800 milionów ludzi (prawie 12% światowej populacji) przeznacza co najmniej 10% środków z domowego budżetu na wydatki związane ze zdrowiem własnym, chorego dziecka lub innego członka rodziny. Ponoszą tzw. „wydatki na sytuacje nadzwyczajne”.
- Ponoszenie wydatków na sytuacje nadzwyczajne w kontekście służby zdrowia to problem globalny. W bogatszych krajach Europy, Ameryki Łacińskiej i części Azji, które już osiągnęły wysoki poziom dostępu do świadczeń zdrowotnych rośnie ilość obywateli, którzy przeznaczają co najmniej 10% środków z budżetu domowego na koszty związane z opieką zdrowotną ponoszonych z własnej kieszeni.
Czym jest powszechna opieka zdrowotna?
- Z powszechną opieką zdrowotną mamy do czynienia wtedy, kiedy obywatele i lokalne społeczności mają dostęp do koniecznych świadczeń zdrowotnych bez dodatkowych obciążeń finansowych.
- Powszechna opieka zdrowotna umożliwia wszystkim dostęp do świadczeń zdrowotnych, które są pomocne w zwalczaniu najważniejszych przyczyn chorób i śmierci; powszechna opieka zdrowotna jest jednocześnie gwarancją jakości opieki na poziomie wystarczającym do poprawy stanu zdrowia osób, które z niej korzystają.
Czym nie jest powszechna opieka zdrowotna?
- powszechna opieka zdrowotna nie oznacza bezpłatnego dostępu do wszystkich możliwych czynności zdrowotnych niezależnie od ich kosztu, ponieważ żaden kraj nie jest w stanie świadczyć wszystkich usług bez odpłatności w sposób zrównoważony.
- powszechna opieka zdrowotna nie oznacza jedynie zapewnienia minimalnego koszyka świadczeń zdrowotnych, służy także stopniowemu rozszerzaniu wachlarza usług i ochrony finansowej w miarę wzrostu dostępnych zasobów.
- powszechna opieka zdrowotna nie oznacza jedynie leczenia jednej osoby, służy także wspieraniu usług dla całej populacji, takie jak kampanie zdrowia publicznego, dotyczące np. dodawania fluoru do wody lub kontroli miejsc rozmnażania komarów, które mogą przenosić wirusy chorobotwórcze.
- powszechna opieka zdrowotna nie służy jedynie opiece zdrowotnej i finansowaniu systemu ochrony zdrowia danego kraju. Bierze pod uwagę wszystkie składowe systemu zdrowia – systemów i instytucji, które świadczą usługi bezpośrednio, placówki zdrowotne i sieci komunikacyjne, technologie zdrowotne, systemy informacyjne, mechanizmy kontroli jakości, a także zarządzanie i kwestie prawne.

 

 

 

Źródło: Biuro WHO w Polsce

 

Wiosna bez pneumokoków - Darmowe szczepienia dla dzieci z roczników 2013-2016 przeciwko pneumokokom


Plakat.jpg

Darmowe szczepienia dla dzieci z roczników 2013-2016 przeciwko pneumokokom

Drodzy Rodzice i Opiekunowie!

Od 20 marca do 29 czerwca 2018 r. będziecie mogli bezpłatnie zaszczepić swoje dziecko przeciwko pneumokokom.

Przypominamy, że to szczepienie daje najlepszą i skuteczną ochronę przed inwazyjnymi zakażeniami, zapaleniem płuc oraz ostrym zapaleniem ucha środkowego wywołanym przez Streptococcus pneumoniae!

Kto może zostać zaszczepiony

Dzieci do ukończenia 5. roku życia, które nie podlegają obowiązkowi szczepień oraz nie były zaszczepione (dzieci urodzone w latach 2013-2016)

Warunek – dziecko musi zostać zakwalifikowane do szczepienia do 20 kwietnia 2018 r.

Co należy wiedzieć

Szczepienie jest dobrowolne i nieodpłatne! Jeśli jesteś zainteresowany zaszczepieniem dziecka – zgłoś się w tej sprawie do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej! Szczepienia obejmują dzieci, które – po wcześniejszym umówieniu na wizytę szczepienną – zgłoszą się do lekarza do 20 kwietnia 2018 r. Szczepienie jest wykonywane przy użyciu 10-walentnej szczepionki. Schemat szczepienia składa się z dwóch dawek podawanych w odstępie 2 miesięcy. Pełen, dwudawkowy schemat szczepienia będzie realizowany od 20 marca 2018 r. do 29 czerwca 2018 r. przez przychodnie, które mają podpisany kontrakt z NFZ.

Jeśli chcesz zaszczepić dziecko przeciwko pneumokokom, skontaktuj się ze swoją przychodnią (tam, gdzie złożyłeś deklarację wyboru lekarza POZ) w sprawie terminu szczepienia.

Informacji o szczepieniach udzielają również powiatowe stacje sanitarno-epidemiologiczne.

Liczba szczepionek oraz czas akcji są ograniczone.

Dlaczego warto się zaszczepić dziecko?

Jakie choroby wywołują pneumokoki

Pneumokoki mogą powodować zakażenia inwazyjne, charakteryzujące się obecnością bakterii w krwi oraz zakażenia zlokalizowane – bez uogólnionego zakażenia.

Główne postacie zakażenia to:

  • zapalenie ucha środkowego – prawie każde dziecko do 5. roku życia ma za sobą przebyte zapalenie ucha środkowego wywołane przez pneumokoki;
  • zapalenie zatok obocznych nosa;
  • zapalenie płuc – czynnikami sprzyjającymi są przewlekłe choroby płuc oraz jako powikłanie grypy;
  • zapalenie spojówek.

Zakażenia mogą przebiegać w sposób inwazyjny, wywołując:

  • zapalenie płuc z bakteriemią (obecność bakterii w krwi) – w ok. 25-30% przypadków zapalenia płuc występuje bakteriemia;
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – w tym przypadku obserwuje się bardzo poważne powikłania (np. śmierć lub głębokie upośledzenie intelektualnee i częste nawroty choroby);
  • posocznicę – najczęściej jest następstwem ciężkiego zapalenia płuc, jednak może rozwinąć się jako choroba podstawowa bez wcześniejszego ogniska zapalnego;
  • zapalenie wsierdzia;
  • zapalenie otrzewnej;
  • zapalenie kości i szpiku;
  • zapalenie stawów.

Korzyści wynikające ze szczepień

Dowodem na to, że szczepienia przeciw pneumokokom przynoszą korzyści, są Kielce.

W 2006 r. prowadzono  tam bezpłatne szczepienia przeciw pneumokokom dla dzieci. Zapadalność na pneumokokowe zapalenie płuc u dzieci poniżej 2. roku życia zmniejszyła się o blisko 97%, liczba hospitalizacji z powodu zapalenia płuc wśród dzieci do 2 lat – o 60%, a liczba przypadków zapalenia ucha środkowego – o 85%. Dodatkowo zaobserwowano efekt odporności zbiorowiskowej. Liczba zachorowań zmniejszyła się o ponad 50% wśród dorosłych, którzy często komunikują się z najmłodszymi (chodzi głównie o osoby starsze- seniorów,  którzy – poza dziećmi należą do grupy ryzyka zachorowania na zapalenie płuc wywołane przez pneumokoki).

Zmniejszyła się także częstotliwość występowania szczepów pneumokoków opornych na penicylinę u dzieci poniżej 5 lat – do 6,5%. Dla porównania w populacji nieszczepionej częstotliwość ta wynosi 50,5%.

Źródło: www.gis.gov.pl; www.mz.gov.pl



EDWA.jpg

        Europejski Dzień Wiedzy o Antybiotykach 

       Światowy Tydzień Wiedzy o Antybiotykach

 


 


     

papierosy

     

   

    16 listopada- Światowy Dzień Rzucania Palenia

 

 

 

 

 


                                                 

Znalezione obrazy dla zapytania grypa wirus     Nie daj się grypie!