Starostwo Powiatowe w Wąbrzeźnie

Kalendarz, imieniny

Dziś jest: 20.08.2017
Imieniny: Bernarda, Samuela, Bernardy

Wyszukiwarka

Grafika strony

Aktualności

Menu:

Banery

  • ZPP

  • Zdrowie dla Powiatu Wąbrzeskiego

  • PIK

  • decydujemy

  • SWPPW

  • YouTube logo

Nawigacja

Jesteś tutaj:

Translator Google

Odnośnik do BIP

Treść strony

Uroczystości komunijne bez zatruć pokarmowych

Maj miesiącem organizacji przyjęć I-komunijnych - uważajmy na zatrucia pokarmowe

 Zatrucia pokarmowe

Zatruciem pokarmowym nazywamy ostre schorzenie przewodu pokarmowego, występujące w krótkim czasie po spożyciu potraw lub produktów spożywczych zawierających chorobotwórcze bakterie, toksyny, pasożyty, rotawirusy lub zanieczyszczenia chemiczne. Najczęstszą przyczyną zatruć pokarmowych         w Polsce są bakterie i wirusy: salmonella, campylobacter, pałeczka czerwonki, pałeczka okrężnicy, gronkowiec złocisty, laseczka jadu kiełbasianego, listeria oraz rotawirusy.

Chorobotwórcze drobnoustroje, a zwłaszcza wytwarzane przez nie toksyny wywołują zwykle podrażnienie i ostry stan zapalny błony śluzowej żołądka i jelit. Stan zapalny powoduje wzrost przepuszczalności ściany jelit. Woda z osocza krwi przechodzi wówczas z naczyń krwionośnych do światła jelita, a drobnoustroje i ich toksyny są usuwane z wymiotami i biegunką. Czas, jaki upływa od chwili spożycia zatrutego pokarmu do wystąpienia objawów, różni się w zależności od rodzaju drobnoustroju.  Najczęściej wynosi 6-36 godzin.

 

 

W ciepłej porze roku bakterie rozwijają się szybciej i zakażają tzw. wrażliwe surowce dla przetwórstwa spożywczego – np. jaja, mięso, mleko, itp. Najwięcej zatruć pokarmowych powodują nieświeże wyroby cukiernicze z dodatkiem kremów, lody przygotowywane metodą nieprzemysłową (nie z proszku), garmażeryjne sałatki jarzynowe z majonezem oraz potrawy   z jaj, mięsa, ryb, ich przetwory i konserwy. Są one narażone na szybkie zepsucie ze względu na dużą zawartość wody i skład chemiczny, stanowiący dobre podłoże do rozwoju mikroorganizmów. W związku z tym latem zdarza się więcej zaburzeń przewodu pokarmowego związanych ze spożyciem pokarmów zawierających substancje szkodliwe dla zdrowia.

 

Zasady samoobrony przed zakażeniami pokarmowymi

  • codzienna ostrożność
  • zakażone produkty mają czasem smak i zapach zjełczałego tłuszczu – takich unikajmy!
  • unikajmy puszek, które mają wzdęte wieczka
  • najtańszy "antybiotyk" to mycie rąk po wyjściu z ubikacji i przed przygotowaniem posiłków

 

  

Bezpieczne przechowywanie żywności

 

 

Prawidłowe przechowywanie żywności w lodówce

 

Przechowywanie w lodówce jest ważnym sposobem utrzymywania żywności w sposób bezpieczny. Niska temperatura  ułatwia utrzymanie świeżości i spowalnia wzrost szkodliwych mikroorganizmów. Ten sposób przechowywania nie zmienia właściwości żywności.
Właściwa temperatura wewnątrz lodówki  to
50 C na środkowej półce.  Jednak temperatura nie jest taka sama w każdym miejscu wewnątrz lodówki. Uwzględniając te różnice, możesz przechowywać swą żywność w optymalnych warunkach.
Najbardziej zimnym miejscem w lodówce jest dolna półka znajdująca się ponad pojemnikami dla warzyw (
20 C). Jest to miejsce przeznaczone dla świeżego mięsa i ryb. Ułożenie tych produktów na dole ma dodatkowe znaczenie – zapobiega to skapywaniu z nich treści na inne produkty.

Jaja, produkty mleczne, wędliny, ciastka oraz produkty oznakowane przy użyciu zwrotu „po otworzeniu przechowuj w lodówce” powinny być przechowywane na środkowych półkach (4-50 C) oraz na półce górnej (80 C). Szuflady na dole (do 100 C) są przeznaczone dla warzyw i owoców, które w niższych temperaturach mogłyby być uszkodzone. Pojemniki lub półki na wewnętrznej stronie drzwi lodówki (10 – 150 C) są przeznaczone dla produktów, które wymagają tylko lekkiego schłodzenia. Dotyczy to np. napojów, musztardy i masła.

Nie wkładaj do lodówki zbyt dużo pożywienia. Jeżeli jest ona przeciążona, co oznacza, że nie ma przestrzeni pomiędzy poszczególnymi produktami, to wtedy dochodzi do zaburzeń cyrkulacji powietrza, co z kolei zaburza osiągnięcie właściwej temperatury. Lodówka nie będzie pracować efektywnie,  jeżeli doprowadzimy do zbieranie się w niej szronu. Należy ją regularnie rozmrażać przy użyciu ciepłej wody z dodatkiem odrobiny octu, aby usunąć zapachy.

Zwróć uwagę, że niektóre produkty nie wymagają przechowywania w lodówce, a nawet w takich warunkach tracą swą jakość. Są to np. egzotyczne owoce, pomidory, rośliny strączkowe, ogórki i cukinia.  Chleb przetrzymywany w lodówce szybciej czerstwieje. Warzywa i owoce, które powinny dojrzeć przed spożyciem, również powinny być przechowywane w temperaturze pokojowej.

W lecie należy pokrętło temperatury nastawić na silniejsze działanie niż w zimie. Zawsze upewniaj się, czy drzwi lodówki są szczelnie zamknięte. Otwieraj lodówkę tylko wtedy, gdy jest to niezbędne i zamykaj jak najszybciej.

Przed umieszczeniem w lodówce produkty należy owinąć lub przykryć, aby zapobiegać utracie wilgoci i smaku. Resztki jedzenia należy wkładać do czystych, szczelnych pojemników. Nie wkładaj do lodówki dużych ilości ciepłego pożywienia, ponieważ to podwyższa temperaturę w całej lodówce; najpierw schłódź żywność w temperaturze pokojowej (ale pamiętaj, że pozostałości produktów gotowanych powinny być umieszczane w lodówce w ciągu 2 godzin po ich przygotowaniu).

 

 Zamrażanie produktów spożywczych

Dlaczego zamrażanie jest dobrym sposobem przechowywania produktów spożywczych?

Zamrożenie opóźnia psucie się produktów spożywczych zmniejszając aktywność enzymów uczestniczących w procesach prowadzących do zepsucia oraz zapobiega namnażaniu się w nich mikroorganizmów. Woda zawarta w produktach zamarzając tworzy drobne kryształki i staje się nieosiągalna dla bakterii, które potrzebują jej w swoich procesach metabolicznych. Jednak większość mikroorganizmów (poza pasożytami) przeżywa zamrażanie. Dlatego należy zachować ostrożność zarówno przed zamrożeniem jak i po rozmrożeniu produktu spożywczego.

Jak długo można trzymać produkty spożywcze w zamrażalniku?

W domowej zamrażarce produkty spożywcze mogą być bezpiecznie przechowywane przez 3 do 12 miesięcy bez pogorszenia ich jakości. W indywidualnych przypadkach ten okres może się różnić. Dlatego najlepiej sprawdzić informację umieszczoną na etykiecie produktu.
 

Pamiętaj:
•  Zamrażalnik należy nastawić na temperaturę
-180C lub niższą.
•  W odróżnieniu od lodówki, produkty spożywcze przechowywane w zamrażarce

    należy układać ciasno aby urządzenie pracowało sprawnie.
•  Korzystne jest zastosowanie odpowiednich opakowań, takich jak torby do

    zamrażarki lub plastikowe pojemniki, aby przechowywane produkty nie uległy

    uszkodzeniu.
•  Unikaj wkładania do zamrażalnika gorących produktów, ponieważ to powoduje

    wzrost temperatury w zamrażalniku i może uszkodzić inne produkty.
•   Przed zamrożeniem produkty powinny być schłodzone.  Upewnij się przed

    rozpoczęciem gotowania, że wyjęty z zamrażalnika produkt spożywczy

    całkowicie rozmroził się. Produkty spożywcze, które były zamrażane a

    następnie odmrażane, nie mogą być zamrażane ponownie.

 

Jak postępować z resztkami posiłków...

 

Najważniejszą sprawą jest pamiętanie, że żywność po przyrządzeniu powinna być przechowywana w lodówce lub zamrożona w ciągu dwóch godzin. Te dwie godziny obejmują okres, w którym potrawa jest już poza lodówką lub kuchenką czy piecykiem, zanim zostanie podana i okres przebywania na stole podczas posiłku. Pozostawienie żywności w temperaturze pokojowej przez ponad dwie godziny (lub jedną godzinę w upale), przyspiesza rozwój bakterii, stanowiąc zagrożenie dla zdrowia. Takiej żywności nie powinno się wykorzystywać ponownie i najbezpieczniej jest ją wyrzucić.   
Jedzenie, które stało w temperaturze pokojowej niespełna dwie godziny może być wykorzystane, jeśli było przygotowane z zachowaniem zasad higieny. Należy używać czystych naczyń, myć często ręce i nie dopuszczać aby żywność miała kontakt z nieumytymi powierzchniami.

Nigdy nie zjadajmy resztek,    co do których nie jesteśmy pewni, jak długo były przechowywane i w jakich warunkach. Również jeśli mamy wątpliwości co do wyglądu lub zapachu – bez wahania wyrzućmy taką żywność !

 

 

Europejski Tydzień Szczepień 2017

Znalezione obrazy dla zapytania europejski tydzień szczepień 2017

Europejski Tydzień Szczepień będzie obchodzony w dniach od 24 do 30 kwietnia br.

Głównym celem tej inicjatywy jest zwiększenie liczby osób zaszczepionych poprzez podniesienie wiedzy i świadomości społeczeństwa na temat znaczenia szczepień ochronnych dla zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem najbardziej wrażliwych i podatnych grup osób.

W tym roku Światowa Organizacja Zdrowia zwraca szczególną uwagę na potrzeby i korzyści wynikające ze szczepień na każdym etapie życia.

Hasło przewodnie tegorocznych obchodów to "Vaccines work" (szczepionki działają).

 

Światowy Dzień Zdrowia 2017 - Depresja - porozmawiajmy o niej

news.php?fota_big=186

Tematem przewodnim kampanii z okazji obchodów Światowego Dnia Zdrowia 2017 jest depresja.

Depresja dotyka ludzi w różnym wieku, z różnych środowisk i mieszkających we wszystkich krajach. Jest przyczyną cierpień psychicznych i negatywnie wpływa na zdolność cierpiących na depresję osób do wykonywania nawet najprostszych codziennych czynności, a niekiedy prowadzi do zniszczenia relacji z rodziną i przyjaciółmi i niezdolności do pracy zarobkowej. W najgorszym przypadku depresja może być przyczyną samobójstwa i jest drugą najczęściej występującą przyczyną zgonów w grupie osób w wieku 15-29 lat.

Ale depresji można zapobiegać i można ją leczyć. Lepsze zrozumienie tego, czym jest depresja i w jaki sposób można jej zapobiegać lub leczyć, pomoże zmniejszyć stygmatyzację związaną z tą chorobą i może zachęcić więcej osób do szukania pomocy.

Ogólnym celem jednorocznej kampanii, która rozpoczyna się 10 października 2016 czyli w Światowym Dniu Zdrowia Psychicznego jest doprowadzenie do tego, aby we wszystkich krajach więcej osób cierpiących na depresję szukało pomocy i ją otrzymało.

Mówiąc konkretnie staramy się uzyskać następujące efekty:

  • Społeczeństwo będzie więcej wiedziało o depresji, jej przyczynach i możliwych konsekwencjach, włącznie z samobójstwem oraz o tym, jaka jest lub może być dostępna pomoc w celu zapobiegania depresji lub leczenia chorujących na nią osób;
  • Osoby cierpiące na depresję będą szukały pomocy;
  • Rodziny, przyjaciele i znajomi osób zmagających się z depresją będą w stanie zapewnić im wsparcie.

Czym jest depresja?

Depresja to choroba charakteryzująca się uporczywie utrzymującym się uczuciem smutku, utratą zainteresowania czynnościami, które na ogół sprawiają chorej osobie przyjemność. Często towarzyszy jej  niezdolność do wykonywania codziennych czynności i stan ten utrzymuje się co najmniej przez okres dwóch tygodni. Ponadto u osób cierpiących na depresję występują następujące objawy: brak energii, zmiana apetytu, dłuższy lub krótszy sen, stany lękowe, trudności z koncentracją, niezdecydowanie, niepokój, poczucie bycia bezwartościowym, poczucie winy i beznadziei, myśli o samookaleczeniu lub samobójcze.

Główne założenie kampanii

Głównym założeniem kampanii jest wskazanie, jak ważne jest mówienie o depresji, ponieważ sama rozmowa o depresji stanowi istotny element procesu dochodzenia do zdrowia. Stygmatyzacja chorób psychicznych, w tym depresji, nadal dla wielu osób na całym świecie stanowi barierę uniemożliwiającą szukanie pomocy. Poruszenie tematu depresji i rozmowa z członkiem rodziny, przyjacielem lub pracownikiem opieki zdrowotnej czy też w większej grupie, na przykład w szkole, miejscu pracy czy miejscach spotkań towarzyskich albo w przestrzeni publicznej, np. w mediach informacyjnych, w blogach czy w mediach społecznościowych, pomoże przełamać stygmatyzację i w efekcie zachęci większą liczbę osób do szukania pomocy.

  Hasło

Hasło kampanii brzmi: Depresja - porozmawiajmy o niej.

Każdy może zachorować na depresję. Dlatego ta kampania adresowana jest do wszystkich, bez względu na wiek, płeć czy status społeczny. Światowa Organizacja Zdrowia postanowiła zwrócić szczególną uwagę na trzy grupy, których depresja dotyka nieproporcjonalnie częściej: młodzież nastoletnią i młodych dorosłych, kobiety w wieku rozrodczym (zwłaszcza po urodzeniu dziecka) i osoby starsze (po 60 roku życia). Materiały przygotowane z myślą o tych grupach dostępne są w zestawie materiałów kampanii.

Główne przesłanie

  • Depresja to powszechnie występujące zaburzenie psychiczne, które dotyka osoby w każdym wieku, ze wszystkich środowisk i we wszystkich krajach.
  • Ryzyko depresji wzrasta w sytuacji ubóstwa, bezrobocia, zdarzeń życiowych, takich jak śmierć bliskiej osoby czy rozpad związku, a także w przebiegu choroby fizycznej i problemów spowodowanych nadużywaniem alkoholu i przyjmowaniem narkotyków.
  • Depresja jest przyczyną cierpienia psychicznego i może wpływać na zdolność do wykonywania nawet najprostszych, codziennych czynności, niszcząc niekiedy relacje z rodziną i przyjaciółmi.
  • Nieleczona, może uniemożliwiać chorym osobom pracę lub uczestniczenie w życiu rodzinnym i społecznym.
  • W najgorszym przypadku depresja może doprowadzić do samobójstwa.
  • Depresji można skutecznie zapobiegać i można ją leczyć. Leczenie na ogół obejmuje terapię wymagającą prowadzenie rozmowy lub przyjmowania leków przeciwdepresyjnych lub połączenie obu metod. 
  • Przezwyciężenie często spotykanej stygmatyzacji depresji spowoduje, że więcej osób będzie szukało pomocy.
  • Rozmowa z osobami, którym się ufa może być pierwszym krokiem do wyjścia z depresji.

 

Źródło: who.un.org.pl

Depresja - co należy o niej wiedzieć

Znalezione obrazy dla zapytania depresja

Depresja to jedno z najczęściej występujących zaburzeń psychicznych. Depresja, smutek, przygnębienie. Tych stanów doświadczył każdy wiele raz w życiu. Czy są to objawy depresji?

Depresja - Wstęp

Smutek, przygnębienie są emocjami, których doświadcza każdy człowiek wielokrotnie w trakcie swojego życia. Ich pojawienie się nie zawsze związane jest z depresją. Rozpoznać to zaburzenie można dopiero, gdy stanom obniżonego nastroju towarzyszą dodatkowo inne objawy m.in. poczucie braku energii, niemożność przeżywania radości, niska ocena własnej wartości oraz gdy trwają odpowiednio długo, tzn. ponad 2 tygodnie.


Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych w rozdziale F „Zaburzenia psychiczne i zachowania” szczegółowo opisuje jakościowo i ilościowo objawy, które są wystarczające do rozpoznania depresji. W praktyce lekarskiej zaburzenie to jest jednym z najczęściej występujących schorzeń psychicznych. Badania epidemiologiczne prowadzone na całym świecie wskazują, że w ciągu całego życia na depresję choruje ok. 17% populacji ogólnej. Wśród osób zgłaszających się do lekarza pierwszego kontaktu 12-25% cierpi z powodu depresji, z czego połowa spełnia kryteria depresji umiarkowanej lub ciężkiej.


Stwierdzono ponadto, że u połowy chorych na depresję i leczących się u lekarzy ogólnych choroba ta nie zostaje nigdy zdiagnozowana.
Rozpoznanie powinien postawić lekarz, gdyż tylko on posiada odpowiednią wiedzę i doświadczenie do rozpoznania i oceny nasilenia poszczególnych objawów.
Idąc do psychiatry nie trzeba posiadać skierowania od lekarza rodzinnego. Można korzystać z pomocy takiego specjalisty poza miejscem swojego zamieszkania. Ważne jest jedynie to, aby lekarz miał podpisaną umowę z odpowiednią kasą chorych.

Przyczyny depresji

Depresję na poziomie molekularnym wywołują zaburzenia funkcjonowania przekaźników synaptycznych, głównie serotoniny i noradrenaliny.
Depresja częściej występuje u osób predysponowanych, tzn. takich u których w rodzinie występowały tego typu zaburzenia. Czym bliższe pokrewieństwo tym większa szansa na ujawnienie się choroby. Do wystąpienia depresji mogą przyczynić się także cechy nabyte w środowisku rodzinnym oraz utrwalone cechy osobowości.


Może występować w każdym wieku, jednak najbardziej narażone są osoby w okresie przekwitania (meno i andropauza) i w podeszłym wieku.
Depresja sezonowa pojawia się w okresach przesileń letniego i zimowego, gdy następuje szybsza zmiana długości dnia.

 

Depresja może wystąpić jako:

 

  • schorzenie pierwotne, w przebiegu choroby afektywnej jedno lub dwubiegunowej,
  • zaburzenie wtórne do występującej choroby somatycznej lub jej terapii,
  • wtórnie do zaburzeń lękowych i adaptacyjnych oraz powodowanych przez przewlekły stres.

Rzadko udaje się zakwalifikować występującą w konkretnym przypadku depresję ściśle do jednej z powyższych grup. Np. u osoby predysponowanej, u której na tą chorobę cierpieli matka i brat, depresja może ujawnić się po wydarzeniu traumatycznym, np. zwolnieniu lub zmianie stanowiska pracy.

Objawy depresji

 

Osoba cierpiąca na depresję jest smutna, nie jest w stanie wykrzesać z siebie energii do działania. A nawet jeśli potrafi, to robi to z dużym wysiłkiem. Zmusza się do wszystkiego. Nie umie się skoncentrować na wykonywanych czynnościach, co powoduje częste skargi na osłabioną pamięć. Podaje poczucie niskiej wartości, czuje się niepotrzebna. Czarno widzi swoją przyszłość. Może oskarżać się o niepowodzenia własne lub z osób z otoczenia. W stanach najgłębszego obniżenia nastroju może dojść wręcz do pojawienia się myśli i tendencji samobójczych. W najcięższych stanach mogą występować urojenia depresyjne (nie mające podstaw przekonania o grzeszności i karze), omamy węchowe (odczuwanie „zapachu” zgnilizny, śmierci).

Złe samopoczucie występuje szczególnie rano. Po południu może ulec nieznacznej poprawie.Często w depresji występują zaburzenia snuOsoba chora budzi się wcześnie rano i nie potrafi już zasnąć. Brak apetytu powoduje spadek masy ciała. Depresja maskowana jest stanem, w którym w obrazie chorobowym dominują objawy somatyczne.

 

Pacjent nie podaje obniżonego nastroju jako skargi głównej. Zgłasza dyskomfort w klatce piersiowej, zaburzenia ze strony układu pokarmowego, bóle głowy, pleców, zaburzenia miesiączkowania czy bezsenność. Zwykle prowadzona diagnostyka nie potwierdza tła somatycznego, a próby leczenia objawów nie przynoszą rezultatów. Skuteczna jest za to terapia przeciwdepresyjna. Depresja może wystąpić jako epizod i zakończyć się wyleczeniem. Może też przejść w zaburzenia nawracające, z okresowo powracającymi objawami choroby.

Dlaczego depresję należy leczyć (czyli skorzystać z pomocy psychiatry)

  • depresja jest ogromnym obciążeniem dla pacjenta,
  • znacznie ogranicza jego zdolność do pracy i nauki,
  • negatywnie wpływa na przebieg innych schorzeń,
  • istnieje realne ryzyko popełnienia samobójstwa.

Postępowanie

W leczeniu depresji stosowana jest terapia biologiczna (głównie leki) oraz pomoc psychologiczna (psychoterapia).
Największą skuteczność osiąga się przy zastosowaniu obydwu metod jednocześnie. Wspomagającą metodą leczenia zaburzeń depresyjnych jest światłoterapia.

Leki

W chwili obecnej w Polsce zarejestrowanych jest kilkadziesiąt leków przeciwdepresyjnych. Różnią się one nie tylko budową chemiczną, ale także profilem i siłą działania oraz bezpieczeństwem ich stosowania w konkretnym przypadku. Decyzję o zastosowaniu danego środka może podjąć tylko lekarz, najlepiej psychiatra. Specjaliści z tej dziedziny mają największe doświadczenie i wiedzę w zakresie działania tej grupy leków, wskazań czy ewentualnych interakcji z innymi farmaceutykami.

Ważne:

  • Efekty stosowania leków przeciwdepresyjnych widoczne są zwykle po 2, 3 lub nawet 4 tygodniach zażywania pełnej dawki terapeutycznej. Do tego czasu może nie być widocznej żadnej poprawy,
  • Po uzyskaniu poprawy należy przyjmować lek zgodnie z zaleceniami lekarza (zwykle przynajmniej 3-6 miesięcy),
  • Stosowanie niskich dawek lub nieregularne zażywanie leków nie leczy depresji,
  • Zbyt duże dawki mogą być niebezpieczne dla życia,
  • Leki przeciwdepresyjne nie uzależniają,
  • Leki uspokajająco-nasenne (benzodiazepiny, np. relanium, lorafen) nie działają przeciwdepresyjnie. Są stosowane wspomagająco. Dają efekt jedynie objawowy, zmniejszając niepokój, uczucie napięcia czy poprawiając sen. Nie mogą być stosowanie przewlekle. Regularne ich używanie przez okres dłuższy niż 4-5 tygodni może doprowadzić do uzależnienia,
  • W trakcie stosowania leków przeciwdepresyjnych może wystąpić zmniejszenie szybkości reakcji. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność przy prowadzeniu pojazdów i obsługiwaniu urządzeń mechanicznych w ruchu. Warto przedyskutować ten problem z lekarzem prowadzącym w celu ustalenia optymalnego rozkładu dawek leku w ciągu dnia.

Pomoc psychologiczna

Zwykle podstawowym sposobem leczenia w depresji jest farmakoterapia. Jednak pacjent powinien uzyskać wystarczające informacje o chorobie, zastosowanym leczeniu, rokowaniu i ryzyku związanym z konkretnym sposobem terapii. Ma do tego prawo i powinien je egzekwować.

 

Istota i przebieg depresji są znane od starożytności. Jest to choroba uleczalna, nawet jeśli pacjent odczuwa całkowity brak nadziei i ma poczucie bezsensu dalszej egzystencji.
Czasem tylko powrót do zdrowia zajmuje trochę więcej czasu. Leczenie depresji można porównać do gojenia się złamanej kończyny. Ręka nie będzie sprawna zaraz po założeniu gipsu. Kość potrzebuje kilku tygodni aby dobrze się zrosła i odzyskała pierwotną sprawność. W tym czasie jest niepełnosprawna, może boleć, drętwieć.

 

Podobnie w depresji. Efekty leczenia nie przychodzą od razu. Trzeba na nie poczekać. Czasem nawet kilka tygodni. Niekiedy konieczna jest zmiana leku na inny, dołączenie leków dodatkowych lub zastosowanie metod wspomagających. Po ustąpieniu choroby następuje powrót do stanu przed pojawieniem się pierwszych objawów. Możliwy jest powrót do pracy czy nauki. Niekiedy lekarz zaleca zażywanie leków przez dłuższy czas. Ma to na celu utrwalenie uzyskanego efektu.

Psychoterapia depresji

 

W niektórych przypadkach konieczne jest zastosowanie profesjonalnej psychoterapii prowadzonej przez wykwalifikowanych specjalistów. Jest kilka metod, które można zastosować w terapii depresji. Wybór konkretnego sposobu jest indywidualny, w zależności od stanu pacjenta.

Psychoterapia dynamiczna

Dążenie od ujawnienia przyczyn konfliku wewnątrzpsychicznego i odtworzenia w jaki sposób wpłynął na powstanie choroby.

Psychoterapia poznawczo-behawioralna

Zmiana schematu procesów myślowych szczególnie w sytuacjach, w których pacjent sobie nie radzi. Dochodzi ponadto do korekty zachowania w konkretnych okolicznościach.

Dodatkowe uwagi do rodziny osoby cierpiącej na depresję:

  • pacjent nie symuluje, jest naprawdę chory,
  • może nie być w stanie wykonywać części swoich obowiązków domowych i zawodowych,
  • nie należy go za to krytykować, a przeciwnie wspomóc,
  • cel leczenia to ustąpienie choroby i powrót pacjenta do poprzedniego funkcjonowania,
  • leczenie wymaga aktywnego udziału pacjenta i jego zgody,
  • jednak w sytuacjach skrajnych (zapowiedzi lub próba samobójcza) można chorego diagnozować i leczyć bez jego zgody (zgodnie z zapisami Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego).

Żródło: www.psychiatria.pl

Akcja "spoKREWnieni służbą"

images?q=tbn:ANd9GcQMsLoG0uB4TyP99R4YDFg
W środę 1 marca w Bydgoszczy, na parkingu przed budynkiem Kujawsko - Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego (od strony ul. Jagiellońskiej) - pod patronatem ministra spraw wewnętrznych i administracji oraz hasłem "spoKREWnieni służbą" - rozpoczyna się akcja honorowego oddawania krwi. Wszystkich chętnych wraz z dokumentem tożsamości zapraszamy do ambulansu Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Bydgoszczy, który będzie do dyspozycji od godz. 9.00 do 13.00.
Data została wybrana nieprzypadkowo. To Narodowy Dzień Pamięci "Żołnierzy Wyklętych". Święto państwowe ustanowione w 2011 r., na cześć żołnierzy zbrojnego podziemia antykomunistycznego, którzy przelewali krew w obronie Niepodległości Polski, stawiając opór sowietyzacji i podporządkowaniu Ojczyzny Związkowi Radzieckiemu.
Ich ofiarna walka była bezcenna dla podtrzymania dążeń niepodległościowych wśród Polaków. W tym dniu chcemy złożyć im hołd - oddając krew potrzebującym: chorym i ofiarom wypadków.
Pamiętajmy o tym, że nasza krew jest dla nich także bezcennym, często jedynym ratującym zdrowie i życie, darem!
 
 
Źródło: www.zdrowie.bydgoszcz.uw.gov.pl

Akcja "Polscy okuliści kontra jaskra"

images?q=tbn:ANd9GcSGkPNaLn2anRiOjf5JsvJ

Jaskra to grupa chorób oczu, które powodując uszkodzenie nerwu wzrokowego, stopniowo pogarszają wzrok, a w rezultacie prowadzą do ślepoty.  Nerw wzrokowy pełni funkcję bezpośredniego łącznika między okiem a mózgiem, kiedy w wyniku jaskry ulega zniszczeniu, pole widzenia stopniowo  zawęża się. Choroba niestety atakuje nie dając początkowo żadnych objawów, rozwijając się latami potrafi uszkodzić wzrok pacjenta nawet w 40 procentach, zanim zacznie on w ogóle zauważać problem. Dlatego właśnie powszechnie nazywana jest „podstępnym złodziejem wzroku”

Jaskra jest drugą najczęstszą przyczyną ślepoty na świecie. Szacuje się, że była powodem utraty wzroku u około 8,4 miliona ludzi, a do 2020 roku liczba ta może wzrosnąć nawet do 11,2 milionów. Jej powolny i nie dający żadnych objawów rozwój sprawia, że we wczesnej fazie niezauważalna jest nawet dla 50 % chorych zamieszkujących kraje rozwinięte, znacznie gorzej jest w krajach słabo rozwiniętych gdzie odsetek osób nieświadomych, postępującej już choroby może sięgać nawet 90%.

W Polsce zdiagnozowaną jaskrę ma około 400 tysięcy osób, ocenia się jednak że chorych może być nawet około 800 tysięcy. Słaba wykrywalność sprawia natomiast, że bardzo często do lekarzy trafiają pacjenci z chorobą w znacznym stopniu zaawansowania, kiedy uratowanie wzroku jest już praktycznie niemożliwe. I choć dotyka ona najczęściej osób starszych (po 60 roku życia ryzyko wystąpienia jaskry wzrasta aż sześciokrotnie), sporą grupę pacjentów stanowią jednak ludzie młodzi.

W związku ze zbliżającym Światowym Tygodniem Jaskry (12.03.-18.03.2017 r.) Polskie Towarzystwo Okulistyczne i Sekcję Jaskry PTO informuje o  akcji „Polscy okuliści kontra jaskra”, która odbędzie się 18 marca 2017 r. (sobota). Tego dnia od godziny 9-tej do godziny 15-tej poradnie okulistyczne przykliniczne i przyszpitalne w całym kraju, które przystąpią do akcji będą wykonywały badania przesiewowe w kierunku jaskry. Z badań skorzystać będą mogli wszyscy Ci, którzy nie odwiedzili okulisty, co najmniej przez rok i nie chorują na jaskrę.
 
Listę poradni zostanie umieszczona na stronie głównej Polskiego Towarzystwa Okulistycznego – www.pto.com.pl do dnia 28.02.2017 r. 
 
Źródło: www.e-medycyna.pl; www.zdrowie.bydgoszcz.uw.gov.pl

18 listopada - Europejski Dzień Wiedzy o Antybiotykach

EAADlogo_Polskie.giflogoNPOA.gif

Już po raz dziewiąty, 18 listopada Europa obchodzi Dzień Wiedzy o Antybiotykach (EDWA). Został on ustanowiony w 2008 roku przez Komisję Europejską na wniosek Europejskiego Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób.

Celem Europejskiego Dnia Wiedzy o Antybiotykach jest zwrócenie uwagi i podniesienie świadomości zarówno społeczeństwa, polityków jak i profesjonalistów medycznych na temat niezwykle groźnego zjawiska w obszarze zdrowia publicznego, jakim jest narastająca i szybko rozprzestrzeniająca się oporność na antybiotyki wśród drobnoustrojów wywołujących najważniejsze i najpowszechniejsze zakażenia u człowieka. Konsekwencją tego zjawiska jest ograniczenie możliwości skutecznego leczenia infekcji, a więc zwiększająca się zachorowalność i śmiertelność z powodu zakażeń. Narastająca oporność jest tym bardziej niebezpieczna, bowiem jednocześnie zmniejszyło się zainteresowanie firm farmaceutycznych poszukiwaniem nowych leków przeciwdrobnoustrojowych. W ostatnich dwudziestu latach wprowadzono jedynie dwa nowe antybiotyki i to o bardzo wąskich wskazaniach. Dlatego jedynym wyjściem na dzień bieżący jest racjonalna antybiotykoterapia i stosowanie antybiotyków jedynie tam, gdzie mogą one naprawdę przynieść korzyść.

W 2015 r. głównym tematem Europejskiego Dnia Wiedzy o Antybiotykach, w dalszym ciągu będzie propagowanie racjonalnego stosowania antybiotyków zarówno wśród społeczeństwa jak i profesjonalistów medycznych. Ponadto zostanie szczególnie mocno podkreślony problem niebezpieczeństwa samoleczenia antybiotykami.

NA CZYM POLEGA PROBLEM

Bakterie oporne na antybiotyki są stałym problemem występującym w szpitalach w całej Europie.

  • Występowanie bakterii opornych na antybiotyki stało się codziennym problemem szpitali w całej Europie.
  • Niewłaściwe stosowanie antybiotyków może powodować infekcję bądź kolonizację pacjentów bakteriami opornymi na antybiotyki, takimi jak: Staphylococcus aureus (MRSA) opornymi na meticylinę, enterokokami (VRE) wankomycynoopornymi oraz wieloopornymi pałeczkami Gram-ujemnymi.
  • Niewłaściwe stosowanie antybiotyków wiąże się z podwyższoną częstością pojawiania się zakażeń Clostridium difficile.
  • Występowanie, selekcja oraz rozprzestrzenianie opornych bakterii stanowi zagrożenie bezpieczeństwa pacjentów w szpitalach:
    • Zakażenia wywołane bakteriami opornymi na antybiotyki powodują wzrost zachorowalności i śmiertelności pacjentów jak również wydłużenie okresu hospitalizacji.
    • Oporność na antybiotyki często prowadzi do opóźnienia włączania właściwej terapii antybiotykowej.
    • Niewłaściwa bądź opóźniona terapia antybiotykowa u pacjentów z ciężkimi zakażeniami wiąże się z gorszymi wynikami leczenia oraz niejednokrotnie śmiercią pacjenta.
    • Liczba antybiotyków będących w badaniach klinicznych jest niewielka i, jeśli oporność na antybiotyki będzie nadal wzrastać, nie będzie antybiotyków gwarantujących efektywną terapię.


W jaki sposób stosowanie antybiotyków wiąże się z powyższym problemem?

  • Pacjenci hospitalizowani z dużym prawdopodobieństwem zostaną poddani terapii antybiotykowej, która w 50% przypadków może być nieskuteczna.
  • Niewłaściwe stosowanie antybiotyków w szpitalach jest jednym z głównych czynników, powodujących powstawanie oporności na antybiotyki.
  • Niewłaściwe stosowanie antybiotyków może przejawiać się w następujących działalniach:
    • Gdy antybiotyki przepisywane są na wyrost;
    • Gdy terapia antybiotykowa włączana jest zbyt późno u poważnie chorych pacjentów;
    • Gdy spektrum terapii antybiotykowej jest zbyt wąskie bądź zbyt szerokie;
    • Gdy dawka antybiotyku jest zbyt niska bądź zbyt wysoka w porównaniu z dawką właściwą dla danego pacjenta;
    • Gdy trwanie terapii antybiotykowej jest zbyt krótkie bądź zbyt długie;
    • Gdy terapia antybiotykowa nie zmienia się na celowaną wraz z dostępnością wyniku badania mikrobiologicznego.
DLACZEGO NALEŻY PROPAGOWAĆ ROZWAŻNE STOSOWANIE ANTYBIOTYKÓW
  • Rozważne stosowanie antybiotyków może zapobiegać występowaniu oraz selekcji bakterii opornych na antybiotyki.
  • Zmniejszenie zużycia antybiotyków prowadzi do ograniczenia zakażeń Clostridium difficile.

W jaki sposób promować rozważne stosowanie antybiotyków?
Wielorakie strategie takie jak edukacja, stosowanie rekomendacji terapeutycznych opartych na faktach naukowych (EBM) i polityki antybiotykowe, konsultowanie lekarzy specjalistów chorób zakaźnych, mikrobiologów lub farmaceutów, mogą skutkować prowadzeniu lepszej terapii antybiotykowej a tym samym zmniejszeniem oporności na antybiotyki.
  • Monitorowanie oporności na antybiotyki oraz ich zużycia w szpitalach dostarczyło pożytecznych informacji przydatnych w empirycznej terapii antybiotykowej u ciężko chorych pacjentów.
  • Właściwa profilaktyka antybiotykowa w chirurgii (odpowiedni czas rozpoczęcia oraz trwania kuracji) wiąże się z niższym ryzykiem zakażeń ran pooperacyjnych oraz niższym ryzykiem pojawienia się bakterii opornych na antybiotyki.
  • Badania wskazują, iż w niektórych przypadkach można zalecić krótszy czas leczenia bez wpływu na wynik leczenia, co również wpływa na niższą frekwencję oporności na antybiotyki.
  • Pobieranie próbek mikrobiologicznych przed rozpoczęciem empirycznej terapii antybiotykowej, monitorowanie wyników posiewów oraz uaktualnianie leczenia antybiotykami w oparciu o wyniki badań stanowią czynniki zmniejszające nadmierne i niewłaściwe stosowanie antybiotyków.

Żródło:www.antybiotyki.edu.pl

Światowy Dzień bez Papierosa

 

papierosy

 

 

 

17 listopada obchodzony jest Światowy Dzień Rzucania Palenia połączony z ogólnopolską akcją  „Rzuć Palenie Razem z Nami” inicjowaną przez Fundację „Promocja Zdrowia ”  przy Instytucie Onkologii w Warszawie.

Pomysł zrodził się w USA w Kalifornii, gdzie w 1974 roku zachęcono ponad milion palaczy do odstawienia papierosów na jeden dzień. Na całym świecie tytoń zabija ponad 5 milionów osób każdego roku – w tym ponad 600 tysięcy osób, które palą biernie, wdychając dym osób palących w najbliższym otoczeniu. Głównym problemem związanym z rzucaniem palenia jest fakt, iż papierosy zabijają powoli – palacz może nie odczuwać skutków swojego nałogu przez wiele lat. Niestety, kiedy już się pojawią, często bywa za późno.

Dym tytoniowy składa się z prawie 4.000 związków chemicznych, z tego ponad 40 to substancje rakotwórcze. Ich działanie nie jest ograniczone jedynie do palaczy tytoniu, ale także dotyczy wszystkich tych osób, które przebywają w pomieszczeniach, gdzie występuje dym tytoniowy.

Oto przykłady niektórych substancji występujących w dymie tytoniowym:

  • aceton - rozpuszczalnik, składnik farb i lakierów,
  • amoniak - stosowany w chłodnictwie, składnik nawozów mineralnych,
  • arsen - stosowany jako popularna trutka na szczury i inne gryzonie,
  • benzopiren - związek o właściwościach rakotwórczych, wykorzystywany w przemyśle chemicznym,
  • butan - gaz pędny, używany do wyrobu benzyny,
  • chlorek winylu - związek używany np. do produkcji plastiku posiadający właściwości rakotwórcze,
  • ciała smołowate - są odpowiedzialne za powstawanie nowotworów złośliwych u człowieka,
  • cyjanowodór - kwas pruski, gaz używany przez hitlerowców w komorach gazowych do masowego ludobójstwa,
  • DDT - insektycyd polichorowy,
  • dibenzoakrydyna - używana przy produkcji barwników,
  • dimetylonitrozoamina - związek wykorzystywany w przemyśle chemicznym,
  • fenole - niszczą rzęski nabłonka wyściełającego oskrzela,
  • formaldehyd - związek stosowany m.in. do konserwacji preparatów biologicznych,
  • kadm - silnie trujący metal o właściwościach rakotwórczych,
  • metanol - silne trujący związek chemiczny, używany do produkcji benzyn silnikowych,
  • naftyloamina - wchodzi w skład barwników, używanych w przemyśle drukarskim,
  • nikotyna - działa obkurczająco na ściany naczyń krwionośnych (w tym także naczyń wieńcowych zaopatrujących serce), zwiększa ciśnienie krwi, jest odpowiedzialna za niefizjologiczne przyspieszenie akcji serca oraz zaburzenia jego rytmu, wpływa również negatywnie na gen p53, który powstrzymuje niekontrolowany rozwój komórek, czyli powstawanie nowotworów,
  • piren - związek używany w syntezie organicznej,
  • polon – pierwiastek radioaktywny,
  • tlenek węgla (czad, CO) - zmniejszając zawartość tlenu we krwi, w znaczny sposób utrudnia pracę serca i dotarcie tlenu do różnych części i narządów organizmu człowieka,
  • toluidyna - stosowana w syntezie chemicznej,
  • uretan - związek o właściwościach rakotwórczych.

Zanim powstanie papieros, do tytoniu dodaje się wiele aromatów, a także substancji konserwujących, często o nieznanym, utajnionym przez producentów składzie chemicznym. Na przykład specjalne sole powodują, że papieros stale się tli, amoniak zmieniając pH biologicznie uaktywnia nikotynę, cukier i lukrecja poprawiają smak, a gliceryna dłużej zachowuje świeżość tytoniu.

Choroby mające istotny związek z paleniem tytoniu:

  •     nowotwory złośliwe: płuc, wargi, języka, jamy ustnej, przełyku, krtani, pęcherza moczowego, nerki, trzustki
  •     choroby układu sercowo-naczyniowego: choroba niedokrwienna serca, zawał serca, miażdżyca naczyń krwionośnych, nadciśnienie tętnicze
  •     choroby układu oddechowego: przewlekłe zapalenie oskrzeli, gruźlica
  •     choroby układu nerwowego: udar mózgu
  •     choroby układu pokarmowego: wrzody żołądka oraz dwunastnicy, przepukliny jelitowe


Wdychanie dymu tytoniowego, czyli bierne palenie, jest równie niebezpieczne jak samo palenie. Boczny strumień dymu tytoniowego zawiera 35 razy więcej dwutlenku węgla i 4 razy więcej nikotyny niż dym wdychany przez aktywnych palaczy. Specjaliści odnotowują wiele przypadków zachorowań na choroby odtytoniowe wśród osób, które nigdy nie paliły tytoniu. Wdychanie bocznego strumienia dymu tytoniowego (ulatniającego się z papierosa) lub dymu wydychanego przez palaczy, zwiększa ryzyko wystąpienia raka płuc i chorób serca (np. choroby niedokrwiennej serca) u osób niepalących.
Boczny strumień dymu tytoniowego zawiera także wiele substancji alergizujących, powodujących łzawienie oczu, podrażnienie błony śluzowej nosa, kaszel, nawracające zakażenia układu oddechowego, a także uczulenia i w konsekwencji astmę.
Bierne palenie niesie więc za sobą identyczne skutki zdrowotne, co aktywne palenie papierosów. Powoduje nieżyt oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie migdałków podniebiennych, zapalenie zatok obocznych nosa, wysiękowe zapalenie ucha, obturacyjne zapalenie oskrzeli i astmę oskrzelową.

Dlaczego rzucenie palenia jest takie trudne?


1.    Nawet osobom, które mają silną motywację, trudno jest zerwać z paleniem, ponieważ zawarta w tytoniu nikotyna mocno uzależnia. Nikotyna w przeciwieństwie do heroiny czy kokainy, nie wywołuje widocznego odurzenia, toteż łatwo zlekceważyć jej siłę działania.
2.    Palenie jest czynnością nawykową. Oprócz tego, że palacze są uzależnieni od nikotyny, często mają swój utarty, wielokrotnie powtarzany nawyk postępowania.
3.    Palenie jest nieodłącznym elementem codziennego życia. Potwierdza to fakt, iż przemysł tytoniowy wydaje rocznie prawie 6 mld dolarów na kampanie reklamowe papierosów.
4.    Wyroby tytoniowe są sprzedawane legalnie i niemal wszędzie dostępne. Większość z nas jest stale narażona na kontakt z jakimś palaczem. Od tych wpływów nie sposób się odizolować.

Główne objawy towarzyszące rzucaniu palenia


Rozdrażnienie, niepokój, depresja. Uświadom sobie, że wszystkie te objawy są przejściowe i żaden z nich nie stanowi zagrożenia dla życia, w przeciwieństwie do kontynuowania palenia!

 
Rzucamy palenie, czyli 15 sposobów
na przetrwanie trudnych chwil:


1.    W ciągu pierwszych dni po rzuceniu palenia staraj się spędzać jak najwięcej wolnego czasu w miejscach, gdzie palenie jest zabronione.
2.    Pij duże ilości wody (niegazowanej) i soków owocowych.
3.    Staraj się unikać alkoholu i innych rzeczy, związanych często z paleniem papierosów.
4.    Jeśli nie wiesz, co robić z rękami, naucz się zajmować ręce innymi przedmiotami.
5.    Jeśli brakuje Ci trzymania czegoś w ustach, spróbuj żuć gumę lub ssać cukierki.
6.    Śpij długo.
7.    Stosuj właściwą dietę. Przynajmniej przez 6 miesięcy ogranicz spożycie mięsa, tłuszczów zwierzęcych, cukru, mocnej kawy i piwa.
8.    Uprawiaj sport.
9.    Przebywaj dużo na świeżym powietrzu.
10.  Unikaj przemęczenia.
11.  Rozmawiaj o swoim sukcesie (kłopotach) z rodziną, przyjaciółmi.
12.  Unikaj spotkań z palącymi osobami.
13.  Wierz, że uwolnisz się od nałogu.
14.  Bądź w kontakcie z osobą, która chce i może Ci pomóc.
15.  Staraj się być zajęty, pracuj intensywnie, ale w zorganizowany sposób
.

 

Nigdy nie jest za późno, aby rzucić palenie!
Rzuć palenie razem z nami ! Potrzebujesz wsparcia?
Zadzwoń do Telefonicznej Poradni Pomocy Palącym
tel. 0-801 108 108

Zbierajmy grzyby z rozwagą

Zatrucia grzybami

Polska jest krajem o szczególnie dużej liczbie zatruć grzybami, co wynika zapewne z powszechności zbierania ich w środowisku naturalnym. W krajach zachodnich, gdzie grzyby są raczej kupowane w sklepach a nie samodzielnie zbierane, przypadki zatruć są rzadkie.
Zatrucia grzybami należą do zatruć pokarmowych. W naszych lasach rośnie wiele grzybów o różnej toksyczności. Większość grzybów najbardziej niebezpiecznych, śmiertelnie trujących, posiada po spodniej strome kapelusza blaszki. Należą do nich muchomory, a wśród nich najgroźniejszy muchomor sromotnikowy.

Muchomora sromotnikowego łatwo można pomylić z zielono zabarwionym gołąbkiem, gąską zieloną, czubajką kanią. Muchomora wiosennego i jadowitego zbieracze mylą z młodymi dziko rosnącymi pieczarkami.
Do grzybów powodujących śmiertelne zatrucia w wyniku uszkodzenia wątroby nerek i nadnerczy należy zasłonak rudy i piestrzenica kasztanowata. Takie gatunki jak: strzępiaki czernidlaki, lejkówki, muchomory czerwone i plamiste zawierają trucizny, które atakują system nerwowy. Do tej grupy zalicza się też olszówkę, która zawiera w sobie truciznę rozpuszczalną w wodzie.
Obgotowanie zmniejsza, lecz nie likwiduje właściwości trujących, a objawy inne niż gastryczne nie są kojarzone ze spożyciem olszówki.

Inna grupa grzybów, która powoduje zatrucia objawiające się biegunkami i wymiotami prowadzącymi do odwodnienia organizmu to: niektóre czubajki, gołąbki, mleczaje, gąski, a także muchomor cytrynowy, wieruszka ciemna, pieczarka żółtawa, maślanka wiązkowa i ceglasta.

Pamiętajmy, że nie tylko grzyby trujące mogą być przyczyną poważnych kłopotów zdrowotnych. Zebrane grzyby jadalne pozostawione w warunkach sprzyjających rozwojowi drobnoustrojów mogą być również czynnikiem wywołującym zatrucia bakteryjne.

Należy unikać podawania potraw z grzybów dzieciom osobom starszym i chorym. Grzyby zawierają dużo substancji chitynowych, co powoduje, że nawet gatunki jadalne są ciężkostrawne.

W obrębie grupy grzybów, które po spodniej stronie kapelusza posiadają rurki, przypominające gąbkę spotyka się grzyby trujące takie, jak: borowik purpurowy, borowik grubotrzonowy, borowik szatański (rzadko spotykany w Polsce). Goryczak żółciowy (niepoprawnie nazywany szatanem) nie posiada właściwości trujących, jest jedynie gorzki i dlatego nie nadaje się do spożycia.

PAMIĘTAJ! Związki trujące zawarte w grzybach, nie są wykrywane żadnymi sposobami domowymi. Należy zbierać tylko dobrze znane gatunki grzybów pamiętając, ze wiele z trujących jest bardzo podobnych do jadalnych, i tylko dobra znajomość cech charakterystycznych dla danego gatunku pozwala uniknąć tragicznej pomyłki!!!

Nie wolno zbierać grzybów małych, ukrytych w ściółce, u których nie można dostrzec charaktery stycznych cech gatunkowych.

Zatrucia dzieli się na cztery zespoły różniące się okresem bezobjawowym, objawami, metodami rozpoznania i leczenia:

•    zespół faloidynowy: zespół wątrobowo-nerkowy, toksyny uszkadzające głównie narządy miąższowe (nefrotoksyczne i hepatotoksyczne), okres utajenia 5-48 h, po spożyciu muchomora sromotnikowego, jadowitego, wiosennego, piestrzenicy kasztanowatej, zasłonka rudego,
•    zespół muchomora plamistego: wywołujące głównie objawy neurologiczne i psychiczne, okres utajenia 1-2 h, spowodowany spożyciem muchomora plamistego lub muchomora czerwonego,
•    zespół muskarynowy: wywołujące głównie objawy neurologiczne i psychiczne, okres utajenia z reguły 1-2 h, wskutek spożyciu lejkówki, strzępiaka, gołąbka wymiotnego, gołąbka krowiego, wieruszka ciemnego, borowika szatańskiego,
•    zespół żołądkowo-jelitowy: toksyny wywołujące głównie objawy żołądkowo-jelitowe, okres utajenia 0,5-2 h, po spożyciu wieruszki ciemnej, gąski tygrysowatej, mleczaja wełnianki, tęgoskóra pospolitego, borowika szatańskiego.

Objawy zatrucia zależą od rodzaju spożytego grzyba: 

•    zespół faloidynowy: wymioty, wodniste wypróżnienia, bóle kolkowe bolesne parcie na stolec, kurcze łydek; po 3-4 dniach może dojść do rozwoju ostrego uszkodzenia wątroby z żółtaczką, skazą krwotoczną, śpiączką, drgawkami,
•    zespół muchomora plamistego: suchość w ustach, zaburzenia mowy, światłowstręt, zaburzenia widzenia, nudności, bóle brzucha, pobudzenie i zaburzenia ruchowe chodu, dezorientacja, omamy wzrokowe i słuchowe, drżenie mięśni,
•    zespół muskarynowy: po około 2 godzinach: ślinotok, nadmierne pocenie się, kolki jelitowe, wzdęcia, biegunka, nudności, wymioty, zwolnienie akcji serca, spadek ciśnienia krwi, zwężenie źrenic, światłowstręt, niekiedy ataki furii i wyzwolenie prymitywnych zachowań, brak samokontroli i samokrytycyzmu, potem silna depresja,
•    zespół żołądkowo-jelitowy: ból brzucha, ślinotok, nudności, wymioty, biegunka, bóle głowy.

Zatrucia grzybami możesz uniknąć, jeżeli:

•    Zachowasz rozwagę i będziesz zbierał tylko gatunki dobrze ci znane.
•    Ze ściółki będziesz wyjmował cale owocniki, zwracając również
uwagę na trzon, który zawiera ważne charakterystyczne cechy umożliwiające odróżnienie gatunków trujących od jadalnych.
•    Przy zbieraniu grzybów obejrzysz dokładnie cały owocnik i ustalisz
przynależność gatunkową grzyba, a w przypadku wątpliwych danych okaz
wyrzucisz.
•    Nie będziesz zbierał owocników małych, u których nie wykształciły się jeszcze cechy danego gatunku.
•    Będziesz pamiętał, że większość grzybów trujących to grzyby blaszkowe, a muchomory mają blaszki białe.
•    Nie będziesz zbierał olszówek i innych grzybów szkodliwych dla zdrowia, powodujących zaburzenia żołądkowo- jelitowe.
•    Nie będziesz przechowywał potraw z grzybów nawet w lodówce,
pamiętając, że psują się one łatwo i szybko i powstają w nich substancje trujące.


Żródło: www.linemed.pl; www.odżywianie.info.pl

Nie daj się grypie
 
Nie daj się grypie!
 
Jesień i zima to okres wzmożonych zachorowań na choroby górnych dróg oddechowych. Zachorowania mogą być wywoływane przez ponad 200 różnych gatunków wirusów. Najczęstszą przyczyną zachorowań są wirus grypy typu A i B, wirus RS oraz wirusy paragrypy. W porównaniu z zachorowaniami wywołanymi innymi wirusami, zachorowania na grypę mogą wywoływać poważne powikłania, równocześnie jednak dostępne są skuteczne szczepienia ochronne przeciw grypie.

W Polsce sezon wzmożonych zachorowań na grypę trwa od października do kwietnia następnego roku, przy czym szczyt zachorowań przypada między styczniem a marcem. Rejestruje się wtedy od kilkuset do kilku milionów zachorowań na grypę i choroby grypopodobne.
Grypa przenosi się z osoby na osobę drogą kropelkową podczas kichania, kaszlu lub w wyniku bezpośredniego kontaktu ze świeżą wydzieliną z dróg oddechowych zakażonych osób.
Objawy grypy są niecharakterystyczne, lecz najczęstsze jest gwałtowne wystąpienie:
  • objawów ogólnych – wysokiej gorączki, dreszczy, bólów mięśni, bólów głowy (najczęściej okolicy czołowej i zagałkowy), uczucia rozbicia i osłabienia, złego ogólnego samopoczucia;
  • objawów ze strony układu oddechowego - suchego kaszlu, bólu gardła i nieżytu nosa (zwykle o niedużym nasileniu).

U małych dzieci obraz kliniczny może być całkowicie niecharakterystyczny - obejmować zmienione zachowanie dziecka, senność lub rozdrażnienie, brak apetytu, wymioty.
Choroba zwykle ustępuje samoistnie po 3-7 dniach, ale kaszel, zmęczenie i uczucie rozbicia mogą się utrzymywać do ok. 2 tyg. Najczęstsze powikłania grypy to zapalenia ucha środkowego oraz angina paciorkowcowa. Grypa może prowadzić również do ciężkich powikłań - najczęstsze to zapalenie płuc, do rzadszych należą zapalenie mięśnia sercowego, mózgu i opon mózgowych. Powikłania występują najczęściej u dzieci do lat 2, osób z chorobami przewlekłymi, osób po 60 r.ż. i kobiet w ciąży. Śmiertelność grypy sezonowej wynosi 0,1–0,5% (tzn. umiera 1–5 na 1000 osób, które zachorowały), przy czym 90% zgonów występuje u osób po 60 r.ż.
Tak jak w przypadku innych chorób wywoływanych przez wirusy antybiotyki są nieskuteczne i leczenie jest głównie objawowe. Zaleca się pozostanie w domu i odpoczynek, picie dużej ilości płynów, stosowanie niesterydowych środków przeciwzapalnych – uwaga: u dzieci poniżej 16 r.ż. nie należy stosować salicylanów. U małych dzieci niezwykle istotne jest nawadnianie i obniżanie gorączki, która może doprowadzić do wystąpienia drgawek gorączkowych. W przypadku osób należących do grup ryzyka lekarz może zadecydować o zastosowaniu leków antywirusowych (oseltamivir, zanamivir). Należy jednak podkreślić, iż najskuteczniejszą metodą uniknięcia zachorowania i związanych z nim powikłań jest profilaktyka pod postacią corocznego szczepienia poprzedzającego sezon zachorowań na grypę. W Polsce dostępne są (na receptę) szczepionki przeciwko grypie produkowane przez kilka firm. Ich skład jest zgodny z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia i obejmuje 3 szczepy wirusa, krążące w danym sezonie.
Kwalifikację osoby do szczepienia przeprowadza lekarz, a samo szczepienie może być wykonywane wyłącznie przez lekarza lub pielęgniarkę. Ze względu na zmienność antygenową grypy wynikającą ze zdolności wirusa do spontanicznych mutacji konieczne jest coroczne ponawianie szczepienia, aby chronić się przed nowymi szczepami wirusa.
Osoby, u których występuje jeden lub więcej z poniższych objawów takich jak gorączka, bóle głowy, bóle mięśni, ból gardła, katar, dreszcze, poczucie ogólnego rozbicia - mogą być chore na grypę.
 
W celu zapobieżenia zachorowaniu i dalszemu szerzeniu się grypy sezonowej zaleca się:
1.  Regularne, coroczne szczepienie przeciwko grypie.
2.  Regularne mycie rąk.
3. Częste mycie rąk wodą i mydłem, a w przypadku, gdy nie jest to możliwe środkiem dezynfekującymi na bazie alkoholu, zmniejsza ryzyko zakażenia.
4.  Unikanie bliskiego kontaktu z osobami chorymi.
5. W przypadku wystąpienia objawów grypowych pozostanie w domu, a gdy konieczne jest przebywania poza domem - unikanie tłumu i masowych zgromadzeń.
6. Zakrywanie ust i nosa podczas kaszlu oraz kichania, najlepiej przy pomocy chusteczki, ewentualnie rękoma, które następnie należy umyć wodą i mydłem lub środkiem dezynfekującym na bazie alkoholu.

Od od 2013 r. WHO promuje szczepienia przeciwko grypie ogłaszając kampanie Flu Awareness”. Głównym celem tych kampanii jest zwracanie uwagi na znaczenia szczepień przeciwko grypie przede wszystkim wśród osób z grup ryzyka, które obejmują między innymi: osoby starsze, kobiety w ciąży, dzieci, osoby z chorobami współistniejącymi, gdzie szczególnie groźne jest wystąpienie poważnych powikłań oraz pracowników służby zdrowia.

 
W bieżącym roku czwarta ogólnoświatowa edycja kampanii dotyczącej wiedzy na temat grypy i jej zapobiegania odbędzie się w dniach 17-21 października 2016 r.
 
Głównym celem tegorocznej kampanii jest zwiększenie liczby szczepień przeciwko różnym postaciom grypy wśród Pracowników Służby Zdrowia.
 
Kobiety%201.jpg

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Starsi%201.jpg
 
Pracownicy%201.jpg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Opracowano w Departamencie Zapobiegania oraz Zwalczania Zakażeń i Chorób Zakaźnych u Ludzi Głównego Inspektoratu Sanitarnego oraz materiału WHO dot. kampanii              Flu Awareness”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bezpłatne szkolenia w zakresie zakażeń krwiopochodnych (HCV,HBV, HIV)

Ulotka%20cz_%201.jpg

Ulotka%20cz_%202.jpg

Konkurs "Oddal to"

oddal%20to.jpg

Konkurs: Oddal to wszystko, co szkodzi zdrowiu

Główny Inspektorat Sanitarny oraz Polskie Towarzystwo Higieniczne ogłosiło konkurs pt.

„ODDAL TO”

            Konkurs ten służy zainteresowaniu opinii publicznej, szczególnie młodzieży, zdrowym stylem życia. Konkurs przeprowadzany jest z wykorzystaniem specjalnie przygotowanej w tym celu bezpłatnej alkilacji „Oddal to” , którą należy pobrać z Gogle Play lub App Store.

Za pomocą tej aplikacji należy wykonać zdjęcia czemuś niezdrowemu, co negatywnie wpływa na zdrowie. Zdjęcia te należy przesłać do 30 czerwca za pomocą elektronicznego formularza dostępnego na stronie www.oddalto.gis.gov.pl

Laureaci zostaną nagrodzeni cennymi nagrodami o łącznej wartości 10.000 zł.

Regulamin konkursu zamieszczony jest na stronach internetowych: www.oddalto.gis.gov.pl oraz www.pth.pl

            Druga część konkursu „Oddal to” adresowana jest do szkół gimnazjalnych                               i ponadgimnazjalnych. Dla laureatów organizatorzy zapewniają nagrody o łącznej wartości 20 000 zł.

            Uczniowie wykonują zdjęcia za pomocą aplikacji „Oddal to”, którą należy bezpłatnie pobrać z Gogle Play lub App Store. Następnie ze zgromadzonych zdjęć klasa lub nawet cała szkoła przygotowuje pracę (kolaż, infografika, plakat), którą zapisuje na nośniku cyfrowym (płyta CD, DVD, pamięć flash) i przesyła  na adres organizatora (Główny Inspektorat Sanitarny, ul Targowa 65, 03-729 Warszawa) do 30 września 2016 r.

 

Dokumenty konkursowe dla szkół:

- formularz zgłoszeniowy

- oświadczenie

- oświadczenie rodzica

- regulamin konkursu „Oddal to” dla szkół

20-26 kwiecień - Europejski Tydzień Szczepień

szepienia_www.jpg

Źródło: www.who.un.org.pl

 

7 kwietnia - Światowy Dzień Zdrowia 2016 - Pokonaj cukrzycę

WHO PolskaŚwiatowy Dzień Zdrowia 2016 - Pokonaj

cukrzycę

Znalezione obrazy dla zapytania światowy dzień zdrowia 2016

Wraz z rosnącym rozpowszechnieniem cukrzycy, coraz ważniejsze staje się posiadanie wiedzy o tym, jak można zminimalizować ryzyko wystąpienia choroby, a także o sposobach jej wykrywania i leczenia. Dlatego WHO podejmuje działania mające na celu promocję wiedzy o cukrzycy w ramach obchodów Światowego Dnia Zdrowia - 7 kwietnia 2016 r. Organizując wydarzenia związane ze Światowym Dniem Zdrowia 2016, WHO pragnie:

  • doprowadzić do zwiększenia wiedzy o rosnącym rozpowszechnieniu cukrzycy, ogromnym obciążeniu tą chorobą i jej poważnych następstwach, zwłaszcza w krajach o niskich i średnich dochodach;
  • spowodować podjęcie konkretnych, skutecznych i ekonomicznych działań w walce z chorobą, które będą obejmować zarówno profilaktykę, jak i metody diagnozy, leczenia i opieki nad osobami chorymi na cukrzycę;
  • ogłosić pierwszy światowy raport o cukrzycy opisujący obciążenie chorobą  i jej skutki oraz wzywający do wzmocnienia systemów ochrony zdrowia w celu zapewnienia lepszego nadzoru i profilaktyki cukrzycy oraz skuteczniejszego leczenia chorych.

Warto odnotować, że świat dokonał istotnego kroku w walce z epidemią cukrzycy, przyjmując jako cel zmniejszenie o jedną trzecią liczby zgonów z powodu chorób niezakaźnych, w tym cukrzycy, do 2030 r. w ramach Celów Zrównoważonego Rozwoju. W związku z tym WHO wspiera państwa  wdrażające polityki mające na celu zmniejszenie oddziaływania chorób niezakaźnych, w tym cukrzycy, nowotworów, chorób układu krążenia i płuc.

Informacje ogólne Niemal 350 mln. osób na całym świecie cierpi na cukrzycę - chorobę przewlekłą, do której dochodzi, gdy organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny lub nie jest w stanie skutecznie wykorzystywać własnej insuliny w procesie metabolizmu cukrów pochodzących ze spożywanej żywności. Insulina to hormon regulujący poziom cukru we krwi, będącego źródłem energii potrzebnej nam do życia. Jeżeli glukoza nie może przeniknąć do komórek organizmu, w których jest spalana jako energia i pozostaje w krwiobiegu, jej stężenie może wzrastać do szkodliwego poziomu.

W 2012 r. cukrzyca była bezpośrednią przyczyną około 1,5 mln. zgonów na świecie, z których 80% miało miejsce w państwach o niskich i średnich dochodach. Według prognoz WHO do 2030 r. cukrzyca stanie się 7 najczęściej występującą przyczyną zgonów.

Rozróżniamy dwa główne typy choroby. Osoby cierpiące na cukrzycę typu 1 na ogół w ogóle nie wytwarzają własnej insuliny i dlatego, aby przeżyć, muszą przyjmować insulinę w formie iniekcji. Chorzy na cukrzycę typu 2, którzy stanowią około 90% wszystkich przypadków zachorowań, najczęściej wytwarzają własną insulinę, ale w niewystarczającej ilości lub ich organizm nie jest w stanie jej właściwie wykorzystywać. Osoby chore na cukrzycę typu 2 na ogół mają nadwagę i prowadzą siedzący tryb życia.

Długotrwale utrzymujący się we krwi wysoki poziom glukozy powoduje uszkodzenie narządów wewnętrznych i może być przyczyną ataku serca, udaru mózgu, niewydolności nerek, impotencji oraz zakażeń prowadzących do amputacji kończyn.

Przy zastosowaniu właściwego leczenia wpływ cukrzycy na życie chorego można zminimalizować. Nawet osoby cierpiące na cukrzycę typu 1 mogą cieszyć się długim życiem w zdrowiu, jeżeli będą ściśle kontrolować poziom cukru we krwi.

Oświadczenie dotyczące obciążenia cukrzycą w  Europejskim Regionie WHO znajduje się pod adresem (w jęz. angielskim): http://www.euro.who.int/en/health-topics/disease-prevention/nutrition/news/news/2015/11/physical-inactivity-and-diabetes Więcej informacji o cukrzycy można znaleźć na stronie (w jęz. angielskim) http://www.who.int/campaigns/world-health-day/2016/event/en/ http://www.un.org/press/en/2015/sgsm17320.doc.htm

Źródło: www.who.un.org.pl

Cukrzyca - podstępny zabójca

Co to jest cukrzyca?

Cukrzyca (diabetes mellitus) jest przewlekłą chorobą, której przyczyną jest zaburzenie wydzielania insuliny. Niedobór insuliny prowadzi do zaburzeń w zakresie wykorzystania glukozy przez komórki organizmu, co powoduje zwiększenie stężenia glukozy we krwi (hiperglikemię) oraz wydalanie glukozy wraz z moczem. Cukrzyca charakteryzuje się także zaburzeniami metabolizmu węglowodanów, tłuszczów i białek.

Według "Zaleceń klinicznych dotyczących postępowania u chorych na cukrzycę 2012" cukrzyca jest to grupa chorób metabolicznych charakteryzująca się hiperglikemią wynikającą z defektu wydzielania i/lub działania insuliny. Przewlekła hiperglikemia wiąże się z uszkodzeniem, zaburzeniem czynności i niewydolnością różnych narządów, szczególnie oczu, nerek, nerwów, serca i naczyń krwionośnych.

 

jama_diabetes_type1.jpg


U ludzi młodych cukrzyca spowodowana jest zniszczeniem lub niewydolnością komórek trzustki, odpowiedzialnych za produkcję i wydzielanie insuliny. Ten rodzaj cukrzycy nazywany jest cukrzycą insulinozależną, typu 1 lub cukrzycą wieku młodzieńczego.

U ludzi starszych, na ogół otyłych i z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycę wywołuje oporność na działanie insuliny. Ten rodzaj cukrzycy nazywany jest typem 2 i wymaga ciągłego przyjmowania odpowiednich leków doustnych. Często, z czasem, potrzebne jest także przejście na zastrzyki z insuliną.

Cukrzyca nieleczona lub niewłaściwie leczona jest jedną z głównych bezpośrednich i pośrednich przyczyn inwalidztwa oraz wczesnej umieralności. Długotrwały wpływ hiperglikemii jest przyczyną przewlekłych powikłań cukrzycy.

Cukrzyca występuje u wszystkich ras ludzkich, a także u zwierząt. Pierwsze wzmianki o cukrzycy pojawiły się już w 1550 roku p.n.e. na hieroglifach egipskich. Opisywały one objawy cukrzycy typu 2. Pierwszy kliniczny opis tej jednostki chorobowej podał grecki lekarz Arteus z Kapadocji (30-90 n.e.).

"Diabetes" z łacińskiego oznacza "płynący", a "mellitus" - "słodki jak miód". Tłumacząc więc "diabetes mellitus", otrzymamy "słodkie przeciekanie". Nazwa tej choroby jest związana z fenomenem wydzielania nadmiaru cukru z moczem. Był to pierwszy objaw, na podstawie którego zaczęto rozpoznawać cukrzycę. Początkowo nie znano bowiem jej przyczyn.

Jak podaje Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), w 1985 r. było na świecie 30 mln diabetyków, zaś w 1998 roku już 140 mln. Szacuje się, że obecnie choruje ok. 366,2 milionów ludzi na całym świecie(dane z 2011 roku). Przewiduje się, że do 2030 roku liczba ta wyniesie 551,8 milionów ludzi na całym świecie.

Obecnie na cukrzycę cierpi w Polsce ponad 3,1 miliona Polaków (10,6% dorosłej populacji). W ostatnim dziesięcioleciu liczba chorych z rozpoznaną cukrzycą wzrosła dwukrotnie. W okresie od 2005 do 2025 roku zachorowalność na cukrzycę typu 1 u dzieci w Polsce zwiększy się czterokrotnie.

U ponad 30% z nich choroba wciąż pozostaje nierozpoznana. Szacuje się, że ok. 1 mln chorych w Polsce w ogóle nie wie o swojej chorobie. 60% Polaków, u których ryzyko zachorowania na cukrzycę jest wysokie, nie wie lub nie sądzi, że może zachorować. Pacjenci zgłaszają się do lekarza, gdy jest ona już bardzo zaawansowana. Szacuje się, że w 2011 roku około 30 tys. osób zmarło z powodu powikłań cukrzycy.

Objawy cukrzycy

Objawy wskazujące na możliwość rozwoju cukrzycy:

  • Zmniejszenie masy ciała - Glukoza krążąca we krwi często jest wydalana przez nerki z moczem, nie przechodzi do wnętrza komórek. Komórki muszą szukać innego źródła energii, którym jest tkanka tłuszczowa. W konsekwencji następuje zdecydowany, niespodziewany ubytek masy ciała w bardzo krótkim czasie.
     
  • Wielomocz - obecność cukru w moczu powoduje przyklejanie się wody, co przejawia się dużą ilością oddawanego moczu.
     
  • Wzmożone pragnienie - ponieważ oddajesz często dużo moczu, więc odczuwasz wzmożone pragnienie.
     
  • Zwiększone łaknienie.
     
  • Ogólne osłabienie.
     
  • Pojawienie się zmian ropnych na skórze oraz stanów zapalnych narządów moczowo-płciowych.
     
  • Świąd skóry.
     
  • Cukier w moczu - cukier pojawia się w moczu, gdy cukier we krwi przekroczy granicę progu nerkowego, czyli ok. 160 mg% (8,9 mmol/l).
 
Grupy ryzyka
 
W grupach ryzyka konieczne jest prowadzenie badań przesiewowych w kierunku cukrzycy, ponieważ u ponad połowy chorych nie występują objawy hiperglikemii. Badanie w kierunku cukrzycy należy przeprowadzić raz w ciągu 3 lat u każdej osoby powyżej 45. roku życia. Ponadto, niezależnie od wieku, badanie to należy wykonać co roku u osób z następujących grup ryzyka:
Grupy ryzyka cukrzyca
  • z nadwagą lub otyłością [BMI >=25 kg/m2 i/lub obwód w talii > 80 cm (kobiety); > 94 cm (mężczyźni)];
     
  • z cukrzycą występującą w rodzinie (rodzice bądź rodzeństwo);
     
  • mało aktywnych fizycznie;
     
  • z grupy środowiskowej lub etnicznej częściej narażonej na cukrzycę;
     
  • u których w poprzednim badaniu stwierdzono stan przedcukrzycowy;
     
  • z przebytą cukrzycą ciążową;
     
  • u kobiet, które urodziły dziecko o masie ciała > 4 kg;
     
  • z nadciśnieniem tętniczym (>=140/90 mm Hg);
     
  • z hiperlipidemią [stężenie cholesterolu frakcji HDL < 40 mg/dl (< 1,0 mmol/l) i/lub triglicerydów > 150 mg/dl (>1,7 mmol/l)];
     
  • z zespołem policystycznych jajników;
     
  • z chorobą układu sercowo-naczyniowego.

Klasyfikacja cukrzycy

Zgodnie z klasyfikacją American Diabetes Association (ADA), istnieją cztery rodzaje cukrzycy: cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, cukrzyca ciążowa i inne typy cukrzycy o znanej etiologii.
 
  • Klasa A - Wystarcza leczenie dietetyczne; dowolny czas trwania nietolerancji glukozy.
  • Klasa B - Wystąpienie cukrzycy po 20 rż. i/lub czas trwania cukrzycy do 10 lat.
  • Klasa C - Wystąpienie cukrzycy między 10 i 19 rż. lub czas trwania cukrzycy 10-19 lat.
  • Klasa D - Zachorowanie na cukrzycę przed 10 rż. lub czas trwania cukrzycy >20 lat i/lub obecna retinopatia prosta lub nadciśnienie tętnicze rozpoznane przed ciążą.
  • Klasa R - Retinopatia proliferacyjna lub wylewy do ciała szklistego.
  • Klasa F - Nefropatia; białkomocz dobowy > 0,5g/d przed ciążą.
  • Klasa RF - Kryteria klasy R i F.
  • Klasa H - Choroba niedokrwienna serca lub kardiomiopatia cukrzycowa.
  • Klasa T - Stan po transplantacji nerki.
Najistotniejszymi elementami prognostycznymi w aspekcie przebiegu ciąży u kobiety chorej na cukrzycę są obecnie przewlekłe powikłania. W związku z tym, ewolucja tego podziału zaowocowała w klasyfikacji uwzględniającej istnienie przewlekłych powikłań cukrzycy. Jest to również pierwszy podział cukrzycy w ciąży, uwzględniający wśród powikłań neuropatię cukrzycową oraz podobnie jak w innych klasyfikacjach, wydziela również cukrzycę ciężarnych.

Podział cukrzycy w ciąży z uwzględnieniem przewlekłych powikłań cukrzycy wg Hare
  • Cukrzyca niepowikłana (DM)
  • Cukrzyca powikłana (DM+)
    • mikroangiopatia;
    • retinopatię;
      - nieproliferacyjna (BDR);
      - proliferacyjna (PDR);
    • nefropatia;
      - mikroalbuminuria (MA);
      - jawna makroalbuminuria (K-W);
    • nadciśnienie tętnicze;
      - uprzednio stwierdzone (HTN);
      - wywołane ciążą (PIH);
      - stan przedrzucawkowy;
    • makroangiopatia;
      - choroba niedokrwienna serca (CAD);
    • neuropatia autonomiczna (AN)
  • Cukrzyca ciężarnych (GDM)

Obie klasyfikacje są używane przez lekarzy specjalistów zajmujących się opieką nad ciężarną z cukrzycą, dlatego warto się z nimi zapoznać.

Źródło: www.mojacukrzyca.org

 
 

Czy grozi Ci cukrzyca?

Pokonaj cukrzycę!
Z okazji Światowego Dnia Zdrowia, który poświęcony jest problemowi cukrzycy, przygotowaliśmy dla Was test, dzięki któremu w prosty i szybki sposób sprawdzicie swoje ryzyko wystąpienia stanu przedcukrzycowego. 
Dzielcie się z nami swoimi wynikami i udostępnijcie test swoim znajomym.
Razem możemy więcej!

Zrób test:

https://cukrzyca.gis.gov.pl/

Zródło: www.gis.gov.pl

 

 

Projekt "Zapobieganie Zakażeniom HCV"

Znalezione obrazy dla zapytania projekt zapobieganie zakażeniom HCVZnalezione obrazy dla zapytania projekt zapobieganie zakażeniom HCV          

 

Projekt „Zapobieganie zakażeniom HCV”
Zasadniczym celem projektu jest stworzenie podstaw do zaplanowania długofalowej strategii przeciwdziałania zakażeniom HCV i zwalczania wzw C w Polsce oraz opracowanie założeń do dokumentu „Narodowa Strategia Zapobiegania i Zwalczania Zakażeń HCV na lata 2015-2020”.

PROJEKT WSPÓŁFINANSOWANY PRZEZ SZWAJCARIĘ W RAMACH SZWAJCARSKIEGO PROGRAMU WSPÓŁPRACY Z NOWYMI KRAJAMI CZŁONKOWSKIMI UNII EUROPEJSKIEJ ORAZ MINISTRA ZDROWIA

Patronaty:
Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny w Warszawie
Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie
Uniwersytet Medyczny w Lublinie
Główny Inspektorat Sanitarny

www.hcv.pzh.gov.pl
 

„Edukacja pracowników wybranych zawodów zwiększonego ryzyka transmisji zakażeń krwiopochodnych i ogółu społeczeństwa w zakresie prewencji (HCV, HBV, HIV)”

„Edukacja pracowników wybranych zawodów zwiększonego ryzyka transmisji zakażeń krwiopochodnych i ogółu społeczeństwa w zakresie prewencji (HCV, HBV, HIV)”

Projekt 5 jest częścią Programu ,,Zapobieganie zakażeniom HCV”, współfinansowanego przez Szwajcarię, w ramach Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy, oraz Ministerstwo Zdrowia. 

Jest szeroko zakrojonym projektem informacyjno-edukacyjnym, dotyczącym profilaktyki zakażeń krwiopochodnych. Skierowany jest do pracowników sektora ochrony zdrowia, pracowników sektora usług pozamedycznych – wykonujących zabiegi z naruszeniem ciągłości tkanek, które stanowią ryzyko transmisji zakażeń krwiopochodnych (np. studia tatuażu, salony kosmetyczne).

W trakcie realizacji Projektu, obejmującej lata 2013-2016, przeprowadzone zostaną między innymi szkolenia i kursy – także z wykorzystaniem nowoczesnych metod e-learningu – w oparciu o aktualną wiedzę, dostosowaną do potrzeb grup docelowych. Informacje będą dotyczyć rozprzestrzeniania się zakażeń krwiopochodnych (HCV oraz HBV i HIV), przebiegu choroby i leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C, ze szczególnym wskazaniem sposobów zapobiegania zakażeniom (prewencji).

W ramach Projektu w latach 2014 i 2015 na terenie 11 województw odbędzie się 77 szkoleń dedykowanych pracownikom sektora usług pozamedycznych, wykonujących zabiegi z naruszeniem ciągłości tkanek (tj. salonów kosmetycznych, tatuażu, studiów fryzjerskich) oraz 22 szkolenia dla pracowników sektora ochrony zdrowia.

Na stronie szkoleniehcv.pzh.gov.pl znajduje się lista kursów wraz z adresem i terminem ich realizacji. Wystarczy wejść, wybrać miasto, dogodny termin i zarezerwować miejsce. Szkolenia są finansowane ze środków Programu „Zapobieganie zakażeniom HCV”. Serdecznie zapraszamy!

 

Żródło: www.hcv.pzh.gov.pl

 
 
 

22 marca - Światowy Dzień Wody

World-Water-Day-Logo-2016.jpg

Mając na uwadze, że:

  • Słodka woda to zaledwie ok. 3% zasobów wody na świecie
  • Około 1,2 miliarda ludzi na świecie nie ma dostępu do czystej wody
  • 3,3 miliarda ludzi mieszka w miastach

    hasło XXII Światowego Dnia Wody to "WODA i PRACA":

 

WWD_2016_logoWhite_m.jpg

 

Celem Światowego Dnia Wody w roku 2016, obchodzonym pod hasłem – Woda i Praca – jest pokazanie, jak wystarczająca ilość i poprawa jakości wody, może zmienić życie i źródła utrzymania pracowników, a w efekcie przekształcić społeczeństwa i gospodarki świata.

Wiele rejonów w Polsce, w tym polskie miasta także cierpią na braki wody – zasoby wody pitnej na 1 mieszkańca w Polsce mamy takie same, jak w Egipcie, a mniej niż Hiszpania, która jest uważana w Europie za kraj praktycznie pozbawiony wody. Jak to możliwe? Tak dramatyczna sytuacja spowodowana jest rabunkową gospodarką - nie myśleliśmy o przyszłości, o ekologii, o naturze - bezmyślnie wycinaliśmy lasy, osuszaliśmy bagna i meliorowaliśmy. Każdego roku z naszych miast do Bałtyku spływa i marnuje się ogromna ilość wody.

Najważniejszym, jedynym odnawialnym przez przyrodę, źródłem wody do picia jest woda deszczowa. Każdy z nas powinien ją chronić, cenić i szanować – 
dobrze zagospodarowana będzie służyć każdemu, natomiast niezagospodarowana może spowodować wielkie zagrożenia: powodzie, podtopienia, skażenie środowiska.

Aby nie pojawił się dzień, w którym z kranu nie popłynie woda: Ratujmy w Polsce deszczówkę!

Nareszcie ta sytuacja zaczyna się zmieniać - sadzimy lasy, odtwarzamy oczka wodne i stawy, co pozwala na podniesienie poziomu wód głębinowych. Zagospodarowujemy wody deszczowe poprzez wprowadzenie wody w grunt, stosując np. komory drenażowe. Budujemy zbiorniki retencyjne, które gromadzą wodę podczas powodzi, ale jej zapasy można wykorzystać w czasie suszy.

scianka_580.jpg

 

Warto przeczytać: Stefan Bartkowski "Woda, katastrofa i przyszłość" 
Źródło: Studio Opinii - niezależny portal publicystyczny

 

Nasza akcja to apel do społeczeństwa, dziennikarzy, urzędników, nauczycieli, projektantów, organizacji ekologicznych i polityków, aby zmienić XIX-wieczną filozofię "końca rury" na filozofię mądrego i odpowiedzialnego zagospodarowania wody deszczowej w polskich miastach, a także przez każdego z nas.

Pomyśl...

ludzik.jpg               ludziki_czerwone.jpg

Nie lekceważ grypy - chroń siebie i innych

Jesień i zima to okres wzmożonych zachorowań na choroby górnych dróg oddechowych. Zachorowania mogą być wywoływane przez ponad 200 różnych gatunków wirusów. Najczęstszą przyczyną zachorowań są wirus grypy typu A i B, wirus RS oraz wirusy paragrypy. W porównaniu z zachorowaniami wywołanymi innymi wirusami, zachorowania na grypę mogą wywoływać poważne powikłania, równocześnie jednak dostępne są skuteczne szczepienia ochronne przeciw grypie.
W Polsce sezon wzmożonych zachorowań na grypę trwa od października do kwietnia następnego roku, przy czym szczyt zachorowań przypada między styczniem a marcem. Rejestruje się wtedy od kilkuset do kilku milionów zachorowań na grypę i choroby grypopodobne.
Grypa przenosi się z osoby na osobę drogą kropelkową podczas kichania, kaszlu lub w wyniku bezpośredniego kontaktu ze świeżą wydzieliną z dróg oddechowych zakażonych osób.

Objawy grypy są niecharakterystyczne, lecz najczęstsze jest gwałtowne wystąpienie:

  • objawów ogólnych – wysokiej gorączki, dreszczy, bólów mięśni, bólów głowy (najczęściej okolicy czołowej i zagałkowy), uczucia rozbicia i osłabienia, złego ogólnego samopoczucia;
  • objawów ze strony układu oddechowego - suchego kaszlu, bólu gardła i nieżytu nosa (zwykle o niedużym nasileniu).


U małych dzieci obraz kliniczny może być całkowicie niecharakterystyczny - obejmować zmienione zachowanie dziecka, senność lub rozdrażnienie, brak apetytu, wymioty.

Choroba zwykle ustępuje samoistnie po 3-7 dniach, ale kaszel, zmęczenie i uczucie rozbicia mogą się utrzymywać do ok. 2 tyg. Najczęstsze powikłania grypy to zapalenia ucha środkowego oraz angina paciorkowcowa. Grypa może prowadzić również do ciężkich powikłań - najczęstsze to zapalenie płuc, do rzadszych należą zapalenie mięśnia sercowego, mózgu i opon mózgowych. Powikłania występują najczęściej u dzieci do lat 2, osób z chorobami przewlekłymi, osób po 60 r.ż. i kobiet w ciąży. Śmiertelność grypy sezonowej wynosi 0,1–0,5% (tzn. umiera 1–5 na 1000 osób, które zachorowały), przy czym 90% zgonów występuje u osób po 60 r.ż.
Tak jak w przypadku innych chorób wywoływanych przez wirusy antybiotyki są nieskuteczne i leczenie jest głównie objawowe. Zaleca się pozostanie w domu i odpoczynek, picie dużej ilości płynów, stosowanie niesterydowych środków przeciwzapalnych – uwaga: u dzieci poniżej 16 r.ż. nie należy stosować salicylanów. U małych dzieci niezwykle istotne jest nawadnianie i obniżanie gorączki, która może doprowadzić do wystąpienia drgawek gorączkowych. W przypadku osób należących do grup ryzyka lekarz może zadecydować o zastosowaniu leków antywirusowych (oseltamivir, zanamivir). Należy jednak podkreślić, iż najskuteczniejszą metodą uniknięcia zachorowania i związanych z nim powikłań jest profilaktyka pod postacią corocznego szczepienia poprzedzającego sezon zachorowań na grypę. W Polsce dostępne są (na receptę) szczepionki przeciwko grypie produkowane przez kilka firm. Ich skład jest zgodny z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia i obejmuje 3 szczepy wirusa, krążące w danym sezonie.
Kwalifikację osoby do szczepienia przeprowadza lekarz, a samo szczepienie może być wykonywane wyłącznie przez lekarza lub pielęgniarkę. Ze względu na zmienność antygenową grypy wynikającą ze zdolności wirusa do spontanicznych mutacji konieczne jest coroczne ponawianie szczepienia, aby chronić się przed nowymi szczepami wirusa.
Osoby, u których występuje jeden lub więcej z poniższych objawów takich jak gorączka, bóle głowy, bóle mięśni, ból gardła, katar, dreszcze, poczucie ogólnego rozbicia - mogą być chore na grypę.
W celu zapobieżenia zachorowaniu i dalszemu szerzeniu się grypy sezonowej zaleca się:
  •     regularne, coroczne szczepienie przeciwko grypie.
  •     regularne mycie rąk.
  •    częste mycie rąk wodą i mydłem, a w przypadku, gdy nie jest to możliwe środkiem dezynfekującymi na bazie alkoholu, zmniejsza ryzyko zakażenia.
  •    unikanie bliskiego kontaktu z osobami chorymi.
  •   w przypadku wystąpienia objawów grypowych pozostanie w domu, a gdy konieczne jest przebywania poza domem - unikanie tłumu i masowych zgromadzeń.
  • zakrywanie ust i nosa podczas kaszlu oraz kichania, najlepiej przy pomocy chusteczki, ewentualnie rękoma, które następnie należy umyć wodą i mydłem lub środkiem dezynfekującym na bazie alkoholu.


 

Opracowano w Departamencie Zapobiegania oraz Zwalczania Zakażeń i Chorób Zakaźnych
u Ludzi Głównego Inspektoratu Sanitarnego

Światowy Dzień AIDS

 
 
Znalezione obrazy dla zapytania czerwona kokardka
 
 
 
    1 grudnia – Światowy Dzień AIDS
 
 
Światowy Dzień AIDS obchodzony jest już od 1988 roku. W Polsce połączony jest z ogólnopolską kampanią społeczną dotyczącą profilaktyki HIV/AIDS.

HIV jest skrótem od angielskiego określenia dla wirusa wywołującego brak
odporności immunologicznej (Human Immunodeficiency Virus).

Nasz organizm wyposażony jest w mechanizm obronny - system immunologiczny,który zwalcza atakujące nas infekcje oraz choroby. HIV powoli osłabia ten system, aż do jego ostatecznego zniszczenia. Wirus może przez wiele lat dokonywać uszkodzeń w systemie immunologicznym, zanim osoba zakażona zacznie chorować. Osoba żyjąca z HIV może mieć dobre samopoczucie i nie wiedzieć nawet o tym, że jest zakażona wirusem. To, że ktoś jest
zakażony HIV, nie musi oznaczać, iż ma AIDS ani że wkrótce będzie poważnie chory.   

AIDS jest skrótem od angielskiego określenia dla nabytego zespołu niedoboru odporności (Acquired Immune Deficiency Syndrome).

AIDS nie jest pojedynczą chorobą, lecz zespołem objawów różnych chorób, które w charakterystyczny sposób atakują osoby zakażone HIV. Wiele z tych chorób występuje powszechnie i nie są one specjalnie szkodliwe dla osób z nieuszkodzonym systemem immunologicznym. Niemniej jednak dla kogoś, kto ma poważnie uszkodzony system odpornościowy, niektóre z tych chorób mogą być nawet śmiertelne. Lekarze posługują się listą tak zwanych warunków określających występowanie AIDS. W przypadku, gdy u kogoś zakażonego HIV rozwinie się stan chorobowy określony jako czynnik warunkujący AIDS, zostaje uznany za chorego na AIDS. Niektóre z opisanych stanów wiążą się z poważnymi chorobami. Inne natomiast są mniej groźne dla ogólnego zdrowia pacjenta. W wielu przypadkach, nawet gdy system odpornościowy jest poważnie uszkodzony oraz gdy wiadomo już, że mamy do czynienia z AIDS, duża liczba osób czuje się na tyle dobrze, aby wykonywać swoją normalną pracę. Z naszej dotychczasowej wiedzy wynika, że przeważająca większość osób zakażonych HIV ostatecznie choruje na AIDS. Czas trwania tego procesu jest różny i zależy od wielu indywidualnych czynników organizmu.

W jaki sposób można zakazić się HIV?
Istnieją trzy główne drogi zakażenia HIV.

  • Podczas kontaktów seksualnych bez zastosowania zabezpieczenia
  • Przez przedostanie się zakażonej krwi innej osoby do naszego krwioobiegu.
    Dzieje się tak często, gdy strzykawki i igły są wykorzystywane nie jednorazowo lub poprzez transfuzję krwi, szczególnie w krajach, gdzie zapasy krwi nie zostały przebadane na obecność HIV.
  • W czasie ciąży, podczas porodu lub karmienia dziecka piersią przez matkę zakażoną HIV.

W NORMALNYCH, CODZIENNYCH KONTAKTACH (ZARÓWNO ZAWODOWYCH, JAK I TOWARZYSKICH) NIE MA RYZYKA ZAKAŻENIA SIĘ HIV.

HIV nie zakazimy się:

  • Poprzez dotykanie drugiej osoby, podawanie ręki, ściskanie lub całowanie nowo
    poznawanej osoby. Łzy drugiej osoby także nie spowodują zakażenia HIV.
  • Nie można zakazić się wirusem poprzez pływanie w tym samym basenie, korzystanie ze wspólnej toalety, dzielenie się jedzeniem, wspólne korzystanie ze sztućców, naczyń, ręczników oraz książek.
  • Można bez obaw mieszkać w jednym mieszkaniu, domu lub razem pracować.
  • HIV nie przenosi się poprzez kaszel lub kichanie.
  • Nie można zakazić się HIV od psów, kotów lub innych zwierząt.
  • Ukąszenia komarów bądź innych owadów nie rozprzestrzeniają zakażenia HIV.
Możliwe natomiast jest zakażenie się HIV poprzez korzystanie ze wspólnej
maszynki do golenia lub szczoteczki do zębów ze względu na to, że może
znajdować się na nich krew - nawet, jeżeli nie widać jej gołym okiem.
 
Kiedy zdecydować o zrobieniu testu na HIV?
Zrobienie sobie testu jest bardzo osobistą decyzją. Jedynie bezpośrednio zainteresowana osoba powinna zadecydować o tym, czy wykonać to badanie oraz bardzo poważnie przemyśleć swoje postanowienie.
Poznanie prawdy i stwierdzenie, że jest się zakażonym HIV może całkowicie zmienić nasze
dotychczasowe życie. Bardzo istotna jest wówczas pomoc doświadczonego lekarza lub innej osoby profesjonalnie zajmującej się poradnictwem w tej dziedzinie. Uświadomi ona w pełni, co oznacza przeprowadzenie testu.
 
Na czym polega test na HIV?
Test polega na badaniu próbki krwi pobranej zazwyczaj z żyły na przedramieniu. Próbkę krwi przesyła się następnie do laboratorium w celu przeprowadzenia testu na obecność przeciwciał HIV.
Wyniki testu znane są zwykle po upływie tygodnia, choć niektóre przychodnie oferują możliwość odebrania wyników badania już następnego dnia. Jeżeli sądzisz, że mogłeś zakazić się HIV, powinieneś skorzystać z porady lekarza. Test wykrywa obecność lub brak przeciwciał anty-HIV w naszej krwi.
Przeciwciała wytwarzane są przez nasz system immunologiczny jako odpowiedź organizmu
na zakażenie. Mają za zadanie zwalczanie wszelkich czynników chorobowych. Zadaniem testu jest stwierdzenie, czy nasz organizm wyprodukował przeciwciała - reakcję na obecność HIV.
Test nie stwierdza AIDS, daje nam jedynie odpowiedź, czy zostaliśmy zakażeni HIV. Test nie odpowie na pytanie, czy mamy AIDS.Również w przypadku, gdy zostało wykryte zakażenie HIV nie można określić, kiedy nastąpi u badanej osoby rozwój AIDS.

Z zakażeniem HIV można żyć wiele lat, średnio 10 - 12, bez żadnych objawów. W tym czasie wirus niszczy wolno i systematycznie układ odpornościowy. Jeżeli osoba zakażona HIV wie o swoim zakażeniu, możliwe jest wczesne objęcie jej opieką lekarską i rozpoczęcie leczenia, zanim HIV zniszczy układ odpornościowy i przestanie chronić przed tak zwanymi infekcjami oportunistycznymi, które zwykle nie zagrażają osobom zdrowym. Dostępne obecnie leki antyretrowirusowe nie usuwają wprawdzie wirusa z organizmu, ale hamują jego namnażanie się. Zapobiega to dalszemu niszczeniu układu immunologicznego, pozwala też na jego odtworzenie.
Leki wydłużają życie z HIV, a także życie po rozpoznaniu AIDS, który jest ostatnim stadium infekcji. Jeśli kobieta, planująca zajście w ciążę lub będąca w ciąży, świadoma jest zakażenia HIV i pozostaje pod opieką, zarówno lekarza położnika, jak i specjalisty, zajmującego się problemem HIV, ma ogromne szanse za urodzenie zdrowego dziecka.

Nie żyj w niepewności.Wykonaj test na HIV.


Szczegółowych informacji na temat problematyki HIV/AIDS oraz testów na HIV udzielają:
•    wojewódzkie stacje sanitarno epidemiologiczne
•    Ogólnopolski Telefon Zaufania AIDS, tel.: 22 692 82 26; 801 888 448
•    AIDS - Zielona Linia, tel. 22 621 33 67
•    Poradnia Internetowa HIV/AIDS: www.aids.gov.pl


Źródło informacji: informacje zawarte na stronach internetowych Krajowego Centrum ds. AIDS




 

HIV/AIDS w województwie kujawsko - pomorskim - dane statystyczne

Liczba zakażeń HIV i zachorowań na AIDS wg powiatów w województwie kujawsko-pomorskim

– stan na dzień 24 listopada 2015 r.

 

 

HIV

AIDS

ALEKSANDRÓW

3

0

BRODNICA

16

7

BYDGOSZCZ

246

67

CHEŁMNO

4

0

GOLUB

4

0

GRUDZIĄDZ

39

12

INOWROCŁAW

40

8

LIPNO

7

1

MOGILNO

2

1

NAKŁO

21

4

RADZIEJÓW

4

0

RYPIN

5

1

SĘPÓLNO KRAJ.

3

0

ŚWIECIE

15

1

TORUŃ

60

34

TUCHOLA

2

1

WĄBRZEŹNO

3

0

WŁOCŁAWEK

16

5

ŻNIN

6

0

BEZDOMNI

4

0

BRAK DANYCH

276

42

WOJEWÓDZTWO

776

184

W 2015 r. zarejestrowano 40 przypadków HIV, oraz 4 zachorowania na AIDS. Nie odnotowano zgonów z powodu AIDS. Zakażenia HIV w większości przypadków rozpoznano u mężczyzn – 95%.

Ogółem od początku rejestracji (tj. od 1985 roku) w województwie odnotowano 776 osób zakażonych HIV i 184 zachorowania na AIDS. Z powodu choroby zmarły 93 osoby.

 

Światowy Dzień Rzucania Palenia 2015

Znalezione obrazy dla zapytania światowy dzień rzucania palenia 2015

19 listopada obchodzony jest Światowy Dzień Rzucania Palenia połączony z ogólnopolską akcją  „Rzuć Palenie Razem z Nami” inicjowaną przez Fundację „Promocja Zdrowia ”  przy Instytucie Onkologii w Warszawie.

Pomysł zrodził się w USA w Kalifornii, gdzie w 1974 roku zachęcono ponad milion palaczy do odstawienia papierosów na jeden dzień. Na całym świecie tytoń zabija ponad 5 milionów osób każdego roku – w tym ponad 600 tysięcy osób, które palą biernie, wdychając dym osób palących w najbliższym otoczeniu. Głównym problemem związanym z rzucaniem palenia jest fakt, iż papierosy zabijają powoli – palacz może nie odczuwać skutków swojego nałogu przez wiele lat. Niestety, kiedy już się pojawią, często bywa za późno.
Dym tytoniowy składa się z prawie 4.000 związków chemicznych, z tego ponad 40 to substancje rakotwórcze. Ich działanie nie jest ograniczone jedynie do palaczy tytoniu, ale także dotyczy wszystkich tych osób, które przebywają w pomieszczeniach, gdzie występuje dym tytoniowy.

Oto przykłady niektórych substancji występujących w dymie tytoniowym:

  • aceton - rozpuszczalnik, składnik farb i lakierów,
  • amoniak - stosowany w chłodnictwie, składnik nawozów mineralnych,
  • arsen - stosowany jako popularna trutka na szczury i inne gryzonie,
  • benzopiren - związek o właściwościach rakotwórczych, wykorzystywany w przemyśle chemicznym,
  • butan - gaz pędny, używany do wyrobu benzyny,
  • chlorek winylu - związek używany np. do produkcji plastiku posiadający właściwości rakotwórcze,
  • ciała smołowate - są odpowiedzialne za powstawanie nowotworów złośliwych u człowieka,
  • cyjanowodór - kwas pruski, gaz używany przez hitlerowców w komorach gazowych do masowego ludobójstwa,
  • DDT - insektycyd polichorowy,
  • dibenzoakrydyna - używana przy produkcji barwników,
  • dimetylonitrozoamina - związek wykorzystywany w przemyśle chemicznym,
  • fenole - niszczą rzęski nabłonka wyściełającego oskrzela,
  • formaldehyd - związek stosowany m.in. do konserwacji preparatów biologicznych,
  • kadm - silnie trujący metal o właściwościach rakotwórczych,
  • metanol - silne trujący związek chemiczny, używany do produkcji benzyn silnikowych,
  • naftyloamina - wchodzi w skład barwników, używanych w przemyśle drukarskim,
  • nikotyna - działa obkurczająco na ściany naczyń krwionośnych (w tym także naczyń wieńcowych zaopatrujących serce), zwiększa ciśnienie krwi, jest odpowiedzialna za niefizjologiczne przyspieszenie akcji serca oraz zaburzenia jego rytmu, wpływa również negatywnie na gen p53, który powstrzymuje niekontrolowany rozwój komórek, czyli powstawanie nowotworów,
  • piren - związek używany w syntezie organicznej,
  • polon – pierwiastek radioaktywny,
  • tlenek węgla (czad, CO) - zmniejszając zawartość tlenu we krwi, w znaczny sposób utrudnia pracę serca i dotarcie tlenu do różnych części i narządów organizmu człowieka,
  • toluidyna - stosowana w syntezie chemicznej,
  • uretan - związek o właściwościach rakotwórczych.

Zanim powstanie papieros, do tytoniu dodaje się wiele aromatów, a także substancji konserwujących, często o nieznanym, utajnionym przez producentów składzie chemicznym. Na przykład specjalne sole powodują, że papieros stale się tli, amoniak zmieniając pH biologicznie uaktywnia nikotynę, cukier i lukrecja poprawiają smak, a gliceryna dłużej zachowuje świeżość tytoniu.

Choroby mające istotny związek z paleniem tytoniu:

  •     nowotwory złośliwe: płuc, wargi, języka, jamy ustnej, przełyku, krtani, pęcherza moczowego, nerki, trzustki
  •     choroby układu sercowo-naczyniowego: choroba niedokrwienna serca, zawał serca, miażdżyca naczyń krwionośnych, nadciśnienie tętnicze
  •     choroby układu oddechowego: przewlekłe zapalenie oskrzeli, gruźlica
  •     choroby układu nerwowego: udar mózgu
  •     choroby układu pokarmowego: wrzody żołądka oraz dwunastnicy, przepukliny jelitowe


Wdychanie dymu tytoniowego, czyli bierne palenie, jest równie niebezpieczne jak samo palenie. Boczny strumień dymu tytoniowego zawiera 35 razy więcej dwutlenku węgla i 4 razy więcej nikotyny niż dym wdychany przez aktywnych palaczy. Specjaliści odnotowują wiele przypadków zachorowań na choroby odtytoniowe wśród osób, które nigdy nie paliły tytoniu. Wdychanie bocznego strumienia dymu tytoniowego (ulatniającego się z papierosa) lub dymu wydychanego przez palaczy, zwiększa ryzyko wystąpienia raka płuc i chorób serca (np. choroby niedokrwiennej serca) u osób niepalących.
Boczny strumień dymu tytoniowego zawiera także wiele substancji alergizujących, powodujących łzawienie oczu, podrażnienie błony śluzowej nosa, kaszel, nawracające zakażenia układu oddechowego, a także uczulenia i w konsekwencji astmę.
Bierne palenie niesie więc za sobą identyczne skutki zdrowotne, co aktywne palenie papierosów. Powoduje nieżyt oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie migdałków podniebiennych, zapalenie zatok obocznych nosa, wysiękowe zapalenie ucha, obturacyjne zapalenie oskrzeli i astmę oskrzelową.

Dlaczego rzucenie palenia jest takie trudne?


1.    Nawet osobom, które mają silną motywację, trudno jest zerwać z paleniem, ponieważ zawarta w tytoniu nikotyna mocno uzależnia. Nikotyna w przeciwieństwie do heroiny czy kokainy, nie wywołuje widocznego odurzenia, toteż łatwo zlekceważyć jej siłę działania.
2.    Palenie jest czynnością nawykową. Oprócz tego, że palacze są uzależnieni od nikotyny, często mają swój utarty, wielokrotnie powtarzany nawyk postępowania.
3.    Palenie jest nieodłącznym elementem codziennego życia. Potwierdza to fakt, iż przemysł tytoniowy wydaje rocznie prawie 6 mld dolarów na kampanie reklamowe papierosów.
4.    Wyroby tytoniowe są sprzedawane legalnie i niemal wszędzie dostępne. Większość z nas jest stale narażona na kontakt z jakimś palaczem. Od tych wpływów nie sposób się odizolować.

Główne objawy towarzyszące rzucaniu palenia


Rozdrażnienie, niepokój, depresja. Uświadom sobie, że wszystkie te objawy są przejściowe i żaden z nich nie stanowi zagrożenia dla życia, w przeciwieństwie do kontynuowania palenia!

 
Rzucamy palenie, czyli 15 sposobów
na przetrwanie trudnych chwil:


1.    W ciągu pierwszych dni po rzuceniu palenia staraj się spędzać jak najwięcej wolnego czasu w miejscach, gdzie palenie jest zabronione.
2.    Pij duże ilości wody (niegazowanej) i soków owocowych.
3.    Staraj się unikać alkoholu i innych rzeczy, związanych często z paleniem papierosów.
4.    Jeśli nie wiesz, co robić z rękami, naucz się zajmować ręce innymi przedmiotami.
5.    Jeśli brakuje Ci trzymania czegoś w ustach, spróbuj żuć gumę lub ssać cukierki.
6.    Śpij długo.
7.    Stosuj właściwą dietę. Przynajmniej przez 6 miesięcy ogranicz spożycie mięsa, tłuszczów zwierzęcych, cukru, mocnej kawy i piwa.
8.    Uprawiaj sport.
9.    Przebywaj dużo na świeżym powietrzu.
10.  Unikaj przemęczenia.
11.  Rozmawiaj o swoim sukcesie (kłopotach) z rodziną, przyjaciółmi.
12.  Unikaj spotkań z palącymi osobami.
13.  Wierz, że uwolnisz się od nałogu.
14.  Bądź w kontakcie z osobą, która chce i może Ci pomóc.
15.  Staraj się być zajęty, pracuj intensywnie, ale w zorganizowany sposób
.

 

Nigdy nie jest za późno, aby rzucić palenie!
Rzuć palenie razem z nami ! Potrzebujesz wsparcia?
Zadzwoń do Telefonicznej Poradni Pomocy Palącym
tel. 0-801 108 108





 

Coś was łączy? Zrób test na HIV podczas Europejskiego Tygodnia Testowania

Coś was łączy? Zrób test na HIV podczas Europejskiego Tygodnia Testowania

Szacuje się, że 30-35 tys. Polaków jest zakażonych HIV, a 50% z nich o tym nie wie i może nieświadomie zakażać

Europejski Tydzień Testowania w kierunku HIV to dobra okazja, by odpowiedzieć sobie na pytanie, czy w moim życiu zdarzyło się coś, co mogło spowodować zakażenie?

W dniach 20-27 listopada wiele punktów konsultacyjno-diagnostycznych, w których można wykonać badanie w kierunku HIV anonimowo i bezpłatnie oraz skorzystać z poradnictwa nt. HIV/AIDS, będzie pracowało częściej i dłużej. Adresy i godziny otwarcia punktów testowania są dostępne na stronie internetowej Krajowego Centrum ds. AIDS, http://www.aids.gov.pl/pkd/.

Krajowe Centrum ds. AIDS, agenda Ministra Zdrowia16 listopada inauguruje kampanię edukacyjną „Coś Was łączy? Zrób test na HIV”, która zachęca do poznania swojego statusu serologicznego oraz upowszechnia informacje na temat HIV/AIDS i sposobów zmniejszania ryzyka zakażenia. W ramach kampanii zostanie uruchomiona strona internetowa zawierająca informacje o HIV i AIDS, które warto znać www.aids.gov.pl/kampanie/CWL. W realizację kampanii włączy się szereg organizacji pozarządowych i portali ogólnopolskich, które w Światowym Dniu AIDS (1 grudnia) zamieszczą na swoich stronach internetowych Czerwoną Kokardkę – międzynarodowy symbol solidarności z osobami żyjącymi z HIV/AIDS.

Głównym celem przedsięwzięcia i towarzyszącej mu kampanii „Coś was łączy? Zrób test na HIV” jest umożliwienie bezpłatnego i anonimowego wykonania testu diagnostycznego w kierunku HIV jak największej liczbie osób. Lepiej jest wykonać test i poznać swój status serologiczny, niż żyć z HIV nie wiedząc o tym. Dzięki regularnie przyjmowanym lekom osoby zakażone mogą mieć dobrą jakość życia i mieć zdrowe dzieci. Osoba, która wie, że jest zakażona HIV, ma szansę zadbać o zdrowie swoje i swoich bliskich.

Europejski Tydzień Testowania daje możliwość zjednoczenia się całej Europy w celu zwiększenia świadomości korzyści, jakie płyną z wykonania testu w kierunku HIV – piszą organizatorzy akcji na swojej stronie internetowej www.testingweek.eu. Ideę Europejskiego Tygodnia Testowania w kierunku HIV wspiera wiele międzynarodowych organizacji i instytucji, w tym UNAIDS i Komisja Europejska.

16 listopada 2015, Warszawa

 

 

 

Kampania Krajowego Centrum ds. AIDS "HIVokryzja. Wyleczmy się"

HIVokryzja. Wyleczmy się.'

 

Celem kampanii jest „leczenie” ludzi z hipokryzji wobec osób zakażonych wirusem HIV, dlatego główny przekaz kierowany jest nie do zakażonych, a do zdrowych osób. Projekt ma na celu uświadomienie społeczeństwu, iż największym problemem zakażonych wirusem HIV jest ostracyzm, z którym spotykają się na co dzień ze strony ludzi zdrowych, a nie samo zakażenie, które obecnie daje się kontrolować lekami i z którym można żyć do późnej starości.
 

Więcej informacji oraz materiały do pobrania na stronie: www.hivokryzja.pl oraz na portalu społecznościowym Facebook - fanpage: facebook.com/hivokryzja.

 

"HIVokryzja. Wyleczmy się" - materiały do pobrania

Kampania - "Stres w pracy? Nie, dziękuję!"

 

 

Głównym celem kampanii „Stres w pracy? Nie, dziękuję!” 2014–15 jest zwiększenie wiedzy na temat stresu i zagrożeń psychospołecznych w miejscu pracy oraz zachęcenie pracodawców, kierowników oraz pracowników i ich przedstawicieli do prowadzenia współpracy w zakresie zarządzania tymi zagrożeniami.

W przewodniku po kampanii przedstawiono główne założenia i cele kampanii. Przewodnik zawiera definicje terminów „stres” i „zagrożenia psychospołeczne”, jak również przydatne fakty i liczby ułatwiające podejmowanie działań służących zwiększaniu poziomu świadomości.

Zarządzanie stresem i zagrożeniami psychospołecznymi w miejscu pracy pozwala tworzyć środowisko pracy sprzyjające zdrowiu i dobremu samopoczuciu pracowników oraz poprawia wyniki przedsiębiorstwa. Aby ułatwić uzyskanie tych rezultatów, kampania koncentruje się na następujących kwestiach:

  • zwiększenie wiedzy na temat narastającego problemu związanego ze stresem i zagrożeniami psychospołecznymi w pracy;
  • udostępnianie i promowanie korzystania z prostych, praktycznych narzędzi i wytycznych w zakresie zarządzania zagrożeniami psychospołecznymi i stresem w miejscu pracy;
  • podkreślanie pozytywnych skutków zarządzania zagrożeniami psychospołecznymi i stresem w miejscu pracy, w tym również danych biznesowych.

W przewodniku po kampanii zarysowano kontekst problemu, wskazując, dlaczego jego wyeliminowanie jest tak istotne. W przewodniku pokrótce opisano najważniejsze symptomy oraz metody zapobiegania zagrożeniom psychospołecznym i zarządzania tymi zagrożeniami, dostarczając informacje na temat dostępnych zasobów i wsparcia. Ponieważ uczestnictwo stanowi kluczowy czynnik warunkujący powodzenie kampanii, w przewodniku przedstawiono wiele źródeł inspiracji i pomysłów dotyczących różnych sposobów zaangażowania się w kampanię.

Przewodnik i materiały kampanijne dostepne na stronie www.healthy-workplaces.pl

Konferencja naukowo - szkoleniowa dla przedstawicieli środowiska medycznego

W dniu 2 października w Hotelu Holiday Inn w Bydgoszczy odbędzie się konferencja naukowo - szkoleniowa adresowana do kadry medycznej - lekarzy, pielęgniarek i położnych. Spotkanie obejmować będzie między innymi zagadnienia z zakresu szczepień ochronnych oraz chorób infekcyjnych u dzieci.

Udział w konferencji jest bezpłatny. Rejestracja uczestników  na miejscu lub on-line poprzez stronę internetową: www.pediatriawpytaniach.pl

 

Hotel Holiday Inn

ul. Grodzka 36 Bydgoszcz

Program

14:00 – 14:30     Rejestracja uczestników

14:30 – 16:30     Szczepienia – pytania i odpowiedzi

14:30 – 15:00     Węzły, wysypki i wyniki  – WWW czyli o rozpoznawaniu chorób infekcyjnych u dzieci– Dr Ilona Małecka

15:00 – 15:30     Na czym polega optymalna ochrona małego dziecka?  – Dr Joanna Stryczyńska-Kazubska

15:30 – 16:00   Szczepienia rekomendowane i obowiązkowe – odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania – Dr Ilona Małecka

16:00 – 16:30     Rola lekarza i pielęgniarki w procesie komunikacji na temat szczepień ochronnych, czyli jak ważna jest edukacja – Dr Joanna Stryczyńska-Kazubska

16:30 – 17:00     Przerwa kawowa

17:00 – 18:30     Kompleksowa opieka pediatryczna – pytania i odpowiedzi

17:00 – 17:30     Immunostymulacja u dzieci – czy warto? – Doc. Paweł Majak

17:30 – 18:00     Postepowanie w nieżycie nosa i zapaleniu zatok u dzieci – Dr Joanna Majak

18:00 – 18:30     Rutyna w pediatrii jako potencjalnie śmiertelna choroba – moje doświadczenia z praktyki lekarskiej – Dr Aneta Górska-Kot

18:30                     Zakończenie konferencji – rozdanie certyfikatów

Bezpieczne grzybobranie

Edukacja prozdrowotna w trakcie Dożynek Gminno - Powiatowych w Dębowej Łące

30 sierpnia 2015r. odbyły się Dożynki Gminno - Powiatowe w Dębowej Łące. Dzięki uprzejmości Pana Starosty Krzysztofa Maćkiewicza Inspekcja Sanitarna w Wąbrzeźnie miała możliwość czynnego uczestnictwa w uroczystościach.

W trakcie dożynek pracownicy Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w Wąbrzeźnie promowali zdrowy styl życia, wolny od wszelkich uzależnień. Uczestnicy imprezy mieli okazję zapoznać się z założeniami i celami Projektu KIK 68, mogli zbadać poziom tlenku węgla w wydychanym powietrzu. Przygotowano również materiały edukacyjne o treściach prozdrowotnych, które chętni mogli zabrać do domu.

 

Ostrzeżenie przed Barszczem Sosnowskiego!

Barszcz Sosnowskiego - broszura do pobrania

Uwaga kleszcze

Znalezione obrazy dla zapytania kleszczeinfo.pl

Uwaga kleszcze!!!
Kleszcze są krwiopijnymi pasożytami gadów, ptaków i ssaków, w tym człowieka. Wywołują miejscowe reakcje skórne i toksykozy, z których najgroźniejszą jest porażenie kleszczowe. Przenoszą również czynniki chorobotwórcze, m.in. wirusy, bakterie i pierwotniaki, powodujące choroby groźne dla zdrowia, a nawet życia człowieka.
Dorosłe samiczki są długości 3 -4 mm, natomiast samce 2,5 mm. Każde stadium rozwojowe kleszcza, tzn. larwa, nimfa i imago, czyli dojrzała forma musi raz wyssać krew od kręgowca, ażeby móc się dalej rozwijać. Cykl rozwojowy jednego pokolenia kleszczy trwa średnio 2 lata. Wzrost temperatury powoduje wzrost aktywności kleszczy, która rozpoczyna się w miesiącach marcu/kwietniu i trwa od jesieni do października/listopada. Maksimum aktywności zależy od czynników klimatycznych i przebiega w Europie Środkowej .w dwóch fazach, tzn. w miesiącach maju/czerwcu i wrześniu/październiku. Wilgotne lato i łagodna zima sprzyjają rozprzestrzenianiu się kleszczy.
Optymalne warunki dla kleszczy i ich żywicieli stanowią biotopy. Większość dotychczas dokładnie zlokalizowanych naturalnych ognisk infekcji to obszary przejściowe między dwoma różnymi typami roślinności, jak np: brzegi lasów z graniczącymi łąkami, polany, błonia nad rzekami i stawami, zagajniki z zaroślami, obszary gdzie las liściasty przechodzi w iglasty lub odwrotnie albo wysoki w niski, obszary zarośnięte paprociami, jeżynami, czarnym bzem i leszczyną. Kleszcze spotyka się na trawie i w niskich krzakach. Wiszą na źdźbłach trawy i na spodzie liści, z tego powodu są niewidoczne. Rejonami największego zagrożenia w Polsce są tereny dawnego województwa olsztyńskiego, białostockiego, suwalskiego i opolskiego. Powiatu świdnicki jest obszarem umiarkowanego narażenia na zachorowania.
Zachorowania są związane na ogół z ogniskami przyrodniczymi, w których wirus krąży między zwierzętami (gryzonie, zwierzyna leśna, ptaki wędrowne) i przenosicielami wirusa, którymi są kleszcze. Cykl ten zachodzi niezależnie od człowieka. W Polsce od wielu lat zachorowania na kleszczowe zapalenie mózgu (kzm) występowały głównie na terenach endemicznych w województwie białostockim, suwalskim i olsztyńskim. Od 1993 roku liczba zgłoszonych zachorowań pokaźnie wzrosła w porównaniu z okresem poprzednim i co roku zgłasza się od 181 do 267 przypadków.
W Polsce wystąpiły trzy ogniska kleszczowego zapalenia mózgu szerzące się drogą pokarmową przez picie mleka zakażonych krów (woj. Olsztyńskie - 1974 r.) i mleka koziego (woj. Kielckie - 1995 r., woj. Wrocławskie - 1996 r.). Nasilenie zachorowań na kzm obserwuje się od 1993 r. w wielu krajach europejskich.
Ukąszenia przez kleszcze
Typowymi miejscami ukąszenia u człowieka są głowa, uszy, miejsca zgięcia dużych stawów, ręce i nogi. Ponieważ ślina kleszczy posiada właściwości znieczulające, ukąszenie na ogół nie zostaje zauważone i dIatego też bardzo często osoby z zachorowaniem na kleszczowe zapalenie mózgu nie przypominają sobie momentu ukąszenia.
Zachorowania
Zachorowania na kleszczowe zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych wykazują dwa nasilenia z mniej więcej 4 tygodniowym opóźnieniem w stosunku do aktywności kleszczy, tzn. jedno, maksimum zachorowań w miesiącach czerwcu/lipcu i drugie w październiku.
Chorują dzieci i dorośli w wieku od 3 do 80 lat, najczęściej w wieku 15-50 lat. U części osób choroba może przebiegać łagodnie i tylko badanie krwi potwierdza zakażenie. W innych przypadkach przebieg jest dwufazowy. Pierwsza faza choroby pojawia się po 7-14 dniach od kontaktu z kleszczem I przebiega z gorączką oraz objawami podobnymi do grypy. Objawy te utrzymują się około tygodnia. Po kilku dniach lepszego samopoczucia występuje druga faza choroby z bólami głowy, gorączką, wymiotami, nudnościami, utratą przytomności i zespołem objawów neurologicznych.
Leczenie i zapobieganie
Nie ma leczenia przyczynowego kleszczowego zapalenia mózgu. Leczy się tylko objawy wywołane wirusem. Objawy zwykle ustępują po 2-3 tygodniach i pacjent zdrowieje. Choroba może przebiegać ciężko, gdy wystąpią objawy mózgowe, móżdżkowe lub rdzeniowe, rzadko ma przebieg śmiertelny, czasem stwierdza się następstwa pochorobowe pod postacią niedowładów, depresji, zaniku mięśni lub stalych bólów głowy.
Jedynym sposobem uniknięcia przykrych skutków choroby jest zapobieganie. W tym celu konieczne jest stosowanie kilku prostych zasad.
Należy:
•nosić odpowiednią odzież w lesie zakrywającą jak najwięcej części ciała;
•jak najszybciej usunąć kleszcza ze skóry;
•stosować środki odstraszające kleszcze;
•gotować mleko pochodzące od krów, kóz i owiec;
•unikać pobytu w rejonach zakażonych kleszczy;
•po wizycie w lesie dokładnie obejrzeć całe ciało. Jeżeli zauważysz ukąszenie, natychmiast delikatnie usuń kleszcza - uchwyć pęsetą za główkę i pociągnij. Miejsce ukłucia zdezynfekuj.
Stosowanie wymienionych zasad zmniejsza prawdopodobieństwo ukąszenia i zakażenia. Jednak najpewniejszym sposobem zabezpieczenia się jest szczepienie ochronne.
Szczepienia
Szczepienia zaleca się osobom przebywającym na terenach endemicznych: zatrudnionym przy eksploatacji lasów, stacjonującemu w lasach wojsku, rolnikom, młodzieży, odbywającej praktyki oraz turystom, uczestnikom obozów i kolonii.
Szczepienie przeciw kzm jest zalecane przez Ministerstwo Zdrowia. Schemat szczepień uzależniony jest od zaleceń producenta preparatu szczepionkowego.
Przed zaszczepieniem należy skonsultować się z lekarzem!
Jak wyciągnąć kleszcza?
Jak tylko zauważysz kleszcza na ciele, należy go możliwie szybko usunąć. Wprawdzie nie likwiduje się niebezpieczeństwa zarażenia zapaleniem mózgu i opon mózgowych, gdyż kleszcz zostawia wirusy od razu po przewierceniu skóry.
Aby wyciągnąć kleszcza należy go ująć pincetą jak najbardziej z przodu, wystarczająco mocno żeby pinceta się nie ześliznęła, i wyciągnąć go prosto, bez kręcenia. Nie zgnieść kleszcza ponieważ można spowodować wyciśnięcie jego zawartości do ciała.

plakat.jpg

 

„Kleszczowe Zapalenie Mózgu. Zapobiegaj! Zaszczep się!”

Znalezione obrazy dla zapytania kleszczeinfo.pl

Kleszcze

 

 
Wiele osób nadal sądzi, że kleszcze spadają z drzew. W rzeczywistości, żyją one w ściółce i w poszukiwaniu swych żywicieli (zwierząt, ludzi) wspinają się na trawy i krzewy nie wyżej niż na 20 do 70cm. Dlatego "zbieramy" kleszcze przechodząc przez trawy lub krzewy, w lesie, na łące, podczas pracy na działce lub spacerów w parkach. Kleszcze posiadają zmysły powonienia i temperatury, które umożliwiają im wykrycie "ofiary". Z powodu małych rozmiarów kleszczy wielu zakażonych ludzi nie pamięta ukłucia.
Kleszcze występują powszechnie na terenie całego kraju. Żyją w miejscach lekko wilgotnych i obfitujących w roślinność. Możesz spotkać je w lasach i na ich obrzeżach, w zagajnikach, wzdłuż ścieżek leśnych, w miejscach gdzie las liściasty przechodzi w iglasty lub odwrotnie, na obszarach porośniętych wysoką trawą, zaroślami lub paprociami, na łąkach, pastwiskach, nad brzegami rzek i jezior. Pojawiają się także w parkach i na działkach. Żyją nie tylko na nizinach, ale także w terenach górskich do wysokości 1300 - 1500 m n.p.m.
Kleszcze są aktywne od wczesnej wiosny do późnej jesieni. Żywią się krwią zwierząt i ludzi. Na swe ofiary czekają zwykle w trawach lub na krzewach. Atakując, znieczulają miejsce wkłucia, by spokojnie żerować nawet przez kilka dni. W czasie ukłucia i wysysania krwi przenoszą groźne choroby zakaźne.
Po powrocie z lasu lub łąki sprawdź ubranie i usuń dostrzeżone kleszcze. Warto także wziąć prysznic – możesz w ten sposób spłukać z siebie nie wczepione jeszcze larwy kleszczy, które trudno jest zauważyć z racji ich niewielkich rozmiarów.
Ukąszenia kleszczy są bezbolesne. Jeżeli przebywasz na terenach zamieszkiwanych przez kleszcze sprawdzaj codziennie swoje ciało bardzo dokładnie. Zwracaj przy tym szczególną uwagę na miejsca, gdzie skóra jest delikatna: pachwiny, pępek, miejsca za uszami, zgięcia pod kolanami, owłosiona skóra głowy itp. Dzieci oglądaj dwa do trzech razy dziennie.
Jeżeli dostrzeżesz wczepionego kleszcza, usuń go jak najszybciej np: za pomocą pęsety z cienkimi końcami. Chwyć mocno kleszcza, tak blisko skóry, jak tylko możliwe. Pewnym ruchem oderwij go od skóry (nie obracając). Jeśli pozostaną części kleszcza wbite w skórę, należy je usunąć tak szybko, jak tylko możliwe.
Paraliżowanie kleszcza olejem, kremem itp. może spowodować wstrzyknięcie większej ilości materiału zakaźnego do ciała – a więc nie używaj wazeliny, płonących zapałek, ani końcówek papierosów, pilników do paznokci lub innych przedmiotów.
Jeżeli masz kłopot z usunięciem kleszcza, zgłoś się do lekarza.
 
 
Kleszczowe Zapalenie Mózgu
 

Kleszczowe zapalenie mózgu (KZM) jest chorobą wirusową przenoszoną przez kleszcze. Atakuje ona układ nerwowy i może mieć przebieg od łagodnego po ciężki, prowadząc do trwałych następstw w postaci niedowładów, zaburzeń koncentracji lub depresji. Do zakażenia dochodzi podczas ukłucia przez zakażonego kleszcza lub spożycia niepasteryzowanych produktów mlecznych pochodzących od zakażonych zwierząt. W Europie choroba jest najczęściej przenoszona przez kleszcza pospolitego (Ixodes ricinus). Nie każdy osobnik musi przenosić niebezpieczne wirusy KZM, jednak w niektórych regionach częstość zakażenia kleszczy jest znaczna.
Wirus kleszczowego zapalenia mózgu to flawiwirus należący do rodziny Flaviviridae. Do flawiwirusów należą także inne chorobotwórcze wirusy np: wirus żółtej gorączki, wirus Dengue, wirus gorączki Zachodniego Nilu, czy wirus japońskiego zapalenia mózgu. Ze względu na specyficzną drogę przenoszenia przez zakażone kleszcze lub przez komary wirusy te noszą również nazwę arbowirusów od "arthropod-borne viruses" - wirusy przenoszone przez stawonogi.
Flawiwirusy mają postać sferycznych, zamkniętych w lipidowej otoczce wirusów RNA o średnicy około 50 nm. Wirus KZM zawiera jedynie 3 różne białka strukturalne, to znaczy białko C (kapsyd), biało M (membranę) oraz białko E (otoczkę). Białko C jest jedyną komponentą proteinową kapsydu zawierającą skręconą w kierunku dodatnim wstęgę RNA o długości około 11 000 nukleotydów. Wirus ten do swej replikacji wymaga obecności komórki.
Znane są trzy podtypy wirusa KZM. Podtyp europejski, syberyjski i dalekowschodni. Wszystkie podtypy wirusa są blisko spokrewnione pod względem antygenowym oraz filogenetycznym. Podobieństwo sekwencji aminokwasów w białku E odpowiedzialnym za wytwarzanie przeciwciał neutralizujących i indukcje odporności wynosi 96%. Europejski podtyp wirusa jest głównie rozprzestrzeniany przez kleszcza pospolitego Ixodes ricinus, podczas gdy podtyp syberyjski i dalekowschodni jest przenoszony przez kleszcza Ixodes persulcatus.

Przebieg i następstwa kleszczowego zapalenia mózgu

Częstość zachorowań zależy od pory roku i wynika z sezonowej aktywności kleszczy. Ryzyko zakażenia może pojawiać się już w lutym i trwać nieprzerwanie do końca listopada. Choroba przebiega w dwóch etapach. Pierwszy to faza wiremii, gdy wirus dostaje się i namnaża we krwi. Pacjenci zgłaszają objawy ogólne, podobne do grypy lub przeziębienia. U około 2/3 zakażonych objawy ulegają samoistnemu wycofaniu. U pozostałych, po trwającym od 1 do 20 dni okresie utajenia, następuje druga faza choroby, gdy wirus przedostaje się z krwi do mózgu i dochodzi do zakażenia tkanki mózgowej. Ponownie wzrasta temperatura (na ogół powyżej 39˚C) i pojawiają się typowe objawy: narastające bóle głowy, sztywność karku, zaburzenia świadomości, stan majaczeniowy (dramatyczne, postępujące zaburzenia psychiczne z zaburzeniami świadomości), porażenia nerwów czaszkowych, zaburzenia koordynacji, porażenia kończyn górnych i dolnych. Może wystąpić porażenie mięśni oddechowych. Konieczna jest wtedy intensywna terapia z zastosowaniem respiratora.

Postacie kliniczne KZM:

  • Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

 

Objawia się gorączką, sztywnością karku, światłowstrętem, nudnościami, wymiotami, bez objawów zajęcia ośrodkowego układu nerwowego. Nie stanowi bezpośredniego zagrożenia życia. Zazwyczaj ustępuje bez pozostawiania trwałych następstw.
  • Zapalenie mózgu (najczęstsza postać)

 

Rozlany proces zapalny często obejmuje całą tkankę mózgową i przebiega z obrzękiem mózgu i krwawieniem. Najbardziej dotknięte są zwoje podstawy mózgu, co prowadzi do zaburzeń świadomości, śpiączki, porażeń kończyn górnych i/lub dolnych, napadów padaczkowych, drżenia i wzmożonego napięcia mięśniowego (jak w chorobie Parkinsona) oraz do zaburzeń oddechowych, gdy zajęty jest pień mózgu. Śmiertelność wynosi 0.8 do 2%.
  • Zapalenie rdzenia i korzeni nerwowych (przypominające poliomyelitis)

 

Zapalenie rdzenia kręgowego i jego korzeni nerwowych prowadzi do porażeń z zanikiem mięśni, silnych dolegliwości bólowych i/lub porażenia połowiczego z utratą kontroli czynności zwieraczy. Śmiertelność sięga 20%.
Poważnymi powikłaniami spoza układu nerwowego są zaburzenia krzepnięcia, które mogą prowadzić do krwawień wewnętrznych i wstrząsu. Może również wystąpić zapalenie wątroby i mięśnia sercowego.


Leczenie

Nie ma przyczynowego leczenia kleszczowego zapalenia mózgu Współczesna medycyna nie zna leku skutecznie eliminującego wirus z organizmu osoby chorej na KZM.

Ochrona przed KZM

Nie ma przyczynowego leczenia kleszczowego zapalenia mózgu. Terapia zmierza jedynie do łagodzenia objawów np. obniżania gorączki, łagodzenia bólu itp. Zapobieganie poprzez stosowanie preparatów odstraszających owady (repelentów) i / lub noszenie specjalnej odzieży ochronnej nie okazały się wystarczająco skuteczne. Wystąpieniu choroby oraz jej następstw można z powodzeniem zapobiegać stosując szczepienia ochronne.


Jak działa szczepienie przeciw KZM?

Prawidłowo przeprowadzone szczepienie wywołuje w organizmie osoby zaszczepionej produkcję swoistych przeciwciał, przeciw wirusowi KZM. Natychmiast po ukłuciu przez zakażonego kleszcza, przeciwciała te zwalczają zakażenie i nie dochodzi do rozprzestrzenienia się wirusa w organizmie.
Odpowiedni czas rozpoczęcia szczepienia

Optymalnym czasem na rozpoczęcie szczepienia podstawowego przeciw KZM jest zimna pora roku, by zapewnić odporność przed początkiem sezonu żerowania kleszczy na wiosnę. Dla osób podróżujących i tych, którzy późno zdecydowali się na szczepienie, lekarz może zalecić przyspieszony schemat szczepienia zaczynający się, na co najmniej 3 tygodnie przed wyjazdem lub wakacjami.
Szczepienia przypominające

By zapewnić długotrwałą ochronę przed kleszczowym zapaleniem mózgu, po przyjęciu szczepienia podstawowego niezbędne są także pojedyncze szczepienia przypominające podawane w odstępach kilkuletnich w zależności od wieku pacjenta i lokalnych zaleceń. O terminach ich podania decyduje lekarz.

Źródło: www.kleszczeinfo.pl
 

Światowy Dzień bez Tytoniu 2015

Światowy Dzień bez Tytoniu obchodzony każdego roku 31 maja to część programu Europy wolnej od dymu tytoniowego przyjętego na Konferencji Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w Madrycie w 1988 roku. W tym dniu WHO stara się zwrócić uwagę opinii publicznej na kwestię zdrowotnych, społecznych i ekonomicznych skutków palenia tytoniu, koncentrując się za każdym razem na wybranym aspekcie tego złożonego problemu.

Światowy Dzień bez Tytoniu jest okazją do ogólnospołecznej akcji edukacyjnej informującej o zdrowotnych następstwach używania tytoniu, propagując jednocześnie zdrowy styl życia w środowisku wolnym od dymu tytoniowego.
Tegoroczna antynikotynowa kampania społeczna, przebiegająca pod hasłem: „Płeć a tytoń” , skierowana jest w szczególności do kobiet planujących ciążę, ciężarnych oraz młodych matek.
Tytoń to największy pojedynczy czynnik ryzyka przedwczesnych zgonów możliwy do wyeliminowania. Tymczasem jest on plagą zagrażającą światu, zwłaszcza w tych regionach, dla których straty wynikające z palenia tytoniu (choroby, niesprawność fizyczna, zmniejszona wydajność oraz przedwczesna umieralność) łączą się z innymi problemami ekonomiczno – społecznymi.

Dym tytoniowy zawiera 4 tysiące różnych substancji szkodliwych dla zdrowia, w tym aż 40 związków rakotwórczych (między innymi: aceton, metanol, piren, naftalen, kadm, tlenek węgla, benzopiren, chlorek winylu, cyjanowodór, amoniak, toluen, arsen, nikotynę).
Tytoń jest przyczyną, co najmniej 25 grup chorobowych zagrażających zdrowiu i życiu.
Wczesne skutki zdrowotne palenia tytoniu to krótki oddech, przyśpieszona czynność serca, astma, impotencja, niepłodność a także zwiększone stężenie tlenku węgla w surowicy krwi.

Odległe skutki zdrowotne palenia, w największym stopniu przyczyniające się do zwiększenia wskaźników zachorowań i umieralności, obejmują ataki serca i udary mózgu, nowotwory płuc i innych narządów (takich jak: krtań, jama ustna, gardło, przełyk, trzustka, pęcherz moczowy), białaczki oraz przewlekłą obturacyjną chorobę płuc.
Dym tytoniowy szkodzi nie tylko samemu palaczowi, ale i osobom z jego otoczenia.
Człowiek niepalący, przebywając godzinę w zadymionym przez palaczy pomieszczeniu, przyswaja taką ilość niitrozamin, jaka znajduje się w głównym dymie 35 papierosów z filtrem! Niepalący przez godzinę wdychają poprzez dym boczny taką ilość benzopirenu, najsilniejszego kancerogenu w dymie tytoniowym), jaką pochłonęliby wypalając 4 papierosy!
W szczególny sposób biernym palaczem, gdyż naprawdę przymusowym, jest nienarodzone dziecko, niemowlę, oraz małe dziecko, które nie mogą zmienić swojej sytuacji.
Gdy pali kobieta ciężarna, pali z nią jej dziecko. Przez łożysko szybko i w dużym stężeniu docierają do płodu składniki dymu. Nikotyna i jej pochodne oraz tlenek węgla przyczyniają się do patologii ciąży i porodu, odpowiadają za gorszy rozwój dziecka - tym gorszy, im więcej papierosów pali matka. Gdy ciężarna pali "tylko" 5 papierosów dziennie, masa ciała noworodka jest o 200-300 g niższa w porównaniu do noworodków matek niepalących. Jeśli pali więcej niż 10 - dziecko waży o 450 gram mniej.

Wypalanie przez kobietę ciężarną od 5 do 10 papierosów dziennie powoduje zmiany patologiczne w organizmie noworodka.

Badania ujawniły, że płód reaguje ostro i wyraźnie już na jednego papierosa!
Najważniejszymi czynnikami wpływającymi bezpośrednio na rozwój płodu są nikotyna i tlenek węgla. Nikotyna wpływa na wzrost tkanek, powodując zwężenie naczyń łożyskowych. Zaburzona zostaje częstość rytmu serca płodu oraz zmniejszają się ruchy oddechowe.

Stężenie tlenku węgla we krwi pępowinowej jest większe niż u matek, co wskazuje, że upośledzona zdolność wiązania tlenu przez krew płodu może być istotnym czynnikiem wpływającym na niedotlenienie rozwijających się tkanek i na masę płodów.
U kobiet palących w ciąży ryzyko samoistnego poronienia, obumarcia płodu i zgonu okołoporodowego jest wielokrotnie większe niż u niepalących.
Dwukrotnie częściej występuje też dystrofia płodu (masa ciała poniżej 2500g).
Palenie tytoniu jest przyczyną 11 procent przedwczesnych porodów.
W Polsce każdego roku rodzi się 120 - 140 tys. dzieci, które podczas pierwszych 9-ciu miesięcy istnienia razem z matką, są eksponowane na setki niszczących zdrowie związków chemicznych zawartych w dymie tytoniowym.

Badania naukowe wskazują, że wymuszone bierne palenie od momentu poczęcia do 4-go roku życia jest największym zagrożeniem dla zdrowia dzieci!
Dzieci są narażone na dodatkowe ryzyko, gdyż palenie tytoniu przez ich rodziców oznacza większe prawdopodobieństwo tego, że one same z czasem zaczną palić.
Chrońmy więc nasze pociechy przed wdychaniem dymu tytoniowego z otoczenia zanieczyszczonego przez dorosłych palaczy. Nie zgadzajmy się na palenie w obecności dzieci! Informujmy o zagrożeniach, jakie niesie za sobą palenie tytoniu przez kobiety     w ciąży.

Dym tytoniowy składa się z prawie 4.000 związków chemicznych, z tego ponad 40 to substancje rakotwórcze. Ich działanie nie jest ograniczone jedynie do palaczy tytoniu, ale także dotyczy wszystkich tych osób, które przebywają w pomieszczeniach, gdzie występuje dym tytoniowy.

Oto przykłady niektórych substancji występujących w dymie tytoniowym:

  • aceton - rozpuszczalnik, składnik farb i lakierów,

  • amoniak - stosowany w chłodnictwie, składnik nawozów mineralnych,

  • arsen - stosowany jako popularna trutka na szczury i inne gryzonie,

  • benzopiren - związek o właściwościach rakotwórczych, wykorzystywany w przemyśle chemicznym,

  • butan - gaz pędny, używany do wyrobu benzyny,

  • chlorek winylu - związek używany np. do produkcji plastiku posiadający właściwości rakotwórcze,

  • ciała smołowate - są odpowiedzialne za powstawanie nowotworów złośliwych u człowieka,

  • cyjanowodór - kwas pruski, gaz używany przez hitlerowców w komorach gazowych do masowego ludobójstwa,

  • DDT - insektycyd polichorowy,

  • dibenzoakrydyna - używana przy produkcji barwników,

  • dimetylonitrozoamina - związek wykorzystywany w przemyśle chemicznym,

  • fenole - niszczą rzęski nabłonka wyściełającego oskrzela,

  • formaldehyd - związek stosowany m.in. do konserwacji preparatów biologicznych,

  • kadm - silnie trujący metal o właściwościach rakotwórczych,

  • metanol - silne trujący związek chemiczny, używany do produkcji benzyn silnikowych,

  • naftyloamina - wchodzi w skład barwników, używanych w przemyśle drukarskim,

  • nikotyna - działa obkurczająco na ściany naczyń kwionośnych (w tym także naczyń wieńcowych zaopatrujących serce), zwiększa ciśnienie krwi, jest odpowiedzialna za niefizjologiczne przyspieszenie akcji serca oraz zaburzenia jegorytmu, wpływa również negatywnie na gen p53, który powstrzymuje niekontrolowany rozwój komórek, czyli powstawanie nowotworów,

  • piren - związek używany w syntezie organicznej,

  • polon – pierwiastek radioaktywny,

  • tlenek węgla (czad, CO) - zmniejszając zawartość tlenu we krwi, w znaczny sposób utrudnia pracę serca i dotarcie tlenu do różnych części i narządów organizmu człowieka,

  • toluidyna - stosowana w syntezie chemicznej,

  • uretan - związek o właściwościach rakotwórczych.

 

Choroby mające istotny związek z paleniem tytoniu:

  • nowotwory złośliwe: płuc, wargi, języka, jamy ustnej, przełyku, krtani, pęcherza moczowego, nerki, trzustki

  • choroby układu sercowo-naczyniowego: choroba niedokrwienna serca, zawał serca, miażdżyca naczyń krwionośnych, nadciśnienie tętnicze

  • choroby układu oddechowego: przewlekłe zapalenie oskrzeli, gruźlica

  • choroby układu nerwowego: udar mózgu

  • choroby układu pokarmowego: wrzody żołądka oraz dwunastnicy, przepukliny jelitowe

Wdychanie dymu tytoniowego, czyli bierne palenie, jest równie niebezpieczne jak samo palenie.

Boczny strumień dymu tytoniowego zawiera 35 razy więcej dwutlenku węgla i 4 razy więcej nikotyny niż dym wdychany przez aktywnych palaczy. Specjaliści odnotowują wiele przypadków zachorowań na choroby odtytoniowe wśród osób, które nigdy nie paliły tytoniu. Wdychanie bocznego strumienia dymu tytoniowego (ulatniającego się z papierosa) lub dymu wydychanego przez palaczy, zwiększa ryzyko wystąpienia raka płuc i chorób serca (np. choroby niedokrwiennej serca) u osób niepalących.
Boczny strumień dymu tytoniowego zawiera także wiele substancji alergizujących, powodujących łzawienie oczu, podrażnienie błony śluzowej nosa, kaszel, nawracające zakażenia układu oddechowego, a także uczulenia i w konsekwencji astmę.
Bierne palenie niesie więc za sobą identyczne skutki zdrowotne, co aktywne palenie papierosów. Powoduje nieżyt oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie migdałków podniebiennych, zapalenie zatok obocznych nosa, wysiękowe zapalenie ucha, obturacyjne zapalenie oskrzeli i astmę oskrzelową.

Źródło: na podstawie materiałów zawartych na stronach internetowych Fundacji „Promocja Zdrowia” Centrum Onkologii w Warszawie oraz portalu medycyna.linia.pl

 

Stop nielegalnemu obrotowi wyrobami tytoniowymi

 

Tegorocznym obchodom Światowego Dnia bez Tytoniu przyświeca hasło

Stop nielegalnemu obrotowi wyrobami tytoniowymi

Służy ono uwrażliwieniu społeczeństwa na kwestię zdrowotnych, społecznych i ekonomicznych konsekwencji tego zjawiska, które stanowi zagrożenie dla podstawowego celu Programu Ograniczania Zdrowotnych Następstw Palenia Tytoniu, jakim jest zmniejszenie konsumpcji wyrobów tytoniowych.

Ramowa Konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o Ograniczeniu Użycia Tytoniu nielegalny obrót określa jako „wszelkie praktyki lub postepowanie zabronione przepisami prawa, związane z produkcją, przewozem, odbiorem, posiadaniem, dystrybucją, sprzedażą lub kupnem, łącznie z wszelkimi praktykami lub postępowaniem, których zamiarem jest ułatwienie takiego działania”.

Jednocześnie Strony Konwencji uznają, że „usunięcie wszelkich form nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi, łącznie z przemytem, nielegalną produkcją i podrabianiem, jak również opracowanie i wprowadzenie w życie przepisów prawa krajowego w tym zakresie (…) stanowią istotne elementy działań na rzecz ograniczenia użycia tytoniu”.

Stanowisko takie wynika z faktu, iż nielegalny handel wyrobami tytoniowymi:

1. Jest problemem gospodarczym.

Roczne straty finansowe dla budżetu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich z tytułu niepobranych należności podatkowych Biuro OLAF Komisji Europejskiej (Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych) szacuje na co najmniej 10 mld euro, natomiast Europol (Europejski Urząd Policji) ocenia na 12,5 mld euro. Ministerstwo Finansów i Służba Celna w „Strategicznym Planie Kontroli na 2014 r.” straty krajowego budżetu z tytułu niepobranej akcyzy na papierosy szacowały na poziomie 2,7 mld zł, zaś w przypadku tytoniu do palenia, cygar i cygaretek – na 1,9 mld zł (łącznie 4,6 mld zł).

Dodatkowo wprowadzanie na rynek tytoniu bez akcyzy generuje straty finansowe przedsiębiorców spowodowane nieuczciwą konkurencją i spadkiem sprzedaży wyrobów legalnych .

2. Stanowi zagrożenie dla zdrowia obywateli.

Palenie tytoniu należy do najważniejszych czynników zwiększających ryzyko nowotworów oraz chorób układu krążenia i układu oddechowego. Jeżeli dodamy do tego konsumpcję wyrobów gorszej jakości niewiadomego pochodzenia, zagrożenie staje się jeszcze większe. Nielegalny obrót wyrobami tytoniowymi szkodzi także politycznym inicjatywom ukierunkowanym na ograniczenie konsumpcji wyrobów tytoniowych (w szczególności wśród grup szczególnie podatnych, takich jak młodzież i osoby o niskich dochodach). Jak pokazują badania, odsetek dorosłych osób palących w Polsce nie ulega istotnym zmianom, pomimo spadku popytu na legalne wyroby tytoniowe, za co odpowiedzialna jest szara strefa.

3. Jest zagrożeniem dla prawa i porządku publicznego.

Nielegalny handel wyrobami tytoniowymi jest działalnością niskiego ryzyka, która przynosi wysokie zyski i w związku z tym jest szczególnie atrakcyjna dla zorganizowanych grup przestępczych, co sprzyja wzmacnianiu już istniejących i powstawaniu nowych szajek, oddziałujących w negatywny sposób na różne obszary funkcjonowania państwa i stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego. Poza tym produkcja, handel i konsumpcja wyrobów tytoniowych jest regulowana przez polskie i unijne prawo zgodnie z potrzebami ochrony zdrowia, a wyroby tytoniowe z nieoficjalnego źródła nie są produkowane zgodnie z wymogami prawodawstwa tytoniowego.

Niezgodny z przepisami handel wyrobami tytoniowymi nie ogranicza się tylko do UE, ale jest problemem ogólnoświatowym. Szacuje się, że 12% globalnego handlu papierosami wynika z nielegalnego obrotu. Głównymi państwami, z których przemycane są wyroby tytoniowe są Chiny, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Wietnam, Malezja, Federacja Rosyjska, Singapur, Białoruś i Ukraina. Motorem napędowym przemytu są różnice cen w krajach zakupu i sprzedaży oraz łatwy dostęp do przemycanych wyrobów.

Polska ze względu na swoje położenie geograficzne jest zarówno krajem docelowym, krajem pochodzenia nielegalnych wyrobów tytoniowych, jak też krajem tranzytowym dla nielegalnych papierosów przeznaczonych na rynki zachodniej UE. Wielkość szarej strefy wyrobów tytoniowych trzy lata temu szacowana była na ok. 13% całego rynku, obecnie jest to ok. 25%, a w województwach wschodnich nawet 50% całości sprzedaży.

Z uwagi na systematyczny wzrost niezgodnego z prawem handlu wyrobami tytoniowymi, niezbędne jest podjęcie działań prewencyjnych, służących przede wszystkim ograniczeniu przemytu papierosów i szlaków tranzytowych na obszarze Polski oraz nielegalnej produkcji wyrobów tytoniowych w kraju, realizowane przede wszystkim przez Służbę Celną, Straż Graniczną, Policję i organy kontroli skarbowej.

Wspierając wysiłki służb mundurowych w tym zakresie, Państwowa Inspekcja Sanitarna jako instytucja stojąca na straży zdrowia publicznego, włącza się w realizację polityki ograniczenia konsumpcji wyrobów tytoniowych pochodzących z nielegalnych źródeł poprzez prowadzenie działań informacyjno-edukacyjnych, służących uświadamianiu skutków zdrowotnych inhalacji dymu tytoniowego.

Źródło: na podstawie Ramowe Konwencji WHO dotyczącej nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi

Zakaz palenia w miejscach publicznych

Zakaz palenia w miejscach publicznych

 

PAMIĘTASZ?

Zgodnie z zapisami ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych(Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.)


Zakaz palenia obowiązuje:

  • w Twoim  zakładzie pracy,
  • w przychodniach i szpitalach,
  • w przedszkolach, szkołach, na uczelniach,
  • oraz w miejscach przeznaczonych do zabaw dzieci.

Zakaz palenia obowiązuje również:

  • w kinach, teatrach, domach kultury,
  • lokalach gastronomiczno-rozrywkowych,
  • w obiektach sportowych,
  • na przystankach komunikacji publicznej.

Za palenie w strefie oznaczonej znakiem zakazu palenia grozi kara grzywny do 500 złotych

Uważajmy na zatrucia pokarmowe

 
Zatrucia pokarmowe

Zatruciem pokarmowym nazywamy ostre schorzenie przewodu pokarmowego, występujące w krótkim czasie po spożyciu potraw lub produktów spożywczych zawierających chorobotwórcze bakterie, toksyny, pasożyty, rotawirusy lub zanieczyszczenia chemiczne. Najczęstszą przyczyną zatruć pokarmowych w Polsce są bakterie i wirusy: salmonella, campylobacter, pałeczka czerwonki, pałeczka okrężnicy, gronkowiec złocisty, laseczka jadu kiełbasianego, listeria oraz rotawirusy.

Chorobotwórcze drobnoustroje, a zwłaszcza wytwarzane przez nie toksyny wywołują zwykle podrażnienie i ostry stan zapalny błony śluzowej żołądka i jelit. Stan zapalny powoduje wzrost przepuszczalności ściany jelit. Woda z osocza krwi przechodzi wówczas z naczyń krwionośnych do światła jelita, a drobnoustroje i ich toksyny są usuwane z wymiotami i biegunką. Czas, jaki upływa od chwili spożycia zatrutego pokarmu do wystąpienia objawów, różni się w zależności od rodzaju drobnoustroju. Najczęściej wynosi 6-36 godzin.
W ciepłej porze roku bakterie rozwijają się szybciej i zakażają tzw. wrażliwe surowce dla przetwórstwa spożywczego – np. jaja, mięso, mleko, itp. Najwięcej zatruć pokarmowych powodują nieświeże wyroby cukiernicze z dodatkiem kremów, lody przygotowywane metodą nieprzemysłową (nie z proszku), garmażeryjne sałatki jarzynowe z majonezem oraz potrawy   z jaj, mięsa, ryb, ich przetwory i konserwy. Są one narażone na szybkie zepsucie ze względu na dużą zawartość wody i skład chemiczny, stanowiący dobre podłoże do rozwoju mikroorganizmów. W związku z tym latem zdarza się więcej zaburzeń przewodu pokarmowego związanych ze spożyciem pokarmów zawierających substancje szkodliwe dla zdrowia.

 

Salmonella
 

W naszym kraju bakterie Salmonella enterica (zwane też pałeczkami paraduru ) są odpowiedzialne za większość zatruć pokarmowych. Bakterie te znajdują się głównie w mięsie i jego przetworach, drobiu, jajach i ich przetworach (majonezy, kremy, lody) oraz w rybach, twarogach, serach twardych, miękkich i topionych, a nawet w sokach owocowych.           Zakażona żywność niczym się nie różni od zdrowej. Do zakażenia naszego układu trawiennego wystarczy ok. 20 bakterii. Objawy zatrucia występują najczęściej 6-72 godzin po spożyciu zanieczyszczonego pokarmu. Początek choroby jest nagły i manifestuje się wodnistą biegunką, tępymi bólami brzucha, mdłościami i wymiotami. Zaburzeniom pokarmowym zwykle towarzyszy gorączka (do 39°C), ból głowy, dreszcze, ogólne rozbicie. Burzliwe objawy ustępują po 2-3 dniach, ale wyzdrowienie - w lżejszych przypadkach - następuje po 7 dniach.      O rozpoznaniu decyduje dodatni wynik posiewu z krwi i stolca. Po przebyciu choroby pałeczki mogą być wydalane z kałem przez kilka tygodni lub miesięcy i mogą zakażać otoczenie. Leczenie na ogół ogranicza się do prawidłowego nawadniania i żywienia. Wbrew powszechnej opinii zakażenie pałeczkami Salmonelli nie wymaga stosowania antybiotyków, jeśli nie chory nie ma obniżonej odporności. Leczenie antybiotykami takie należy rozważyć u niemowląt, w przypadku uogólnionienia się zakażenia, oraz u dzieci i dorosłych z obniżoną odpornością (po przeszczepach, w podeszłym wieku, itp.). Zagrażają wówczas powikłania w postaci objawów toksycznych, zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, posocznicy. Ciężej chorzy wymagają leczenia szpitalnego.
 

Campylobacter
 
W ostatnich latach nastąpił ogromny wzrost liczby zakażeń pokarmowych, których przyczyną są bakterie rodzaju Campylobacter, głównie gatunku Campylobacter jejuni. Campylobacter jejuni upodobała sobie tuszki drobiu, mleko, wody gruntowe. Szczyt zachorowań przypada na miesiące letnie. Szacuje się, że stanowią one najczęstszą przyczynę biegunek w Stanach Zjednoczonych, w Europie natomiast wywołują około 1% biegunek. Wywołuje objawy ostrej biegunki, gdy w naszym przewodzie znajdzie się około 500 tych mikroorganizmów. Campylobacter jejuni wywołuje ostre zapalenie żołądka i jelit, często o groźnym przebiegu, pozostawiające owrzodzenia. Objawy powodowane przez Campylobacter jejuni przypominają - szczególnie u dzieci - ostre zapalenie wyrostka robaczkowego. Okres upływający od momentu wniknięcia bakterii do przewodu pokarmowego do wystąpienia pierwszych objawów jest bardzo długi i wynosi często 2 do 4 dni. Do najczęściej obserwowanych objawów należą: gorączka, nudności, utrata łaknienia, złe samopoczucie, bóle brzucha (przerywane, o charakterze skurczowym), biegunka (zwykle około 10 luźnych stolców, w 50% przypadków krwawych), bóle mięśniowe, bóle głowy. Objawy takie trwają od 1 do 21 dni. Najczęściej jednak ustępują po upływie tygodnia.

 
Czerwonka
 
Czerwonka - wysoce zakaźna choroba "brudnych rąk". Źródłem zakażenia jest kontakt z chorym człowiekiem lub zakażoną przezeń żywnością. Przyczyną wywołanej przez nią biegunki   są różne gatunki pałeczki czerwonki (Shigella). Bakteria ta rozprzestrzenia się wraz z wydalaniem kału przez nosicieli i osób chorych, a do zakażenia dochodzi najczęściej metodą "brudnych rąk", poprzez zainfekowane pożywienia, czy wody gruntowe. Shigella zakaża najczęściej sałatki, surowe, warzywa, mleko i nabiał, drób, wody gruntowe w najbliższej okolicy.   W odróżnieniu od salmonelli, aby doszło do zakażenia wystarczy kilka (ok. 10) bakterii ! Shigella wytwarza dwa rodzaje toksyn: enterotoksynę i tzw. toksynę Shiga. Objawy choroby pojawiają się już w ciągu kilkunastu godzin od zakażenia. Są nimi częste skąpe wodniste stolce. Po początkowym okresie wodnistej biegunki, wysokiej gorączki, osłabienia, w ciągu 24 godzin dochodzi zwykle do wystąpienia parcia na stolec oraz zapalenia jelita grubego manifestującego się stolcami z krwią. Stolce bywają bolesne, z domieszką śluzu i niewielkich ilości krwi. Podstawą rozpoznania jest dodatni wynik badania bakteriologicznego kału. W przypadku czerwonki problemem jest nie tyle sama choroba, ale jej szybkie rozprzestrzenianie się w dużych skupiskach ludzi - na obozach, koloniach, w akademikach, hotelach. Toteż w przypadku zakażeń wywołanych przez pałeczki czerwonki natychmiastowe leczenie przeciwbakteryjne (antybiotykoterapia) jest bezwzględnie konieczne.

 
Pałeczka okrężnicy
 
Pałeczka okrężnicy (Escherichia coli) jest powszechnie występującą w naszym przewodzie pokarmowym bakterią, zazwyczaj nie sprawiającą nam kłopotu, dopóki nie namnoży się w pokarmach, które spożyjemy - w mięsie, mleku oraz różnego rodzaju ich przetworach. Zakażamy się najczęściej jedząc zakażone niedosmażone mięso, mielone mięso wołowe, surowe mleko. Szczególnie narażone na nie są osoby, które korzystają z ulicznych punktów sprzedaży typu fast-food. Do wywołania objawów chorobowych wystarczy około 10-15 drobnoutrojów. Jednym z najniebezpieczniejszych drobnoustrojów, jest jej odmiana - serotyp O157:H7. Ta odmiana pałeczki jest bardzo groźna, głównie ze względu na produkcję niebezpiecznej toksyny SLT. Ten typ bakterii coli jest często składnikiem normalnej flory bakteryjnej bydlęcego przewodu pokarmowego. Czasami dostaje się do mięsa wołowego, gdy podczas uboju zetknie się z nim zawartość jelit. Ryzyko zakażenia mięsem, które jest dokładnie usmażone, jest praktycznie zerowe. Natomiast krwiste befsztyki niedokładnie wysmażone kotlety mielone czy hamburgery mogą zawierać zakaźną bakterię. Niebezpieczną bakterię znaleziono także w: niepasteryzowanym mleku, jogurcie, salami czy nawet w winie z jabłek, które tradycyjnie uważano za bezpieczne bakteriologicznie. Mikroorganizm wytwarza toksynę SLT Bardzo podobną do toksyny Shigelli. Zakażenia Escherichia coli O157:H7 w wyniku produkcji toksyny powodują niebepieczne dla zdrowia komplikacje w postaci tzw. zespołu hemolityczno-uremicznego (HUS). W jego efekcie u około 10% zakażonych, a najczęściej są to dzieci, dochodzi do poważnego uszkodzenia nerek. Osoby, u których wystąpił HUS, często do końca życia skazane są na dializy, a nawet mogą wymagać przeszczepów nerek. Charakterystycznymi objawami są wymioty oraz bolesna, często krwawa biegunka. Objawy występują po 12-72 godzinach od spożycia zakażonej potrawy i utrzymują się do 10 dni. Pacjenci często wymagają hospitalizacji. Zatrucia mogą prowadzić do poważnych uszkodzeń nerek.

 
Gronkowiec złocisty
 
Gronkowce (Staphylococcus aureus) dzielimy na koagulazo-ujemne i koagulazo-dodatnie. Gronkowce koagulazo-dodatnie, np. gronkowiec złocisty są najbardziej chorobotwórcze, ze względu na silnie trującą toksynę, jaką wytwarza. Gronkowce występują wszędzie i wszędzie zakażają, są obecne w powietrzu, kurzu, ściekach, wodzie, mleku, mięsie i innych produktach spożywczych. Głównymi nosicielami gronkowców są ludzie (i zwierzęta). Gronkowiec występuje bezobjawowo w nosie i gardle, na włosach i na skórze zdrowych osobników. Zagrożenie dla zdrowia pojawia się jednak dopiero, gdy gronkowiec napotka odpowiedni pokarm, w którym szybko się rozwija i wytwarza silnie trującą toksynę. Źródłem skażenia żywności jest najczęściej pracownik wytwórstwa spożywczego oraz sprzęt i powierzchnie produkcyjne do wytwarzania żywności. Tą drogą pożywką dla gronkowca złocistego staja się popularne pokarmy: lody, ciastka z kremem i budyniem, jajka i sałatki garmażeryjne. Ponadto: mleko i nabiał, mięso i przetwory mięsne ("tatar", kotlety mielone), wędliny (np. kaszanki, salceson), drób oraz przetwory z ryb. Zatrucie występuje szybko po spożyciu zakażonego pokarmu (1–6 godzin). Początkowo pojawiają się intensywne wymioty, bóle nadbrzusza i biegunka. Temperatura jest tylko nieznacznie podwyższona, może być też obniżona. Zatrucie szczepami gronkowca może spowodować zapaść i zagrożenie zgonem. W sytuacjach ostrych zakażeń z silnym odczynem zapalnym i zagrożeniem życia, konieczna jest hospitalizacja. Chory może otrzymać pomoc w postaci leku przeciwbakteryjnego, jakim są penicyliny półsyntetyczne lub cefalosporyny.

 
Jad kiełbasiany
 
Najpoważniejszym zagrożeniem są zatrucia wywołane przez toksynę bakterii o nazwie laseczka zgorzeli gazowej i jadu kiełbasianego, występującą w nieodpowiednio wysterylizowanych konserwach mięsnych, niedopieczonych mięsach i rybach, pozostawionych w temperaturze otoczenia. Zwiastunem zakażenia konserw są zwykle "wdęcia" konserw. Laseczka jadu kiełbasianego to inaczej Clostridium botulinum. Zabójcze dla zdrowia i życia są miliardowe części grama toksyny, jaką wytwarza laseczka jadu kiełbasianego tzw. nanogramy. Zatrucie może zakończyć się zgonem. Śmiertelna dawka toksyny jadu kiełbasianego wynosi bowiem tylko 0,000001 g. Trucizny są odporne na ogrzewanie, aby je zlikwidować trzeba by gotować zakażoną żywność przez 5 godzin. Wbrew swej nazwie laseczki jadu kiełbasianego spotyka się nie tylko w wędlinach, ale także w różnych konserwach warzywnych czy rybnych, często przygotowywanych w domu (weki), peklowanym mięsie, serach dojrzewających. Jad kiełbasiany wykryto już w wielu rodzajach żywności, takich jak: kukurydza w puszcze, papryka, zielona fasolka, zupy, buraki, szparagi, grzyby, dojrzałe oliwki, szpinak, tuńczyk, mięso kurczaka, kurze wątróbki oraz pasztet z wątróbek, wędliny, szynka, kiełbasa, faszerowane bakłażany, homary, oraz wędzone i solone ryby. Zawsze zwracamy uwagę na tzw. wdęcia puszek wskazujące na zagrożenie rozwojem laseczki jadu kiełbasianego. Okres wylęgania choroby waha się od kilku godzin do kilku dni. Najpierw występują ogólne zaburzenia trawienne: ucisk w żołądku, odbijania, wymioty, biegunka, potem dochodzą do tego zaburzenia widzenia, suchość w ustach, wzdęcia brzucha, zaparcia, zatrzymanie moczu, porażenie oddychania. W razie podejrzenia zatrucia jadem kiełbasianym należy niezwłocznie udać się do szpitala. Niezbędna jest szybka pomoc lekarska.

 
Listeria monocytogenes
 
Ta bakteria jest trudna do wykrycia i eliminacji z otoczenia człowieka, gdyż stale bytuje w jelitach wielu ludzi i zwierząt i na ogół nie przysparza kłopotów. Zaczyna zagrażać zdrowiu, gdy znajdzie pożywkę i zaczyna się intensywnie namnażać w pokarmach. Dawka toksyczna to około 1000 komórek bakterii w naszym przewodzie pokamowym. Listeria monocytogenes może być postrachem osób dbających o higienę kuchni, gdyż rozwija się również w temperaturze panującej w lodówce. Jak też dlatego, żę upodobała sobie mleko, sery, lody, surowe warzywa, kiełbasę, drób, mięso, ryby - a więc większość wrażliwych na temperaturę pokarmów, które przychowujemy w lodówce. Objawy zakażania pokarmowego bakterią imitują objawy grypy: wysoka gorączka, bóle stawówi mięśni, kaszel, itp. Objawy pojawiają się od 4 godzin do kilku dni po spożyciu zakażonego pokarmu. Powikłaniem zakażenia bakterią Listeria monocytogenes może być uszkodzenie płodu u kobiet ciężarnych. Bateria zagraża także swymi objawami zdrowiu niemowląt, osób starszych i chorych. Na szczęście zakażenia tym drobnoustrojem są rzadkie.

 
Zasady samoobrony przed zakażeniami pokarmowymi

 

- codzienna ostrożność
- zakażone produkty mają czasem smak i zapach zjełczałego tłuszczu – takich unikajmy!
- unikajmy puszek, które mają wzdęte wieczka.
- najtańszy "antybiotyk" to mycie rąk po wyjściu z ubikacji i przed przygotowaniem posiłków.


 

Higiena kuchni
 
- Utrzymywanie w czystości naczyń, sprzętów kuchennych i samej kuchni (ulubionym siedliskiem bakterii są wilgotne gąbki, zmywaki, drewniane deski do krojenia mięsa)
- Myjmy dokładnie owoce i warzywa - bakterie, a także pleśnie i drożdże, występują też na warzywach i owocach, szczególnie w miejscach uszkodzeń miąższu i skórki. Są to np. bakterie fluoryzujące, gnilne, przetrwalnikowe, które mogą być przyczyną duru brzusznego, czerwonki, żółtaczki.
- Nie trzymajmy produktów w otwartych puszkach. Jeżeli nie zostały spożyte od razu, należy przełożyć je na talerz i przechować w lodówce do kilkunastu godzin.
- Konserwy przygotowywane w domu najlepiej sterylizować przez 3 kolejne dni, w odpowiednio wysokiej temperaturze. Jeżeli je tylko pasteryzujemy, trzeba je przechowywać w temperaturze poniżej 5°C.

 
Zasada ograniczonego zaufania do producenta
 
- Unikamy lodów, kremówek i innych ciastek pochodzących od nieznanych wytwórców i przygodnych sprzedawców.
- Nie należy kupować mięsa, drobiu i ryb niewiadomego pochodzenia.
- Sprawdzajmy datę przydatności żywności do spożycia.

 
Zasada szybkiej konsumpcji
 
Niekiedy unikniemy zakażenia, jeśli łatwo psujący się produkt spożywczy spożyjemy zgodnie z wskazaniem na opakowaniu - lub możliwie bezzwłocznie. Przykładowo Listeria żyjąca w glebie i wodzie niekiedy pojawia się w lodówkach i zakaża czasem ser pleśniowy, nawet mleko UHT pozbawione jakiejkolwiek mikroflory. Po otwarciu aseptycznego opakowania UHT należy więc jak najszybciej wypić mleko.


Źródło artykułu: www.pfm.pl

 

 

 

Prawidłowe przechowywanie żywności

 

Bezpieczne przechowywanie żywności
 
 
Prawidłowe przechowywanie żywności w lodówce
 
Przechowywanie w lodówce jest ważnym sposobem utrzymywania żywności w sposób bezpieczny. Niska temperatura  ułatwia utrzymanie świeżości i spowalnia wzrost szkodliwych mikroorganizmów. Ten sposób przechowywania nie zmienia właściwości żywności.
Właściwa temperatura wewnątrz lodówki  to 50 C na środkowej półce.  Jednak temperatura nie jest taka sama w każdym miejscu wewnątrz lodówki. Uwzględniając te różnice, możesz przechowywać swą żywność w optymalnych warunkach.
Najbardziej zimnym miejscem w lodówce jest dolna półka znajdująca się ponad pojemnikami dla warzyw (20 C). Jest to miejsce przeznaczone dla świeżego mięsa i ryb. Ułożenie tych produktów na dole ma dodatkowe znaczenie – zapobiega to skapywaniu z nich treści na inne produkty.
Jaja, produkty mleczne, wędliny, ciastka oraz produkty oznakowane przy użyciu zwrotu „po otworzeniu przechowuj w lodówce” powinny być przechowywane na środkowych półkach (4-50 C) oraz na półce górnej (80 C). Szuflady na dole (do 100 C) są przeznaczone dla warzyw i owoców, które w niższych temperaturach mogłyby być uszkodzone. Pojemniki lub półki na wewnętrznej stronie drzwi lodówki (10 – 150 C) są przeznaczone dla produktów, które wymagają tylko lekkiego schłodzenia. Dotyczy to np. napojów, musztardy i masła.
Nie wkładaj do lodówki zbyt dużo pożywienia. Jeżeli jest ona przeciążona, co oznacza, że nie ma przestrzeni pomiędzy poszczególnymi produktami, to wtedy dochodzi do zaburzeń cyrkulacji powietrza, co z kolei zaburza osiągnięcie właściwej temperatury. Lodówka nie będzie pracować efektywnie,  jeżeli doprowadzimy do zbieranie się w niej szronu. Należy ją regularnie rozmrażać przy użyciu ciepłej wody z dodatkiem odrobiny octu, aby usunąć  zapachy.
Zwróć uwagę, że niektóre produkty nie wymagają przechowywania w lodówce, a nawet w takich warunkach tracą swą jakość. Są to np. egzotyczne owoce, pomidory, rośliny strączkowe, ogórki i cukinia.  Chleb przetrzymywany w lodówce szybciej czerstwieje. Warzywa i owoce, które powinny dojrzeć przed spożyciem, również powinny być przechowywane w temperaturze pokojowej.
W lecie należy pokrętło temperatury nastawić na silniejsze działanie niż w zimie. Zawsze upewniaj się, czy drzwi lodówki są szczelnie zamknięte. Otwieraj lodówkę tylko wtedy, gdy jest to niezbędne i zamykaj jak najszybciej.
Przed umieszczeniem w lodówce produkty należy owinąć lub przykryć, aby zapobiegać utracie wilgoci i smaku. Resztki jedzenia należy wkładać do czystych, szczelnych pojemników. Nie wkładaj do lodówki dużych ilości ciepłego pożywienia, ponieważ to podwyższa temperaturę w całej lodówce; najpierw schłódź żywność w temperaturze pokojowej (ale pamiętaj, że pozostałości produktów gotowanych powinny być umieszczane w lodówce w ciągu 2 godzin po ich przygotowaniu).

 

Zamrażanie produktów spożywczych

Mrożone warzywa i owoce, mrożone produkty garmażeryjne, lody - asortyment mrożonych produktów spożywczych w sklepach znacznie wzbogacił się od czasów wprowadzenia ich na rynek w latach trzydziestych ubiegłego wieku. Spróbujmy przyjrzeć się nieco bliżej procesowi mrożenia oraz roli zamrażania w przechowywaniu produktów, zapewniania ich różnorodności  i wygody w użyciu do procesów kulinarnych.
Zastosowanie chłodu do przechowywania produktów spożywczych sięga czasów prehistorycznych, kiedy to ludzie używali śniegu i lodu do przechowywaniu upolowanej zdobyczy.         Sir Francis Bacon zmarł podobno z powodu zapalenia płuc, którego nabawił się próbując zamrażać kurczaki poprzez okładanie ich lodem. Począwszy od lat 30-tych, po wynalezieniu metody szybkiego zamrażania, mrożonki są dostępne w handlu.

Dlaczego zamrażanie jest dobrym sposobem przechowywania produktów spożywczych?

Zamrożenie opóźnia psucie się produktów spożywczych zmniejszając aktywność enzymów uczestniczących w procesach prowadzących do zepsucia oraz zapobiega namnażaniu się w nich mikroorganizmów. Woda zawarta w produktach zamarzając tworzy drobne kryształki i staje się nieosiągalna dla bakterii, które potrzebują jej w swoich procesach metabolicznych. Jednak większość mikroorganizmów (poza pasożytami) przeżywa zamrażanie. Dlatego należy zachować ostrożność zarówno przed zamrożeniem jak i po rozmrożeniu produktu spożywczego.

 

W jaki sposób zamrażanie wpływa na wartość odżywczą produktu?

Zamrażanie tylko w niewielki sposób zmienia wartość odżywczą produktów spożywczych. Niektóre owoce i warzywa przed zamrożeniem należy sparzyć zanurzając j na krótko we wrzącej wodzie (czyli blanszować) aby unieczynnić enzymy i drożdże, które mogłyby powodować zepsucie produktu w zamrażarce. Ten proces powoduje straty zawartości witaminy C (15 d0 20%). Niezależnie od tych strat warzywa i owoce mrożone bezpośrednio po ich zebraniu zachowują wysoką wartość odżywczą, porównywalną do ich świeżych odpowiedników. Zbiór warzyw i owoców, ich sortowanie, transport i dostarczenie do sklepu zajmuje zwykle kilka dni a w tym czasie dochodzi również do strat witaminy C, ocenianych na 15% dziennie.
W produktach mięsnych, drobiowych i rybach niemal zupełnie nie dochodzi do strat, ponieważ mrożenie nie prowadzi do jakichkolwiek strat białka, witaminy A i D oraz składników mineralnych. Natomiast podczas rozmrażania może dojść do utraty płynu zawierającego witaminy rozpuszczalne w wodzie oraz sole mineralne.

 

Czy istnieją produkty spożywcze, które nie powinny być zamrażane?

Zamrażanie może uszkadzać niektóre produkty spożywcze, ponieważ formowanie kryształów lodu podczas zamrażania może uszkodzić struktury komórkowe. Nie prowadzi to do jakiegokolwiek zagrożenia pod względem bezpieczeństwa produktu (a nawet "przy okazji" niektóre bakterie mogą zostać zabite). Jednak produkt może stracić swą jędrność i kruchość.  Do produktów, które nie powinny być zamrażane należą warzywa kapustne i miękkie owoce.
Z kolei produkty mające wysoką zawartość tłuszczu, mogą w czasie zamrażania ulegać rozwarstwieniu. Zamrażanie przemysłowe przebiega znacznie szybciej, dlatego w tym przypadku tworzą się mniejsze kryształki lodu. Dlatego mrożonki otrzymane w ten sposób ulegają mniejszemu uszkodzeniu, a jakość owoców lub warzyw nie pogarsza się.

 

Jak długo można trzymać produkty spożywcze w zamrażalniku?

W domowej zamrażarce produkty spożywcze mogą być bezpiecznie przechowywane przez 3 do 12 miesięcy bez pogorszenia ich jakości. W indywidualnych przypadkach ten okres może się różnić. Dlatego najlepiej sprawdzić informację umieszczoną na etykiecie produktu.
 
Pamiętaj:
•    Zamrażalnik należy nastawić na temperaturę -180 C lub niższą.
•    W odróżnieniu od lodówki, produkty spożywcze przechowywane w zamrażarce należy układać ciasno aby urządzenie pracowało sprawnie.
•    Korzystne jest zastosowanie odpowiednich opakowań, takich jak torby do zamrażarki lub plastikowe pojemniki, aby przechowywane produkty nie uległy uszkodzeniu.
•    Unikaj wkładania do zamrażalnika gorących produktów, ponieważ to powoduje wzrost temperatury w zamrażalniku i może uszkodzić inne produkty.
•   Przed zamrożeniem produkty powinny być schłodzone Upewnij się przed rozpoczęciem gotowania, że wyjęty z zamrażalnika produkt spożywczy całkowicie        rozmroził się. Produkty spożywcze, które były zamrażane a następnie odmrażane, nie mogą być zamrażane ponownie.

 

Jak postępować z resztkami posiłków...
 
Wielu ludzi bardzo nie lubi wyrzucania jedzenia, które nie zostało zjedzone w trakcie posiłku. Równocześnie niewłaściwe postępowanie i przechowywanie resztek jest najczęstszą przyczyną zatruć pokarmowych, do których dochodzi w warunkach domowych. Przy zachowaniu kilku zasad można osiągnąć obydwa cele: uniknąć marnowania jedzenia i ryzyka zachowania.
Najważniejszą sprawą jest pamiętanie, że żywność po przyrządzeniu powinna być przechowywana w lodówce lub zamrożona w ciągu dwóch godzin. Te dwie godziny obejmują okres, w którym potrawa jest już poza lodówką lub kuchenką czy piecykiem, zanim zostanie podana i okres przebywania na stole podczas posiłku. Pozostawienie żywności w temperaturze pokojowej przez ponad dwie godziny (lub jedną godzinę w upale), przyspiesza rozwój bakterii, stanowiąc zagrożenie dla zdrowia. Takiej żywności nie powinno się wykorzystywać ponownie i najbezpieczniej jest ją wyrzucić.   
Jedzenie, które stało w temperaturze pokojowej niespełna dwie godziny może być wykorzystane, jeśli było przygotowane z zachowaniem zasad higieny (wyjątek stanowi pożywienie dla niemowląt, które zawsze powinno być wyrzucone po skończonym posiłku). Należy używać czystych naczyń, myć często ręce i nie dopuszczać aby żywność miała kontakt z nieumytymi powierzchniami. Przed podaniem pieczonego mięsa lub drobiu należy oddzielić kości od części jadalnych.
Nie zjedzone resztki posiłku powinno się przełożyć do czystego pojemnika, nie przechowywać w naczyniach, w których były gotowane lub podawane. Duże kawałki należy podzielić na mniejsze porcje i ułożyć do naczyń nie więcej niż na głębokość 5 cm, co umożliwi szybkie schłodzenie potrawy. Można przyspieszyć stygnięcie mieszając czystą łyżką a następnie przykryć pojemnik i wstawić do lodówki. Dobrze jest zostawić w naczyniu nieco wolnej przestrzeni, co umożliwia swobodny dostęp chłodnego powietrza i przyspiesza proces.
Jeżeli planujemy zamrozić pozostałą potrawę, należy wcześniej schłodzić ją w lodówce, co pozwala na lepsze zachowanie jej cech organoleptycznych.
Resztki przechowywane w lodówce najlepiej zjeść w ciągu dwóch następnych dni. Niektóre potrawy mogą być wciąż bezpieczne nawet przez 3-5 dni od przyrządzenia, ale im dłużej tym większe jest ryzyko zatrucia pokarmowego. Część żywności, której nie zjemy natychmiast najlepiej zamrozić a naczynia opisać, koniecznie umieszczając na nich datę zamrożenia.  
Rozmrożenie możemy przeprowadzić 3 sposobami: w lodówce, w zimnej wodzie lub w kuchence mikrofalowej. Najbezpieczniejszą metodą jest powolne rozmrażanie w lodówce. Jeżeli chcemy szybko rozmrozić żywność, najlepiej włożyć ją do plastykowego woreczka a następnie zanurzyć w zimnej wodzie. Wodę wymieniamy co 30 minut.
Odgrzewając resztki posiłków pamiętajmy, aby zupy czy sosy zagotować, natomiast inne  dania podgrzewać do osiągnięcia temperatury 75ºC.  Mieszajmy potrawy, ponieważ to umożliwia dokładne ogrzanie całej zawartości i zawsze podawajmy gorące. Nie wolno odgrzewać tego samego jedzenia kilkakrotnie i łączyć go ze świeżą żywnością. Nigdy nie zjadajmy resztek,    co do których nie jesteśmy pewni, jak długo były przechowywane i w jakich warunkach. Również jeśli mamy wątpliwości co do wyglądu lub zapachu – bez wahania wyrzućmy taką żywność !



Źródło: strona internetowa Europejskiej Rady Informacji o Żywności (www.eufic.org)

 

5 KROKÓW DO BEZPIECZNEJ ŻYWNOŚCI

PIĘĆ KROKÓW DO BEZPIECZNIEJSZEJ ŻYWNOŚCI
Wiedza = Zapobieganie

Utrzymuj czystość

  • myj ręce przed kontaktem z żywnością i podczas jej przygotowywania
  • myj ręce po wyjściu z toalety
  • myj i odkażaj wszystkie powierzchnie i sprzęty wykorzystywane podczas przygotowywania żywności
  • chroń kuchnię i żywność przed owadami i innymi zwierzętami

DLACZEGO?

Większość mikroorganizmów bytujących wokół nas nie wywołuje chorób. Jednakże część z nich, znajdująca się w płynach, wodzie, na ciele zwierząt i ludzi może być niebezpieczna i może stać się przyczyną choroby. Są one przenoszone na rękach, ubraniach i sprzęcie, np. deskach do krojenia. Nawet niewielki kontakt z nimi może spowodować przeniesienie ich na żywność i doprowadzić do wystąpienia zakażeń pokarmowych.

Oddzielaj żywność surową od ugotowanej

  • oddzielaj surowe mięso, drób, owoce morza od innej żywności,
  • do przygotowywania surowej żywności używaj oddzielnego sprzętu i przedmiotów, np. noży i desek do krojenia
  • magazynuj żywność w oddzielnych pojemnikach, tak aby nie dopuścić do kontaktu między ży wnością surową z już ugotowaną

DLACZEGO?

Surowa żywność, przede wszystkim mięso, drób, owoce morza (i odpady pochodzące z tych produktów) mogą zawierać niebezpieczne mikroorganizmy. Zawsze istnieje niebezpieczeństwo przeniesienia drobnoustrojów na inną żywność podczas jej przygotowywania i magazynowania.

Gotuj dokładnie

  • gotuj dokładnie, przede wszystkim mięso, drób, jaja i owoce morza
  • żywność taką jak np. zupy doprowadzaj do wrzenia tak, aby zyskać pewność, że osiągnęła ona temperaturę 70°C. Co do mięsa i drobiu,
  • musisz mieć pewność, że soki z wnętrza tych produktów są czyste – nie różowe.
  • odgrzewaną żywność przed spożyciem również odgrzej do temperatury powyżej 70° C

DLACZEGO?

Właściwa obróbka termiczna żywności prowadzi do zabicia prawie wszystkich niebezpiecznych mikroorganizmów. Badania pokazują, że podgrzanie żywności do temperatury 70°C, pomaga w zapewnieniu bezpieczeństwa konsumentów. Szczególną uwagę zwróć na mięso mielone, duże partie mięsa i cały drób.

Utrzymuj żywność w odpowiedniej temperaturze

  • nie pozostawiaj ugotowanej żywności w temperaturze pokojowej przez okres dłuższy niż dwie godziny,
  • wszystkie gotowane i łatwo psujące się produkty przechowuj w lodówce (najlepiej w temperaturze poniżej 5°C)
  • utrzymuj wysoką temperaturę (ponad 60°C) gotowanych potraw tuż przed podaniem
  • nie przechowuj żywności zbyt długo, nawet jeśli przechowujesz ją w lodówce
  • nie rozmrażaj zamrożonej żywności w temperaturze pokojowej (zanurz produkt w ciepłej wodzie lub użyj urządzeń grzejnych)

DLACZEGO?

Mikroorganizmy mogą namnażać się bardzo szybko jeśli żywność przetrzymywana jest w
temperaturze pokojowej. Podczas przechowywania żywności w temperaturze poniżej 5°C
lub powyżej 60°C, wzrost mikroorganizmów jest wolniejszy lub nawet powstrzymany.
Pamiętaj jednak, że niektóre niebezpieczne mikroorganizmy namnażają się w temperaturze
poniżej 5° C.

Używaj bezpiecznej wody i żywności

  • używaj bezpiecznej wody lub poddaj ją takim działaniom, aby stała się ona bezpieczna
  • do spożycia wybieraj tylko świeżą i zdrową żywność
  • wybieraj żywność, która została przygotowana tak, aby była bezpieczna, np. pasteryzowane mleko
  • myj owoce i warzywa, szczególnie jeśli jesz je na surowo
  • nie jedz żywności, która utraciła już datę przydatności do spożycia

DLACZEGO?

Surowe produkty, w tym woda i lód mogą być zanieczyszczone niebezpiecznymi mikroorganizmami i substancjami chemicznymi. Toksyczne substancje mogą powstawać w uszkodzonej lub spleśniałej żywności. Uważnie wybieraj surowe produkty i stosuj proste metody (tj. mycie i obieranie), które mogą obniżyć ryzyko zakażenia i zachorowania.

opracowano na podstawie ulotki WHO

 

"Higiena rąk to bezpieczna opieka" "Ratuj życie - dezynfekuj ręce"

Co roku setki milionów osób pada ofiarą zakażeń związanych z opieką zdrowotną. Często prowadzą one do rozwoju poważnych chorób i wydłużonej hospitalizacji. Mogą także stanowić przyczynę długotrwałej niepełnosprawności, a w krytycznych przypadkach mogą kończyć się śmiercią pacjenta. Ponadto oznaczają wyższe koszty dla pacjentów i ich rodzin oraz stanowią bardzo duże, dodatkowe obciążenie finansowe systemu ochrony zdrowia.
Ze względu na swoją specyfikę, zakażenia rozwijają się za sprawą wielu różnorodnych czynników związanych z systemami i procesami świadczenia usług opieki zdrowotnej. Spowodowane są również zachowaniami ludzkimi, które warunkowane są wykształceniem,
ograniczeniami polityczno-ekonomicznymi poszczególnych ustrojów i państw oraz normami i
przekonaniami społecznymi, które często odgrywają istotną rolę. Jednakże, większości zakażeń można zapobiec.
Higiena rąk stanowi podstawowy środek ograniczający rozprzestrzenianie się zakażeń. Jest to prosta czynność,ale brak konsekwentnego jej przestrzegania stanowi ogólnoświatowy problem w sektorze opieki zdrowotnej.
Dzięki badaniom analizującym różne czynniki oddziałujące na przestrzeganie higieny rąk i najlepsze strategie jej promocji możliwe było wskazanie nowych sposobów postępowania o udowodnionej skuteczności. W związku z tym zaproponowano szereg strategii promocji higieny rąk i poprawy przestrzegania jej zasad. Zorganizowana przez WHO Pierwsza Światowa Inicjatywa na rzecz Bezpieczeństwa Pacjenta „Higiena rąk to bezpieczna
opieka” – podjęła działania w celu podniesienia na wyższy poziom standardów i praktyki w zakresie higieny rąk oraz wdrożenia skutecznych sposobów ich realizacji.
Nowa edycja „Wytycznych WHO dotyczących higieny rąk w opiece zdrowotnej”, opracowana przy współpracy ponad stu uznanych międzynarodowych ekspertów, została przetestowana i wypróbowana w różnych częściach świata i oficjalnie przyjęta w 2009 r. Wśród placówek biorących udział w testach były zarówno nowoczesne szpitale działające w krajach rozwiniętych i posiadające zaawansowane urządzenia technologiczne jak również
skromnie wyposażone ośrodki w odległych, ubogich wioskach.
Promowanie wśród szpitali i zakładów opieki zdrowotnej „Wytycznych”, w tym metody „5 kroków higieny rąk” przyczyni się do zwiększenia świadomości i zrozumienia tego, jak ważna jest higiena rąk.
Zgodnie z naszą wizją, w ciągu następnych dziesięciu lat będziemy działać na rzecz podniesienia świadomości i podkreślać potrzebę konsekwentnego przestrzegania
zasad higieny rąk we wszystkich krajach świata.
Zachęcamy wszystkie kraje do podjęcia tej inicjatywy w ramach własnych systemów ochrony zdrowia w celu zaangażowania pacjentów, osób korzystających ze
świadczeń zdrowotnych a także zakładów opieki zdrowotnej we wdrażanie strategii zmierzających do poprawy w zakresie przestrzegania higieny rąk. Razem możemy przyczynić się do trwałego stosowania działań,które przyniosą wszystkim długofalowe korzyści. I chociaż w większości przypadków konieczna będzie zmiana systemu, to jeszcze większe znaczenie ma utrwalenie zmienionych zachowań ludzi, a do tego potrzebne jest
wsparcie środowiskowe i polityczne.
“Higiena rąk to bezpieczna opieka” – nie jest kwestią wyboru, lecz stanowi jedno z podstawowych praw pacjenta. Czyste ręce pozwalają zapobiegać cierpieniom i
mogą ratować życie. Dziękuję za przystąpienie do naszej inicjatywy, przyczyniającej się do upowszechnienia bezpieczniejszej dla pacjentów opieki zdrowotnej.
Profesor Didier Pittet,
Dyrektor Programu Zwalczania Zakażeń
Szpitale Kliniczne i Wydział Medycyny Uniwersytetu
Genewskiego
Szwajcaria
Lider Pierwszej Światowej Inicjatywy na rzecz
Bezpieczeństwa Pacjenta
Program WHO na rzecz Bezpieczeństwa Pacjenta